Chris Rea - Deltics (1979)

Het tweede album van Chris Rea kan niet echt tippen aan het debuut. Het is net iets minder. Toch is het een goed album zoals we van hem mogen verwachten. Op verzamelalbums wordt deze cd meestal genegeerd. Het bevat dan ook geen uitschieter zoals 'Fool' op het debuut. 'Diamonds' is wellicht het bekendste nummer. Het titelnummer en de slotsong behoren tot de sterkste van het album. Als ik mijn persoonlijke Rea top 10 opstel, komt geen enkel nummer van 'Deltics' in aanmerking. Het is gewoon een aangenaam en degelijk album zonder hoogtepunten of pareltjes.
3,5 sterren.

Toch nog een aanvulling:
'Raincoat and a Rose' is een typische Rea-ballad, en ik houd daar wel van.
'Cenotaph/Letter from Amsterdam' is een eerste song met een ingewikkelder structuur, zoals er later veel zullen volgen.

Deltics is zonder twijfel de slechtste plaat die deze geweldenaar op deze aardbol heeft gezet. Met het album Tennis probeerde hij die prestatie nog te evenaren maar omdat daar 1 goed nummer opstaat strijks Deltics met de eer. Dat staat er nogal hard nu ik het teruglees, maar helaas is dat toch hoe ik er over denk. Wat Rea daarná heeft gemaakt heeft mij tot een liefhebber van zijn muziek en zijn stijl gemaakt. Deltics maar gauw vergeten.

Ik ben me pas echt in de muziek van Chris Rea gaan interesseren toen hij zich openlijk en op plaat bekeerde tot de blues. Voor mij begon dit allemaal met "Stony Road". Alles wat ik nu met terugwerkende kracht beluister van Chris Rea, refereer ik aan zijn fantastische blueswerk. Dan moet ik toch echt concluderen dat "Deltics" beduidend minder is. Het is teveel gericht op de grote massa. Alles draait om zijn warme en diepe stem, de muzikale composities blijven daardoor achter. Ook zijn gitaarspel komt onvoldoende tot zijn recht. Rea laat zich hier helaas leiden door wat het publiek wil horen en niet wat hij zelf wil spelen. Gelukkig heeft hij dat later ingezien en speelt hij uitsluitend nog de muziek waarbij zijn hart ligt.

Matige worp van Rea.Na zijn meer dan Es' aardige debuut is dit toch wel een stap terug.Opener Twisted Wheel is van een lulligheid die zijn weerga niet kent.Wat er volgt is wel beter maar zeker niet memorabel.Gelukkig heb ik hier maar 1 euro voor gedokt,want anders had ik me aardig bekocht gevoeld.Ik begrijp nu ook waarom de vorige eigenaar hem heeft weggedaan.Toch nog 2 en halve ster want je hoort wel enige ontwikkeling in zijn kenmerkende gitaarspel al zijn de composities ondermaats.

nou zeg...echt geen onaardig album van Chris, alhoewel het inderdaad zeker niet zijn beste is.

Deltics is Chris Rea in zijn rauwere beginperiode. En dat is ook meteen mijn grootste bezwaar aan dit album. De rauwe randjes passen Chris Rea niet, het wordt soms bijna schreeuwerig.

Het gebrek aan een grote hit heeft dit album, net als opvolger Tennis, tamelijk geruisloos doen passeren.