Big Twins - The Project Kid (2009)

Wat een verschrikkelijke MC is dit eigenlijk.

Wel een paar harde beats (How I Feel!).

Wat te denken van "Bacon & Cheese"!

Die is ook écht hard ja. Super Mario!

Ik vind Twins altijd wel hard. Natuurlijk, veel te eentonig om een album te dragen, maar in samenwerking met Prodigy en Pacino of zijn Infamous Mobb vind ik hem altijd wel te pruimen, hoor.

Sid Roams.

Deze maar eens binnen hengelen.

Ben hem nu aan het luisteren, maar Blaq Mobb... is dat niet gewoon Infamous Mobb?

Er is op The Project Kid één groot probleem en dat is dat Big Twins niet kan rappen. De enige reden dat hij überhaupt buiten de grenzen van thuishaven Queens bekend is, is dat hij zich al jaren geleden heeft weten te omringen met de juiste personen en daar anno 2009 op meerdere manieren nog steeds de vruchten van weet te plukken. Enerzijds helpen bevriende collega’s als Prodigy, Havoc en The Alchemist hem de kwaliteit van zijn solodebuut wat op te schroeven, anderzijds heeft de man een naam die ervoor zorgt dat zijn werk niet onopgemerkt blijft.

Maar steeds meer lijkt zijn, overigens jaarlijks tanende, reputatie de enige reden te zijn om Big Twins te volgen. Het doet wat denken aan The Outlawz, het eens veelbelovende collectief van 2Pac, dat na zijn dood nog een paar jaar niet onverdienstelijk werk uitbracht, maar nu al tien jaar over haar houdbaarheidsdatum heen is en met elke kreet haar eigen imago verder om zeep helpt. Daar houdt de vergelijking met Big Twins niet op, want de rapper doet opvallend veel denken aan Young Noble.

Meer nog dan Noble bedient Twins zich van een schorre, agressief bedoelde en vooral vreemde aanpak; iets wat waarschijnlijk gevaarlijk moet klinken, maar nu vooral lachwekkend overkomt. Ongeïnspireerd gromt de rapper zich door het album heen zonder ook maar een seconde boven zijn matige flow of zijn oersaaie teksten over het straatleven uit te stijgen. Er klinkt weliswaar een bepaalde doorleefdheid in zijn stem, maar dat is niet iets waarvan je als luisteraar onder de indruk bent. Het is eerder iets waarvan je denkt: die heeft genoeg meegemaakt; het wordt tijd dat hij zich afzijdig houdt. Het wordt tijd dat hij zijn mond eens dichtdoet.

De spaarzame lichtpuntjes komen van anderen. Jake One legt met een dikke baslaag en een aardig gekozen sample een solide basis op How I Feel, en Sid Roams gooit alle remmen los op de knallende banger Bacon and Cheese, waar Prodigy vrij achteloos alle schijnwerpers op zichzelf vestigt. Sowieso wordt Big Twins op nagenoeg alle nummers overklast door zijn gasten of het sinistere productiegeweld, simpelweg omdat de man geen charme, geen inhoud, geen diepgang en geen humor heeft. Pijnlijkste moment is als hij zelfs tegenover een rappende The Alchemist het onderspit moet delven als die op het slotnummer (bonustracks niet meegerekend) een gastverse dropt.

Vroeger heette hij Twin Gambino en was hij lid van Infamous Mobb, de groep die op Mobb Deeps wereldberoemde album Hell on Earth aan de buitenwereld werd geïntroduceerd. Nu heet hij Big Twins en heeft hij ondanks de bij vlagen niet onaardige hulp die hij krijgt een bijzonder slecht album afgeleverd.

Hiphopleeft