Akira Takasaki - Wa (1996)

Akira's derde solo album en de duurste CD die ik ooit gekocht heb.... ik weet nog dat ik er 45 euro voor betaald hebt (belachelijk eigenlijk, dat doe ik niet meer).

De opener Respirator opent lekker heavy en slepend en is in feite 1 lang intro.
Grope in the Dark vervolgt met een zwaar vervormde zang van Akira (maar goed ook die vervorming want hij kan toch niet zingen), wederom een traag nummer met smaakvolle invulling van de keyboards.
Alien Summit begint met een dreigend intro en pakkende loopjes en riffjes loodsen je door het nummer met beheerste gitaarsolos als smaakmaker, een geweldig nummer !
Urban Nights is eigenlijk het eerste nummer waarin de hoofdrol om Akira zijn gesoleer draait, heel sfeervol allemaal (doet me beetje denken aan the Love of God van Steve Vai).....ook alweer een topper !

Strange Head begint uptempo met op de voorgrond een ronkende bas en vervormde gitaargeluiden door het nummer door, nogal experimenteel.
The Green Song, een rustig nummer met opvallend akkoordenwerk van Akira, vrijwel geen solos .... kortom een rustpunt.
Space Communication is gewoon alleen een snelle solo zonder verdere begeleiding (soort Eruption ala Eddie van Halen).
De hoofdrol in A Chance Ocurence is voor basgitaar die het hele nummer door regelmatig soleert, funky begeleiding op de achtergrond.
De afsluiter Ninja Draft vat in feitte het gehele album nog eens samen met zowaar een keyboardsolo en is qua compositie een van de sterkste songs.

Kortom, ik vind dit een fantastisch album, een 4,5 geef ik het en de grootste vooruitgang tov zijn voorganger "Ki" is dat het allemaal veel beheerster klink en doordachter, minder soloos van Akira maar meer sfeer vooral.

Mij doet het meer denken aan een melige instrumentale ballad van Joe Satriani. For the Love of God van Steve Vai is toch veel intenser.

Het hele album doet mij eigenlijk niet zo veel. Klinkt als dertien in een dozijn. Maar dat is met vele albums zo die door en rond een (solo)gitarist zijn gemaakt.