Nicolay - City Lights, Vol. 2: Shibuya (2009)

Luister em nu voor de eerste keer, klinkt zeker chill so far.

Een van de albums waar ik erg naar uitkeek en dan is het toch altijd weer extra gaaf als het goed in de smaak valt. Ik heb er nu een luisterbeurt opzitten dus ik kan er weliswaar nog niet heel veel over zeggen, maar op het eerste gehoor klinkt het erg lekker. Veel dromerige producties maar ook uitermate vaak een heldere noot. Eigenlijk Nicolay ten voete uit. Shibuya: City Lights Vol. 2 lijkt de zoveelste reden te worden waarom ik Nicolay de beste producer van Nederland vind.

Misschien moet ik dit maar eens luisteren.
De cover spreekt mij in ieder geval wel aan.

Zijn de nummers zonder gastartiesten instrumentaal?

Ja. Het gaat trouwens voor een groot deel óók naar electronic toe.

Ik ga Shibuya: City Lights Vol. 2 bekronen met vier sterren. Ik ben toch weer erg onder de indruk. De plaat straalt - net als heel veel Nicolay platen - weer erg veel warmte uit. Het is niet vernieuwend, ik hoor hier echt de Nicolay in terug zoals ik hem ken en zoals ik hem graag hoor. De Oosterse invloeden die zo nu en dan terugkomen geven het album nog net wat extra mee.

Op City Lights Vol. 2: Shibuya heeft de Nederlandse – maar in Amerika wonende – producer Nicolay zich laten inspireren door Japan, Tokyo om nog iets preciezer te zijn. Nicolay is sinds zijn eerste bezoek verknocht aan de Japanse hoofdstad waar Shibuya dan weer een van de vele grote wijken is. Genoeg aardrijkskunde, eens kijken wat City Lights Vol. 2: Shibuya muzikaal te bieden heeft.

Volledig instrumentaal is het album niet, op vier nummers is namelijk de talentvolle zangeres Carlitta Durand te horen. Ook Foreign Exchange-collega Phonte ontbreekt niet: naast het feit dat hij op één van de nummers verschijnt, schrijft hij ook de teksten voor de zojuist genoemde Carlitta. Lose Your Way, de eerste single van het album, is een van die nummers met zang. En waar Nicolay vooral voortborduurt op zijn eerdere muzikale successen die hij boekte met Foreign Exchange en Kay, toont Carlitta aan een sterke zangeres te zijn. Haar bereik is niet groots, maar haar dromerige, beheerste en bovenal lieflijke stem hebben een behoorlijke aantrekkingskracht. Zoet klinkt het allemaal wel, maar klef wordt de zangeres niet.

Rain in Ueno Park is een van de vele tracks waar duidelijk te horen is dat Nicolay zich heeft laten beïnvloeden door Japan en de sfeer die de producer daar heeft opgesnoven, wil hij delen met de luisteraar. Met zijn keyboard creëert Nicolay diverse hoge tonen die meteen Japanse associaties opwekken, terwijl de bijbehorende geluidseffecten – een flinke regenval en het geluid van een krekel – dit gevoel alleen maar versterken. En zo zorgt Nicolay eigenlijk voor een film waarvan alleen het beeld nog ontbreekt.

In principe wijkt Nicolay weinig van zijn eerdere albums af. Dit keer werkt hij weliswaar duidelijker met een thema, maar het blijft een herkenbaar Nicolay-product. Het zijn nog altijd heldere tonen die uit het keyboard komen en nog steeds is er een duidelijke connectie met de soulmuziek. Een nummer meer gebaseerd op de technomuziek, zoals Saturday Night, is daarom des te verrassender. Nicolay laat zien ook van die markt thuis te zijn; ook al klinkt het weliswaar niet ingewikkeld, de manier waarop de track opgebouwd wordt, kent genoeg spanning. Begint het nummer nog wat eentonig, langzaam maar zeker worden er steeds meer bliepjes en technische geluidseffecten toegevoegd waardoor Saturday Night toch nog helemaal los komt. Het uitstapje naar de techno is zodoende meer dan alleen verrassend te noemen, het is namelijk ook geslaagd.

Trips naar andere muziekstijlen moeten echter niet worden verwacht, Nicolay gaat verder op de oude voet en dat levert vooral zuivere keyboardmuziek op. De producer excelleert vooral in het scheppen van rustmomenten. De kalmte en beheersing spatten van City Lights Vol. 2: Shibuya af. The Inner Garden symboliseert de sereniteit nog het meest. Nicolay laat horen hoe hij met weinig klanken toch veel geluid kan maken, want hoewel er gedurende het hele nummers diverse tikjes op de achtergrond zijn te horen, klinkt er op de voorgrond alleen maar het keyboard van de muziekmaker. Deze weet hier weer een geweldige melodie uit te toveren, een dromerige ritme die ervaren moet worden en die des te moeilijker te beschrijven is.

Carlitta Durand mag het einde van de plaat inluiden en doet dit wederom met verve, waardoor City Lights Vol. 2: Shibuya precies zo eindigt als dat ze begon. Het is Nicolay die nogmaals bevestigd bij het beste te horen wat Nederland te bieden heeft op het gebied van hiphop. De producer is niet zozeer vernieuwend bezig – alhoewel hij met Saturday Night even de technokant opzoekt – maar probeert zijn eigen stijl nog meer te verfijnen. Met City Lights Vol. 2: Shibuya is dat hem gelukt. Tokyo heeft Nicolay goed gedaan.

www.hiphopleeft.nl

C. Shadow Dancing

Aaaahhh... eindelijk wat sfeer op deze regenachtige dag!

Wat een plaat! Hier is echt een meester aan het werk. Nicolay weet het thema Tokyo/Japan perfect om te zetten in muziek. Van het begin tot eind klinkt deze plaat lekker. Sfeervolle beats die eigenlijk precies goed zijn. Het juiste tempo, niet te hard. Hij creëert met zijn muziek een apart soort rust, terwijl je toch het drukke, chaotische gevoel krijgt van Tokyo (eigenlijk van alle grote wereldsteden).
Wat ook erg cool is dat de nummers telkens goed opgebouwd zijn. Naarmate het nummer vordert worden er meer en meer geluiden aan de basis keyboard melody toegevoegd. Daarbij is de zangers Carlitta Durand ook nog eens een erg goedgekozen toevoeging aan het album. Haar prachtige stem past precies bij Nicolay's muziek.

Eigenlijk heeft R&P de cd al in een zin perfect omgeschreven.
Ik ben het hier volkomen mee eens!
Ik ben eigenlijk wel (een beetje) trots op de Nederlandse muziek vanwege Nicolay! Zijn muziek is echt van een erg hoog niveau!
Ik zal me vanaf nu eens wat meer verdiepen in zijn muziek...

Vet trouwens dat je soms al een paar nummers verder bent, terwijl je denkt dat je nog steeds een nummer luistert... (vandaar die letters er zeker voor?)

Ja, die letters zijn omdat ze onderdeel zijn van een suite (wiki: "een bepaalde vorm van een (meerdelig) muziekstuk").

Nicolay blijkt een getalenteerde producer, bovendien volgt hij niet alleen de conventies (wat voor mij altijd wel een plus is). Een beetje jammer vind ik wel dat de hele plaat zo'n beetje aan me voorbij kan gaan zonder dat ik het merk, maar aangezien ik het vaak opzet tijdens het leren is dat misschien ook wel weer een voordeel... Ik geef Shibuya voor nu een 3,5*, een ruime voldoende. Hier zit nog de potentie in om te stijgen want vooral de suites vind ik erg fijne muziek.

Ik ben niet zo van de instrumentale hip-hop (paar uitzonderingen), maar deze plaat beviel me wel. Nicolay produceert een heerlijke sfeer op dit album. De tracks met Carlitta Durand bevallen me een stuk beter dan de instrumentale nummers. Ze past perfect op de rustige producties van Nicolay, maar ook op een wat drukker nummer zoals Saturday Night (Parts 1 & 2) is ze van toegevoegde waarde.
Eigenlijk kan ik geen slecht nummer ontdekken, maar ook geen (bijzondere) uitschieters.
3.5*

Dit is helaas niet echt mijn ding. Ik heb het meerdere kansen gegeven maar het krijgt me niet te pakken. Het begint voor mij al slecht met een flauw nummer met een zangeres.Ook daarna wordt dit album nergens echt spannend. De instrumentale gedeeltes zijn mij ook wat te druk.

Dit album vandaag in de trein opgezet! Ondanks het weer kreeg ik toch zo'n zomers gevoel
Fijne plaat om lekker mee wakker te worden! Stem volgt nog.

Het is op zich wel goed, maar het pakt me totaal niet. Misschien kom ik daar nog eens op terug wanneer het zomer is...

Het is een sfeervol, wat dromerig album. Ik zou niet alle nummers als hip-hop classificeren, maar dat doet er minder toe. Welk gevoel (zomers, winters, regenachtig) dit album oproept laat ik in het midden, maar het is wel een album wat je in een bepaalde mood het beste kan luisteren. Sommige tracks vind ik te veel richting house gaan (bijv. 6). En sommige tracks vind ik redelijk tot goed (bijv. 1 en 5). Al met al ben ik niet lyrisch over dit album, want het staat net iets te ver van "mijn muzieksmaak". Maar ik heb het niet met tegenzin geluisterd. 3*.

Ik was in het begin heel erg benieuwd naar dit album, want ik weet heel weinig over de Japanse hip-hop. Helaas was dit voor geen enkele reden, want dit album vind ik heel erg slecht. Ik weet wel dat Japanse hip-hop heel anders is dan de westerse, maar dit noemt men toch niet hip-hop ? Dit is meer elektronische pop. In het begin was het nog wel te doen, maar na vijf nummers had ik steeds de neiging om te stoppen met luisteren. Dit album heeft echt geen aantrekkingskracht en heel erg eentonig. Ik denk dat ik zelfs 5x hetzelfde heb gehoord in verschillende nummers. Helaas, maar ik kan dit niet meer dan een 2 geven.

Ik vind het nogal karig, de beats zijn erg luchtig en er zit weinig omheen.
Foreign Exchange vind ik veel beter klinken. Meerdere keren geprobeerd dit af te luisteren maar ik vind het erg saai. Niet mijn ding.

Nicolay is overigens Nederlands niet Japans
Goede Japanse hiphop naar mijn mening; Shing02, Nujabes, Shingo Suzuki.