The Avett Brothers - I and Love and You (2009)

Ik heb niet eerder van de gebroeders Avett gehoord maar ik begreep dat dit hun eerste album op een major-label is geproduceerd door niemand minder dan Rick Rubin.
Roots-folk met fraai gezongen zang: niets meer of minder.
Het zou zomaar hun doorbraak kunnen gaan worden naar een wat groter publiek want het album staat als een huis.
Elk jaar ontdek ik wel weer van dit soort albums die meestal een aardige tijd goed blijven hangen. Dit zou er zomaar weer eentje kunnen wezen.
Als je om iets nieuws komt moet je weer net zo snel wegwezen. Wil je degelijke nummers met vakmanschap gebracht en waar de samenzang soms om van te smullen is dan ben je hier aan het goede adres.
Ik ken de vorige albums niet dus mij zul je niet horen klagen over een gelikte sound ten opzichte van hun vorige., maar goed, ik vind dit sowieso niet zo erg gelikt. Gewoon een prima plaatje.

Ik wel, maar ik wist niet dat ze alweer een nieuwe plaat hadden uitgebracht. Binnenkort maar eens beluisteren want hun vorige werk kon me erg bekoren.

Mij bevalt dit ook goed moet ik zeggen: dit gaat de komende tijd nog wel vaker gedraaid worden en het zou me niet verbazen als de beoordeling dan een halfje hoger gaat uitkomen.

De overstap naar een grote platenmaatschappij heeft de Avett's m.i. geen goeds gedaan. Een enorm gelikte, maar steriele plaat is het resultaat. Blijkbaar zijn onderweg hun rammel-bluegrass-roots verloren en gaan ze nu voor het grote publiek. Bij nader inzien toch maar een halfje naar beneden bijgesteld.

Maar ik kan begrijpen dat het jou wel bevalt Eric.

Want???

Ik ken het oude werk verder niet. Het bevalt, maar het is zeker geen eindejaarslijstjesvoer.

Op dit album is niet de traditionele c.q. authentieke bluegrass maar de veelal makkelijker in het gehoor liggende poppy variant te horen.

De titeltrack vind ik helemaal geweldig, maar echt verlangen naar de rest doet het niet.

Gek genoeg belandt de plaat zomaar in de top 10 van de beste plaatjes van dit decennium volgens het Amerikaanse Paste magazine.

Dankzij Paste ontdekt - niet door de decenniumlijst, maar door de juichende recensie eerder dit jaar. Ik vind hem geweldig. Simpele melodieën, maar o zo mooi. Gelukkig is de echte bluegrass ingeruild voor een wat moderner, melodieuzer geluid.

Ken het oude werk ook niet, maar dit past precies in mijn straatje. Ben er zeer enthousiast over, hele mooie plaat.

Via rick rubin googlen hier op gekomen. klinkt goed maar hoor gelijk nergens echt iets gedurfd. Ben bang dat 't snel gaat vervelen.
wat is dat toch dat wanneer Rubin erbij zit gelijk de hoesjes voornamelijk zwart zijn??

Deze maandag in Paradiso de meeste van deze songs live gehoord en ik was diep onder de indruk. De melodieen zijn meer poppy maar winnen aan kracht. Zeker geen standaard groeiplaat, waar je meerdere malen naar moet luisteren voor dat je hem door hebt. Na één luisterbuurt voel ik dit album namenlijk al helemaal. Ik vraag me alleen af wat deze plaat op de lange termijn gaat doen. Nog mooier worden in al haar eenvoud of snel vervelen. Ik begin wel met een 4

Mooie zang, lekkere achtergrond muziek.
Klinkt erg lekker.

Ben ik de enige die bij And It Spread bridge-stukje denkt te luisteren naar een acoustisch stukje uit System of a Down's Chop Suey?

4**

Dit klinkt erg goed zeg!!
Ik zal het album aan enkele luisterbeurten onderwerpen, ik ken het gezelschap totaal niet.

Ik had dat ook, toen ze afgelopen weekend dat nummer speelden op Haldern Pop... was me nooit eerder opgevallen. Ik wilde het al bijna gaan zingen;)

"I don't think you trust in my self righteous suicide - I cry when angels deserve to die"

Hoeveel sterren geef je een album die vol staat met nummers die weliswaar goed zijn, maar helaas niet geweldig. Het album I and Love and You is zo’n evenwichtig album met 13 nummers, waarvan niet één nummer een onvoldoende scoort. De samenzang is geslaagd en de afwisseling tussen de nummers is prima. Wel is het jammer dat de nummers achteraf maar moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn.

aERodynamIC: Ik kan er ook niet de vinger op leggen waarom ik hem - na in het begin regelmatig gedraaid te hebben - toch niet zo heel vaak meer in mijn cd-speler stop. Misschien ontbeer ik empathie met de 'verteller' via de zangstem. Die heeft niet het effect van een Gene Clark, daar voel je onmiddellijk de peilloze diepten van de rusteloze ziel. Maar dan noem ik ook wel iemand, dus ik zal het daarop niet laten hangen. In ieder geval klinken de nummers alle alsof ze een vanzelfsprekend bestaansrecht hebben. Maar zo klinken de liedjes van Lenny Kravitz ook. De verveling die ik dan ervaar blijft hier uit, dus ik zit een beetje op 3,75* en die rond ik af naar boven.