Loudness - The Everlasting (2009)

Recentste album van deze Japanse veteranen met de laatste drumpartijen van Munetaka Higuchi, overleden op 30 november 2008. Eerste luisterbeurt is bijzonder positief geweest. Hopelijk is dit in Europa makkelijk te verkrijgen.

Voor dit album van Loudness recycleer ik een beetje mijn bericht bij Loudness zelf, gedateerd 17 januari 2009.
Op 30 november 2008 overleed Munetaka Higuchi, de drummer van Loudness, als gevolg van leverkanker. Toch is hij op dit studio-album van de band te horen. Hij heeft namelijk een groot aantal opnames achtergelaten. Gitarist Akira Takasaki schreef de riffs die bij Higuchi's drumtracks pasten. De bedoeling was om een gigantische rock plaat te maken die Higuchi voldoening zou geven, aangezien hij voortdurend mopperde: "Dit is niet luid genoeg" of "Dit moet meer heavy worden".
Meneer Higuchi zal deze keer meer dan tevreden zijn, het is een beetje een terugkeer naar de oude Loudness stijl van de jaren tachtig, maar nog altijd met dat loodzwaar en hoofdsplijtend gitaarwerk van Mr. Akira Takasaki. Hit the Rails is de snelle opener, gevolgd door een uptempo Flame of Rock, twee nummers die onmiddellijk mijn goedkeuring wegdragen. Het gas wordt een beetje teruggenomen met I Wonder maar dan komt een scherpe gitaarsolo met veel wah. The Everlasting is zware stamp in de maag met een hoge zang maar met solo’s om duimen en vingers af te likken. Akira is daar en het titelnummer is prachtig. Life Goes On is ietwat beheerster en laat veel meer melodie horen, de teksten zijn wel minder en het Engels van Minoru Niihara is nog nooit zo verstaanbaar geweest. Let It Rock jaagt het tempo weer omhoog en groeit uit tot een van mijn favorieten samen met de twee openers. Crystal Moon opent met bass waarna de rest invalt, sfeervol en dreigend nummer, maar ik heb liever dat het vooruitgaat. Het wordt een beetje gered door de gitaarsolo. Change heeft opnieuw zo’n enorme monsterriff welke de trommelvliezen doet beuken. Rock into the Night is iets sneller. I’m in Pain heeft een break van jewelste zo rond de vierde minuut, bangen en airdrummen geblazen. Thunder Burn met dat funky bassloopje is voor mij een misser, het zwakste nummer en die skip ik in het vervolg. Idem voor Desperate Religion. Jammer van dat einde dus.
Samengevat, een meer dan passend eerbetoon aan hun overleden drummer en Akira Takasaki die alles uit de kast heeft gehaald om de ene na de andere moordriff uit zijn gitaar te toveren. Het geluid is hard en zuiver en de heren muzikanten zetten een door mij fel gesmaakte prestatie neer.
Oh, Loudness is die legendarische groep uit Japan met volgende klassiekers op hun conto: The Birthday Eve, Devil Soldier, The Law of Devil’s Land en mijn persoonlijke favoriet Disillusion. Die tijden zullen niet herleven, maar deze plaat is oerdegelijk en topheavy. Hulde aan Munetaka Higuchi en aan de muziek van Loudness.

Heb dit album een hele tijd niet geluisterd, maar aangekomen bij het titelnummer weet ik weer waarom: dit album interesseert me helemaal niks. De muziek klinkt geforceerd zwaar, en de zang werkt me op de zenuwen. Elk nummer klinkt hetzelfde.

Ik houd het wel bij Devil Soldier, The Law of Devil's Land en Disillusion...

Ik heb alleen Hit The Rails ooit eens gehoord, dat vond ik toen best wel een goed nummer.
Als de rest ook zo goed is hoor je mij niet klagen.

Dit album weet me nog steeds niet te boeien. Na 6 nummers ben ik in de praktijk eigenlijk wel afgehaakt. Het geluid op dit album is me te zwaar, waardoor het gitaarwerk nauwelijks uit de verf komt. Daarnaast bevalt de zang me niet. Vooral het titelnummer vind ik treurig: bijna een combinatie tussen Udo Dirkschneider en Brian Johnson.
I wonder klinkt aanvankelijk even als klassieke Loudness dat ik zo leuk vind, maar dat duurt niet zo lang. Hetzelfde verhaal geldt voor Change. Pas tegen het einde wordt The Everlasting echt vervelend met het ‘let’s get funky’ Thunder Burn dat van mij niet zonodig op dit album had hoeven staan.

Kortom, een hele zit.

2.5*