Hooverphonic - Blue Wonder Power Milk (1998)

het liedje "Eden" vind ik 1 van de betere van de afgelopen jaren. Alleen jammer dat de andere albums van onze Belgische vrienden zo anders klinken dan deze

Zeer mooie chill muziek, deze album heeft mij in 2000 met hooverphonic geïntroduceerd. Eden is prachtig maar persoonlijk gaat mijn voorkeur uit naar de tracks met de mannelijke stem. Vooral "One Way Ride" en "Elektro Shock Faders" hoor ik graag. Dit is echt een album waarop je een zwevend gevoel krijgt.

Voor mij is Eden ook mijn favoriete nummer van deze cd.

Ik was indertijd behoorlijk dol op deze band en dus ook deze cd.
Op de een of andere manier is dat een beetje weggeëbt zonder direct aanwijsbare reden.

heel erg mooi album dat ik nu pas leer kennen; vooral battersea en eden zijn erg goed; 4*

Heel mooi album, met als uitschieter Eden. Ik wordt letterlijk stil, wanneer ik dit nummer hoor, wat een mooie melodie.

Ik ben hier niet de enige begrijp ik.

Huh Ben helemaal verbaasd nu. Is Eden van origine van Hooverphonic? Ik dacht dat dat nummer van Sarah Brightman was! Nou jaaaaa, val van mijn stoel hier.....

Sarah heeft het dan wel letterlijk overgenomen zeg...

Alles wat Sarah doet bestaat zo'n beetje uit covers..... je had het dus kunnen weten

Nou, haar aanzien is nu flink gezakt bij mij... (en het was al flink gezakt... ) Begin haar nu echt te zien als goedkoop coverzangeresje....

Alweer prachtig dus, hooverphonic alle albums zijn pure klasse, met enkele wereldnummers, echte juweeltjes, jammer van vele groepen uit Belgie dat toch wel enorm veel groepen heeft die pure internationale klasse zijn en bieden, het nt echt kunnen wereldwijd maken door dat ze niet in de vs gesetteld zijn, als je soms ziet wat in de vs aan de top staat of wat we horen op mtv enz... ze mogen de schoenen nog niet likken van vele belgische groepen bv en zeker hooverphonic niet, jammer dat heel de wereld dit en vele belgische groepen niet kan horen, als je hoort dat artiesten zoals bv de groep live overlaatst zei dat hij in belgie, was dat hij cd's gaan kopen heeft van vele belgische groepen dat hij gewoon niet kende maar de top vindt, hooverphonic vindt men wel terug in paar films en reclame spots

4,5 * dit album

Deze oude bal kènt ook nog het origineel van This Strange Effect. Van ene Dave Berry was dat in de sixties. En machtig mooi gecovered hier. Voor de rest is dit inderdaad mooie chillmuziek, je hebt dat mooi gezien - of gehoord eigenlijk.

4 sterren ****

dit is het beste album (nog steeds) van mijn waarde landgenoten, ik vind dat ze daarna dit niveau niet meer gehaald hebben, teveel pop , teveel kitsh
dit daarentegen zijn op uitzondering van 'one way ride' en 'tuna' allemaal sterke nummers
het geheel baad je in een sfeer die mij doet denken aan neon-licht, vraag me niet waarom (misschien is het de hoes)
'dictionary' is een van de beste belgische nummers ooit!!!

Hun tweede album en eerste met zangeres Geike Arnaert, waarbij hun stijl verder wordt opgebouwd en meer eigen vorm krijgt. Inderdaad erg mooie chillmuziek, songs als Club Montepulciano en Eden zijn gewoon juweeltjes maar de rest vind ik ook prachtig, dit is duidelijk een groeialbum aangezien ik verhoogd heb tot 4,5*. De cover van This Strange Effect (Dave Berry) is ook erg geslaagd.

Eden klink inderdaad erg mooi evenals One Way Ride trouwens.
Ik ken bijzonder weinig van de band en zal me er eens in gaan verdiepen.

Op basis van deze plaat zal ik mezelf niet snel begeven richting platenzaak inzake Hooverphonic.
Het album scoort na meerdere luisterbeurten wel een ( krappe ) voldoende op basis van enkele sterke nummers zoals Eden, One Way Ride een bijzondere cover van This Strange Effect en het fraaie Magenta.
De rest kan me ( voorlopig ? ) wat minder overtuigen.

Een paar jaar terug op blauw vinyl gekocht tijdens Record Store Day en ondanks dat ik een aantal jaren eerder al veel naar Hooverphonic luisterde, viel dit album mij toch aardig tegen. Heel anders dan hun meesterlijke en onovertroffen A New Stereophonic... bevat dit album natuurlijk ook een aantal geweldige composities, maar als geheel vormt dit album niet echt een geheel. De sound van hun debuut is eenmalig gebleken, net als Pearl Jam's Ten bijvoorbeeld.
Leuk om af en toe op te zetten, maar net iets te geforceerd en te weinig vrijblijvend.

Het tweede album van de band heeft meer afwisseling dan het debuut. 'Eden' behoort m.i. tot de hoogtepunten van de Belgische muziek. Met 'Renaissance Affair', 'Club Montepulciano', 'Battersea' en de cover 'This Strange Effect' staan er meer toppers op. 'Lung' vind ik minder geslaagd. Debuut van Geike Aernaert; voor mij de beste zangeres van België.

Hooverphonics maakt electropop met een triphoprandje. Portishead komt als referentie het snelst naar boven i.i.g, hoewel de muziek droger en rechtlijniger is. Dat vind ik echter verre van een nadeel, aangezien oorwurmmelodieën elkaar in hoog tempo opvolgen. Pakkende muziek! Hier zijn de arrangementen echter nog niet zo rond als op latere platen . Zo leggen deze Belgen hun oren bijvoorbeeld goed te luister bij de elektronische releases van hun tijd. Als mijn oren mij niet verraden wordt immers goed gebruik gemaakt van een amen-break op Battersea. Enfin een verslavend album.

Live in Utrecht
Eden
Battersea