Rainbow Serpent / Fanger & Schönwälder - Elektrik Cowboys (2009)

Wat heeft de wereld toch vele mooie landschappen om na te kijken of er zelf doorheen te lopen. En wat zijn ze vaak gebruikt voor platenhoezen of voor op een kalender, maar vervelen doen ze nooit. Zo ook de cover bij dit album, schitterend in het kwadraat. Ja, en dan wat algemene informatie over wat er op is te horen. De muziek op dit album is opgenomen tijdens de Ricochet Gathering van 2007 een festival voor electronische muziek in de Verenige Staten van Amerika.

En dan de muziek zelf. Geyser Field van Rainbow Serpent begint met geluiden of iemand water aan het pompen is. Even is er wat ruis te horen waarna er behoorlik wijdse gitaar klanken zijn te horen de prima bij het hoesontwerp passen. Daarna is veel sfeer te horen op een bed van kosmische klanken. Het geeft me een gevoel of het leven aan het ontstaan is. Stukje bij beetje komt er meer leven in het stuk, de zon verschijnt voor het eerst aan de kim. Daarnaas smelt er wat ijs waaruit beekjes uit voor komen die uitgroeien tot rivieren. Een mooi rustig beeld om als het ware in trance te raken. Op het einde nog wat kosmische klanken om het verhaal compleet te maken.

Half in trance ben ik getuige van sfeervolle begin van On the Road van Rainbow Serpent. Overal waar ik kijk is er ruimte tot aan de horizon. Na verloop van tijd wordt de sequencer gestart, waardoor een prettige drive in het stuk komt. Gevoelsmatig zit ik op een Amerikaanse highway waar ondanks het vele verkeer ook genoten kan worden van meer dan schitterende landschappen. Tijdens het stuk gaat het tempo langzaam een tandje omhoog wat het gevoel versterkt van onderweg te zijn. Een mooi stuk muziek van de heren Frank Specht en Gerd Wienekamp die samen Rainbow Serpent vormen.

En na twee prima voorgerechten staat het hoofdgerecht te wachten van laat maar zeggen het gelegenheids duo Thomas Fanger en Mario Schönwälder. Met geluiden die doen denken aan ver in de ruimte te zijn beland begint Montana Grooves. Aan het fraaie landschap wat op mijn netvlies verschijnt lijkt geen einde te komen. Wat ik voel is ruimte en ruimte die eeuwen en eeuwen langzaam in beweging is. Na ongeveer 5 minuten ebt dit weg en komt er subtiel wat ritme in het stuk. Daarnaast moet ik wat denken aan een laboratorium waar men bezig is met de ontwikkeling van het leven. Stapje bij stapje komt er dan ook leven in de compositie. Het ritme wat hier onder zit is erg aangenaam en als ik me er volledig op concentreer geraak ik zo in een diepe trance. Voor nu is het een ritme wat in prettig wandeltempo door blijft gaan, en misschien wat aan de lange kant. Er had wat meer spanning in gemogen. Bijna aan het einde volgt nog een heerlijk stuk muziek wat zo uit de Middeleeuwen van de electronische muziek had kunnen komen. Of de oude analoge bakken weer tot leven worden gebracht. Daarna lijkt het leven verder te gaan als een ster aan het firmament.

Daarmee komt een mooi einde aan dit album wat achter het mooie hoes ontwerp schuil ging. Niet een meesterwerk, maar een dikke voldoende is hij zeker waard. Tijdens het tikken van deze tekst heb ik me wel vermaakt.