Cedar Walton - One Flight Down (2006)

Leuke plaat van Cedar, waar eerste twee nummers in kwartet zijn met Vincent Herring. De rest van de plaat zijn allemaal standards (nummers 3 t/m 5 vormen een medley), in triovorm, waarbij Cedar zijn oude bandgenoten Shorter en Hubbard eer bewijst in de laatste twee songs.

Loepzuivere piano jazz, die nergens spannend wordt, maar wel heel erg lekker wegluistert, zeker op de late avond. Ik hoef niet altijd op het puntje van mijn stoel te zitten als ik naar jazz luister, bij de High Note's van Cedar kun je lekker achterover leunen en genieten van het getingel. Zeer fijn op z'n tijd. Maar niet nu....

Veel van de veteranen maken tegenwoordig oerdegelijke (wegluister-)jazz. Die Smoke Sessions-platen (en Highnote dus ook) getuigen daar wel van.

Voor meer grensverleggende jazz, moet je de jongere mannen en vrouwen volgen (ik tip: Melissa Aldana, Martha Sanchez, Zoe Rahman, Roxy Coss). Maar er zit ook nog een generatie tussen, die van Steve Turre, Roy Hargrove, de gebroeders Marsalis, Terence Blanchard, Odean Pope, Renee Rosnes en dus vandaag ontdekt: Vincent Herring.

Al moet ik zeggen dat die nieuwste platen van Turre niet zo gaaf zijn als die van begin jaren 90.