Akira Takasaki - Tusk of Jaguar (1982)

Eerste solo-album van deze Japanse meestergitarist, waarop hij tevens een beetje hulp heeft gekregen van zijn collega's bij Loudness.
Hierop staan een aantal instrumentale nummers die voor mij het interessantst zijn: Tusk of Jaguar welke ook in de live-set van Loudness heeft gezeten en zie hiervoor het album Live Loud Alive, Macula, Gunshots, Mid-Day Hunter en Say What. Hierop staan ook een aantal zeer poppy nummers: Steal Away met zang van Loudness-zanger Minoru Niihara, het door Akira zelf en dramatisch vals gezongen Ebony Eyes en Show Me Something Good met opnieuw Minoru op zang waarvan de intro en muziek mij spontaan aan Rainbow doet denken. Op Wild Boogle Run is er samenspel tussen een strijkkwartet en akoestische en elektrische gitaren.
De instrumentale nummers krijgen een goedkeurende knik, de in Japans en bijna onverstaanbaar Engels gezongen nummers een diepe zucht met als absolute misser Ebony Eyes. Dit album is tamelijk afwijkend van de platen die Loudness in die periode uitbracht, dus eerst eens beluisteren is de boodschap. Mijn verwachtingen lagen hoger.

Ben het grotendeel eens met Sir Spamalot maar geef deze plaat wel 4 sterren.
Inderdaad "Ebony Eyes" is zo dramatisch slecht gezongen dat het weer grappig word.

Verder vind ik de plaat echter heel goed, want er staat pure hardrock op, jazzrock, originele invulling van diverse nummers met o.a violen etc.

Gelukkig echt anders als het Loudness werk uit die tijd anders heeft een solo plaat maken ook geen zin.

Kant a staat nu op en ik vind het allemaal wel erg leuk klinken (zelfs Ebony Eyes). Toch heel anders dan Loudness.

Intussen kant b aan het draaien. Wild Boogie Run is erg verrassend. Inventief, met dat strijkkwartet erbij.

Gunshots is inmiddels gepasseerd en ik durf al besluiten dat dit een grote meevaller is. Een album waar ik pas van het bestaan afweet door deze site.