Profanatica - Profanatitas de Domonatia (2007)

Eigenlijk ongelooflijk waar de wegen van een Spotify premium account een mens kan brengen. Bij (door mij) vergeten artiesten van vroeger in dit geval. Ik begin echt steeds meer lol te krijgen in die streamtoestand van tegenwoordig. Hoe had ik anders zonder gerichte zoektocht kunnen weten dat Profanatica nog een stapel abums heeft opgenomen?

In de jaren 90 was dit beruchte black/thrash clubje leuk om in het tapetraderskringetje erbij te hebben. Eigenlijk konden ze er geen reet van maar omdat het allemaal zo verdomde evil klonk, was het toch ook wel weer leuk. En eerlijk is eerlijk: een beetje pronken met overzeese tapes van onbekende bands hoorde er gewoon bij. Hoe kutter, des te obscuurder dus des te beter.

Met dit album dat ruim vijftien jaar later verscheen, blijkt dat wie er dan heden ook in de band zitten, nog steeds weinig noten kunnen kraken. Het had charmant kunnen zijn als het net zo intens zou zijn als Messiah of Beherit ofzo, maar dat is het dus niet. Het is iel, dun en lachwekkend. Van songschrijverij is zowat geen sprake. Gewoon een beetje jengelen, een beetje beuken en klaar is het alweer. Ik mis de oerkracht die eigenlijk essentieel is bij bands die van de Spartaanse hand gebruik maken.

Wie houdt van hoe veertienjarige pubers ongecontoleerd hun instrumenten geselen en dat opnemen op een op marktplaats aangescafte dictafoon uit 1973, hoeft niet verder te zoeken. Ikzelf houd het bij de oude Spilling Holy Blood tape.