Jerusalem - Prophet (1994)

Goed album met als muzikaal hoogtepunt het nummer over het historische dieptepunt: Berlin 38. De zanger die met zijn kopstem zingt en krijst, snijdt werkelijk door merg en been.

Moet je niet tevaak horen dat nummer, zo'n impact

Er staan een paar behoorlijke uitschieters op deze cd, m.n. Risen en Face In The Crowd.

Berlin 38, lastig verhaal. Duurt me te lang, en de stem overtuigt (nog) niet op dit nummer. Wel een aangrijpende tekst, maar of daarmee het nummer wordt gered?

Voorlopig een 3,5 *

Kijk aan een reactie!

Ja dat met die stem op Berlin 38 kan ik wel plaatsen. De hoge kopstem ligt misschien niet lekker in het gehoor, maar volgens mij is dat ook de bedoeling van het nummer. De totale combi van muziek (gitaarstuk in het midden), stemgebruik en tekst is voor mij zo enorm aangrijpend. En mooi is dan eigenlijk niet toepasselijk.

Face in the crowd daarentegen geweldig nummer.En opener Tomorrow vind ook altijd een heel aardig nummer

Ik heb niet zo'n problemen met "kopstemmen" maar ik vind het hier een beetje geforceerd overkomen. Niettemin klinkt de rest stukken beter, en nu zag ik op hun site dat er in maart een nieuwe cd moet komen. Afwachten........

Een van de weinige gospel-albums die mij wel kan bekoren. Heeft waarschijnlijk te maken met de manier waarop dit album op mij overkomt: eerlijk en oprecht. De lyrics zeggen wat ze moeten zeggen. Dat het daarmee voornamelijk een puur evangeliserend album is geworden, maakt wat mij betreft niet zoveel uit; de muziek heeft er niet onder te leiden en past prima in het gehele stramien. Risen en Face in the Crowd zijn mijn favorieten.

3,5*

City On Fire, Risen, The Waiting Zone, Tomorrow en Soldier zijn allemaal krakers, maar de rest doet er weinig voor onder. Minste nummer, maar nog steeds zeer oké, vind ik het veelgeprezen Berlin 38. Het doet me gewoon weinig.

Heb dit album ooit van m'n zus geleend en ik vond het meer dan aangenaam kan ik me herinneren. Met name de opening, zeg maar de eerste 5 nummers, knalt er heerlijk in! Toch maar weer eens zien te vinden dit album. Of eens bij m'n zus op visite

Afgelopen week op Sweden Rock Festival live gezien. Wat een aangename verrassing was dat! Had geen idee wat te verwachten aangezien ze (naar mijn weten) niet zoveel optreden. Althans niet buiten Scandinavië. Geweldige band met 2 meer dan goede zangers/gitaristen. En gelukkig speelden ze ook nummers van dit Prophet album! City on fire en Risen. Prima uitgevoerd en geweldig om live te horen! Eén van dé verrassingen van het hele festival!

Een kruisbestuiving van U2 met Simple minds. Twee druppels Bono en Jim Kerr en gitaarwerk van The Edge. Wel geweldig goed gedaan. Fantastische band evengoed.
Maar als je daar doorheen prikt kun je ontzettend veel plezier aan dit album beleven. Er is wel moeilijk aan te komen overigens.

Redelijk verzorgde reli-rock met een prima zanger maar nergens wil de plaat ontbranden. Het prediken valt gelukkig mee hoewel de grote gebaren niet achterwege blijven. Wat mij echter wel stoort aan dit bandje, dat geldt ook voor opvolger; She, is dat veel songs worden uitgesmeerd over een minuut of 5. Tel daarbij op dat het schijfje weinig uptempo songs bevat en zodoende de plaat nooit lekker op gang komt. Het album uitzitten vind ik dan ook een opgave. Kortom al met al is het zeker niet slecht maar zich echt onderscheiden van de vele andere reli-bandjes uit begin jaren 90 doen ze nu ook niet echt.

Een kleine correctie, in een eerder bericht ben ik wat al te stellig. De plaat komt beter door, bevat wel degelijk de nodige variatie en tempoversnellingen. Het grote gebaar ligt er nog steeds dik bovenop en de 'boodschap' wordt de woonkamer ingeslingerd. Desalniettemin zit het vanuit muzikaal opzicht degelijk in elkaar. Vreemd genoeg moet ik steeds aan U2 denken, niet alleen de zanger zit soms in de Bono regionen maar ook de ritmesectie lijkt niet geheel aan deze invloeden te ontkomen. Dat zit de muziek echter niet in de weg. Als je niet teveel naar de teksten luistert vormt Prophet een redelijk schijfje in het Religieuze rock genre.