Pop Classics - The Long Versions (1991)

Verzamelaar die je voor een prikje nog wel eens op rommelmarkten tegenkomt. Vandaar dat ik 'm waarschijnlijk ook twee keer heb liggen
Beetje samenraapsel van allerlei stijlen en jaren levert een "Arbeidsvitaminen"-achtig totaal op. Lekker om zo nu en dan in de auto te draaien als er weer eens helemaal niets is te beleven op de radio.

The Long Versions. Met o.a. de Nazareth interpretatie van Love Hurts die maar liefst 3 minuten en 51 seconden duurt. Of wat te denken van Peter Gunn met zijn wel 4 minuten en 29 seconden?

Dat het er allemaal op past.

Ook hier een koper die er bij de kringloop een euro voor betaald heeft. Inmiddels heb ik de serie van vier delen compleet, allemaal voor zo'n zacht prijsje.
Het is hierboven al opgemerkt: deze compilaties zijn een bonte verzameling van stijlen, met nummers die niet eens allemaal hits geweest zijn en die naar mijn idee ook niet allemaal de betiteling 'popklassieker' verdienen. En tja...the long versions? Het gaat in de meeste gevallen om de gewone albumversies en sommige nummers (inderdaad, Nazareth bijvoorbeeld) kennen maar één versie van vier minuten. En gek genoeg kiezen ze dan bij Radar love juist weer voor de single-versie, terwijl de anderhalve minuut langer durende albumversie er qua speeltijd best op gekund had...

Vaak zijn de keuzes op deze verzamelaar enorm voor de hand liggend, maar ik probeer me terug te verplaatsen naar 1991, toen veel mensen hun platen vervingen door (toen nog dure) CD's, en met zo'n verzamelbox kreeg je een hoop leuke nummers op één geluidsdrager. Tegenwoordig stel je gewoon je eigen playlist van favorieten samen, maar ik vind het uit nostalgisch oogpunt - en als verzamelaar van geluidsdragers - altijd wel leuk om dit soort albums weer eens te draaien.

En met name CD1 bevat toch wel een aantal onderbelichte pareltjes. Die van Solution, the Mark en Clark Band en Chris Rea hoor je niet alle dagen meer, zeker niet in de albumversies. En Driver's Seat van Sniff 'n' the Tears is daadwerkelijk de moeilijk vindbare 12 inch-versie, waarbij de synthesizers veel nadrukkelijker op de voorgrond treden en het allemaal nog wat dansbaarder wordt.

Er staan helaas ook veel afgekloven nummers op die we in de navolgende jaren (en daarvóór ook al) op talloze verzamelaars terug zouden vinden en die derhalve ook veel op de radio en de disco te horen waren en zijn. Meat, Ellen Foley, Santana, Eagles, Jeff Wayne en Nazareth heb ik echt te vaak gehoord, hoe goed die nummers an sich ook zijn. Daar staat tegenover dat je een nummer als Are friends electric? zelden tegenkomt op een verzamelaar. Aangezien is de bijbehorende LP nogal vond tegenvallen, vind ik dat wel weer een pluspunt.

Positief is ook dat ze van Roll over lay down de live-versie hebben gekozen en niet de wat tamme studio-versie die je wel vaker terugziet op verzamelaars. Helaas niet de live-versie van de singlehit (de 'koekoek'-versie zeg maar), maar zo te horen de versie die op het live-album uit 1977 staat. Ook geen slechte keuze.

En die posthume ELP-hit kent zowaar het volledige intro, inclusief het gesproken woord van de stadionspeaker, en ook dat laatste hoor ik vaak niet terug op verzamelalbums waarop dit nummer is opgenomen. Het was veruit hun grootste hit, maar zeker niet hun beste (en een cover bovendien) en dus een beetje een vergeten nummer. Leuk om die op deze manier toch aan de collectie te kunnen toevoegen.

Gaucho, ik snap je opmerking niet. Hoezo is "Peter Gunn" een vergeten nummer?

Hans, mijn perceptie is misschien anders dan de jouwe, omdat je iets ouder bent dan ik. Ik bedoel te zeggen dat Peter Gunn weliswaar met afstand hun grootste hit was, maar dat dat nummer - en ook de bijbehorende live-LP - vrijwel nooit ter sprake komt als het gaat over hun beste werk. Dan worden meestal nummers als Lucky man, Tarkus, Karn Evil 9, Take a pebble, Hoedown, Trilogy of Fanfare for the common man genoemd.

Peter Gunn is bovendien een cover. Een goed uitgevoerde weliswaar, maar ik heb de indruk dat er vrijwel nooit meer over gesproken wordt. En op de radio hoor je het naar mijn idee ook zelden of nooit meer. Maar nogmaals, misschien beleef jij dat anders.

Ik heb overigens altijd aangenomen dat Peter Gunn een internationale hitsingle was, maar Wikipedia meldt dat het uitsluitend in Nederland en België een hit was:
Het album bevat een cover van Peter Gunn, het eerste nummer van het concert, voorafgegaan door een introductiefanfare. Een jaar later werd het nummer tevens uitgebracht in een licht bewerkte versie op het compilatiealbum The Best of Emerson, Lake & Palmer. Ter promotie van dit album werd het nummer uitgebracht als single in Nederland en Vlaanderen, waar het respectievelijk de vierde en de zestiende plaats behaalde in de Top 40 en de Ultratop 50.

Ahem... ik lees in dat Wiki-artikel nu ook dat de ELP-uitvoering van Peter Gunn al jaren een vaste waarde is in de Top 2000. Hmm, dat was me nooit eerder opgevallen. Internationaal gezien is het nummer dus helemaal niet zo bekend, maar ik realiseer me nu dat het in Nederland en België niet bepaald een vergeten nummer is...

En aangezien ik in Nederland woon... "Peter Gunn" is voor mij vooral een niet-vergeten nummer omdat het onlosmakelijk is verbonden met mijn middelbare schooltijd, ik bewaar goede herinneringen aan dat nummer. En inderdaad, "Peter Gunn" staat ieder jaar op mijn lijstje voor de Top 2000.

Ik heb weinig te klagen over de Pop Classics serie. Met dit soort cd’s maakte je de ideale mixtapes en zo beluisteren deze verzamelaars zich ook. Natuurlijk heb je het meeste hiervan al, maar dat doet niets af aan dat ‘mixtape’ idee; dit is ideaal voor op het werk of bij lange ritten, nog steeds.

Its all Gone!