Peter Mergener - Noises in the Sky (1999)

Het blijft een grootte vraag van de mens hoe het leven is ontstaan. Middels telescopen gericht op het heelal hoopt men daar een antwoord op te vinden. Ieder geluid is in dat onderzoek meegenomen en wellicht zit daar nog een echo tussen van de oerknal. Dat is min of meer de gedachte die bij mij opkomt bij het aanschouwen van dit album.

En dan klinken daar de eerste tonen van Skylistenig die me aan de andere kant van de dampkring helpen. Een fraai bespeelde elektrische gitaar en een vrouwenstem brengen mij in een hemelse sfeer. Eenmaal aan de andere kant van de dampkring val ik in een groot gat, Into the Great Wide Open dus. Even is er nog rust, maar aan de drive van de muziek te horen kan het avontuur nu echt beginnen. Peter Mergener geeft dit prima vorm. Hier en daar wat spanning met daarnaast wijdse klanken om te laten horen hoe ruim het daar is. Alsof het een sprookje is lijkt het wel of de zwaartekraht niet meer bestaat. De track In Orbit trekt me een donker gebied van de ruimte in. Gaandeweg lijkt het wel of ik in en rustig rijdende achtbaan zit. Hier en daar wat spanning, maar het is vooral genieten van de vrijheid.

Touchdown begint met geluiden die aan communicatie doen denken en past daarmee mooi bij de draaischijf die op de hoes staat. Later is er een niet geheel lekker lopende drumpartij te horen wat de sfeer niet ten goede komt. Verder doet het wat experimenteel aan. In een duistere sfeer begint Another World. Het doet daardoor wat denken aan de kosmishe muziek zoals die midden jaren zeventig van de vorige eeuw werd gemaakt. Noises in the Sky begint met een klap omweer, waarna er een gitaar is te horen waardoor even een sfeer ontstaat die me aan Pink Floyd doet denken. Kort hierna vindt er even wisseling van sfeer plaats, waarna de Pink Floyd sfeer opnieuw terugkomt op een laag muziek die me een tikje aan Tangerine Dream doet denken. Door die factoren is Noises in the Sky een heerliijke track.

Cosmic Winds begint een tikje experimenteel, maar eenmaal op gang kan ik me een voorstelling maken wat een zuchtje wind in de ruimte kan aanrichten. Door het ontbreken van de zwaartekracht lijkt het maar door te gaan. Frozen Landscape begint erg zacht, maar met de ogen dicht zie ik zo de ijskristallen zo voor me. Mede door de wijdse tonen lijkt het landschap geen einde te kennen. En ondanks de koude naam van de compositie doet de muziek warm aan. In een ietwat desolate sfeef begint Celebration, het doet daardoor niet gelijk aan een feest denken. Het stuk groeit verder uit in iets statigs en als daar nog een vrouwelijke opera stem bijkomt krijg ik het gevoel dat het een hymn voor het leven is. De elektrische gitaar brengt daar weinig verandering in. Het is een haast klassiek compositie.

Met wat space geluiden begint Return Back, even wat geluiden die aan machine doen denken, waarna een drive wordt gestart die doet denken op een snelweg te zitten in het universum. Nog een keer schieten de fraaie beelden door het hoofd, waarna het veilige thuis komen is ondanks de vreemde geluiden die zijn te horen. Terug op aarde lijkt de ruimte er anders uit te zien dan voorheen. Een man vertelt nog eens wat er te zien is en later is nog een vrouw te horen. Hierna volgt nog een statig stuk muziek waar ik wat depri van wordt. De eerste tonen van Home Planet klinken daarentegen vrolijk en geven daarmee een gevoel of een mooi verhaal ten einde is en dat de geluiden in de rumte zo zijn functie hebben. Het is daarmee een mooie epiloog van dit album.

Een bijzonder album dus dit Noises in the Sky van Peter Mergener, fraaie sferen wisselen elkaar mooi af. Ondanks dat zitten er ook zaken tussen die wat beter hadden kunnen worden uitgewerkt waardoor het me meer had kunnen raken. Desondanks een ruime voldoende waard.