De tweede plaat van Nicolai Dunger als 'A Taste Of Ra´. Om het verschil met de eerste te benadrukken staat er soms II achter. Er is nog een derde plaat en daarmee is de trilogie van 'A Taste Of Ra' rond.
Nergens vind je de naam van 'A Taste Of Ra' op het hoesje, tenminste ik heb het nergens kunnen vinden.
Deze tweede plaat is nog meer freak folk dan de eerste. Toen waren er nog referenties zoals Jeff Buckley en Devendra Banhart, maar deze tweede plaat is echt experimenteel, avant garde achtig en vooral freak folk in het kwadraat.
Dat betekent eigenlijk nergens 'normale' melodieën, de muzikale begeleiding gaat ook alle kanten op door het gebruik van veel instrumenten. Ik denk dat dit zelfs te extreem is voor onder invloed zijnde jaren 70 hippies, ondanks het gebruik van wat oosterse instrumenten. Tekstueel valt het ook allemaal niet mee, totaal onbegrijpelijke teksten. Zowiezo is het mij onduidelijk of er een verhaallijn is bij de 'A Taste Of Ra' trilogie.
Het begeleidend schrijven (ook gedeeltelijk op de hoes) verwoordt deze plaat als volgt : "Wanneer je oren poorten zijn en ze wijd open staan. Geluidsniveaus zullen je achtervolgen, botsen, kussen en vechten. In de tuin die je nu hebt gevonden; het verleden zal het heden ontmoeten, je betaalt het verleden met het heden. Wanneer je eindelijk haar stem hoort die je je lichaam doet verlaten en elkaar als goden laat ontmoeten... zal het geluid evolueren en iets wat ooit werd gehoord door de bewaker van de horizon, hoor je nu."
Voor mij geen touw aan vast te knopen.
Toch is de plaat op zich niet slecht. Soms verrassend, zoals op nr 9 dat zo op een Incredible String Band album had kunnen staan. Ergens las ik bij een recensent het volgende , wel heel erg vrij vertaald door mij : "De songtitels op deze plaat laten zien dat dit een stilistische voortzetting is van de cryptische new-folkexperimenten van het eerste album. Er is hoop op een verdere belofte van deze pastorale Zweedse, maar ook vreemde psych-folk gekoppeld aan akoestische rust en harmoniumdrones, bekroond door het trillende gehuil /gezang van een troubadour, die Devendra Banhart en Ben Chasny in de schaduw zet. Waarvan akte, maar ik zie zeker Devendra Banhart zeker niet in de schaduw staan door deze plaat.