The Boondocks - Bloed en Rozen (1996)
mijn stem
4 stemmen
0
Yann Samsa
geplaatst: 14 februari 2011, 21:48 uur
THE BOONDOCKS - BLOED EN ROZEN (1996)
De Poperingse Rock Scène laat van zich horen
Zegt de plaats Poperinge jullie iets? Misschien wel, misschien niet, maar bij diegene waar wel een belletje rinkelt komt dat waarschijnlijk (enkel) door de woorden: hoppe, Talbot House of Dirk Frimout. En inderdaad, al geruime tijd gaan wij door het leven als 'het onbekende Ieper'.
Jammer, als je bedenkt dat vroeger De Maekeblyde heilig muzikaal gebied was. Ook het Heavy Sound Festival ging hier vroeger door. Er zijn niet veel steden (van amper 19.000 inwoners) die kunnen melden dat reeds acts als Gary Moore, Uriah Heep, Motörhead, Twisted Sister en Led Zeppelin over de vloer zijn geweest. Ook Rush is hier geweest, net als Metallica en Slayer's eerste Europees concert (!). Mijn pa zag ooit AC/DC, met Bon Scott natuurlijk, in een zaaltje met een 50-tal man.
Ah glorietijden gaan voorbij, en anno 2011 moet Poperinge het stellen met 'Marktrock' - wat het ook niet onverdoenstig doet, aangezien dit jaar Fisher-Z en Cockney Rebel een kijkje komen nemen.
Niet dat de volgende band van het zelfde kaliber is als de giganten die ik reeds heb vernoemd. Nee, maar met Bloed en Rozen leveren The Boondocks wel een degelijk Pop-Rock album af.
The Boondocks was een onbekend gebleven rockgerichte Nederlandstalige band, met vrienden/mede-muzikanten van Poperinge en omstreken (oa. Westouter)
Af en toe was een nummer te horen op Stubru of Radio 1, en de albums waren geproduceerd door Rick De Leeuw van Tröckener Kecks.
Later zou de band het voor bekeken houden, en zich richten op een nieuw project: Babel.
Ook zeer geslaagd en interessant, maar ik constateer dat nog geen enkel album van hen is toegevoegd; veel bekendheid hebben ze dus nog niet verworven...
Onterecht eigenlijk, want - zoals reeds vermeld - zijn de muzikanten echt in staat enkele sterke songs af te leveren.
Zoals op deze Bloed en Rozen (opgenomen in 't Gebouwtje in Amsterdam), met als singles Brandhout Voor De Hel en Bierkaai.
Een eigenzinnig geluid, frisse composities en hier en daar prachtige teksten beschrijven dit album.
-----------------------
Tussen Het Onkruid: onheilspellend orgeldeuntje, mompelende zanglijn zet een zoekende sfeer. Daarna begint het nummer te rocken. Deze opener vindt een perfecte balans tussen een genietbaar meezinggehalte en een sterke compositie. Het slaagt erin me een idyllisch landschapsbeeld erbij te denken - wat tot voor kort enkel Tim van Wim De Craene kon. De interesse is gewekt, de toon is gezet...
Bloed En Rozen blijft maar vaagjes. Ik mis wat karakter.
Brandhout Voor De Hel ligt meer in de lijnen van de opener. Een snel, rockend nummer met een toegankelijke melodie - voor de hand liggende single.
Hilversum staat alweer een trede hoger. De zin 'Dit is de liefde', ondersteund door een sporadisch terugkerende riff, ligt zeer warm in het gehoor. Die éne zin brengt je in een soort melancholische roes. Een meer sfeervol nummer, voor aan de haard in een beschermend (t)huis. 'Tussen dromenland en morgen is er bitter weinig tijd. En voor z'n ogen danst de vrouw die hij hier mist'; zo af en toe schudden ze verbijsterend mooie teksten uit hun mouw.
Het absurde karakter van Bloedmooie Zuster kan ik wel appreciëren.
Helden is me net iets te kort door de bocht.
De klanken van deel één drijven verder weg, en de tweede etappe van het album wordt ingezet met de hemelse noten van de Ouverture.
Die monden uit in één van de betere nummers op het album, genaamd Hannah.
Hannah. De gitaarlijnen die het nummer inzetten beloven je mee te nemen naar een locatie van een navrant gebeuren. De lyrics geven blijk van een feest voor de geboorte van een kind, maar er is iets meer aan de hand. De teksten als: 'De reden om te vieren leeft en draagt zijn naam, ligt naakt en ongeschonden op een boogscheut hier vandaan' worden een vreemde connotatie bijgezet door overtuigend musiceerwerk. Waarschijnlijk zal Hannah haar vader niet meer zien, aangezien de man 'met de dorst van wie nooit moe wordt' nog naar huis terug moet keren.
Hemelgeest is me alweer van een te laag niveau. Zonder enige bijblijvende factor luistert het gewoon weg.
Antwoord '96: zelfde verhaal.
Licht In De Kamer is alweer een stuk interessanter, al is het maar door z'n simplistisch gehalte. Los van de hier en daar toonverhoging, veranderd het nummer amper van ritme en melodie. Toch weet het op de één of andere manier steeds te boeien. Less is more, in dit geval. Deze song slaagt erin iedere luisterbeurt een rustgevend karakter uit te stralen.
Ook De Laatste Man is een toppertje. De vitaliteit van het refrein is overheersend.
Bierkraai
Soms is Wikipedia dan toch 'es handig voor de interpretatie van nummers:
*
De bierkaai was de kaai waar de vaten met bier aankwamen. Hier werkten sjouwers die de zware vaten met bier laadden en losten.
Het spreekwoordelijke 'Vechten tegen de bierkaai' betekent een gevecht aangaan dat je in principe al bij voorbaat verloren hebt. Omdat de mannen die op de bierkaai werkten zo sterk en gespierd waren door het gesjouw met biervaten, was hiertegen vechten een onbegonnen zaak.
Deze uitdrukking is ontstaan in Amsterdam. De bewoners van de Bierkade (een deel van de Oudezijds Voorburgwal, gelegen bij de Oude Kerk) stonden bekend als echte vechtersbazen. Wie het tegen hen wilde opnemen, kon er bij voorbaat zeker van zijn de strijd te verliezen.
*
Deze afsluiter is een vreemde eend in de bijt, op een positieve manier.
Veel melodieuzer, afwisselender en teder dan de vorige nummers.
Allereerst bevat het prachtig pianowerk, en de sleur van het leven wordt hier zo pijnlijk herkenbaar weergegeven. Alweer een prachtig stukje tekst, die het album afsluit:
'Al kost het bloed en tranen. Geld en tonnen moed. Onderweg van Niks naar Nergens, maken vrienden zoveel goed'
Vreemde constatering: van de mindere songs valt duidelijk op dat, buiten het refrein dat meestal maar een zin lang is, niet veel bijblijft; zelfs na een 4e luisterbeurt kan ik me bij de mindere nummers niet meer voorstellen hoe het ritme en de melodie van de strofen gaan.
In tegenstelling tot de hoogtepunten van het album, die een wat verslavend karakter hebben en met de luisterbeurt een ander gezicht aannemen.
En behoorlijk album, met enkele mooie composities en teksten - maar vooral nog wat ongeïnspireerde uitgevoerd. De ideeën zijn er... Maar een andere Poperingse band, The Pritty Boyz, kan naar m'n mening op een interessantere, meer experimentele en betoverende manier pareltjes afleveren.
Beste nummers: Tussen Het Onkruid, Hilversum, De Laatste Man en Bierkaai.
Deze nu op een rijtje zien moet ik toegeven dat het album zeker z'n troeven heeft, toch:
3*
De Poperingse Rock Scène laat van zich horen
Zegt de plaats Poperinge jullie iets? Misschien wel, misschien niet, maar bij diegene waar wel een belletje rinkelt komt dat waarschijnlijk (enkel) door de woorden: hoppe, Talbot House of Dirk Frimout. En inderdaad, al geruime tijd gaan wij door het leven als 'het onbekende Ieper'.
Jammer, als je bedenkt dat vroeger De Maekeblyde heilig muzikaal gebied was. Ook het Heavy Sound Festival ging hier vroeger door. Er zijn niet veel steden (van amper 19.000 inwoners) die kunnen melden dat reeds acts als Gary Moore, Uriah Heep, Motörhead, Twisted Sister en Led Zeppelin over de vloer zijn geweest. Ook Rush is hier geweest, net als Metallica en Slayer's eerste Europees concert (!). Mijn pa zag ooit AC/DC, met Bon Scott natuurlijk, in een zaaltje met een 50-tal man.
Ah glorietijden gaan voorbij, en anno 2011 moet Poperinge het stellen met 'Marktrock' - wat het ook niet onverdoenstig doet, aangezien dit jaar Fisher-Z en Cockney Rebel een kijkje komen nemen.
Niet dat de volgende band van het zelfde kaliber is als de giganten die ik reeds heb vernoemd. Nee, maar met Bloed en Rozen leveren The Boondocks wel een degelijk Pop-Rock album af.
The Boondocks was een onbekend gebleven rockgerichte Nederlandstalige band, met vrienden/mede-muzikanten van Poperinge en omstreken (oa. Westouter)
Af en toe was een nummer te horen op Stubru of Radio 1, en de albums waren geproduceerd door Rick De Leeuw van Tröckener Kecks.
Later zou de band het voor bekeken houden, en zich richten op een nieuw project: Babel.
Ook zeer geslaagd en interessant, maar ik constateer dat nog geen enkel album van hen is toegevoegd; veel bekendheid hebben ze dus nog niet verworven...
Onterecht eigenlijk, want - zoals reeds vermeld - zijn de muzikanten echt in staat enkele sterke songs af te leveren.
Zoals op deze Bloed en Rozen (opgenomen in 't Gebouwtje in Amsterdam), met als singles Brandhout Voor De Hel en Bierkaai.
Een eigenzinnig geluid, frisse composities en hier en daar prachtige teksten beschrijven dit album.
-----------------------
Tussen Het Onkruid: onheilspellend orgeldeuntje, mompelende zanglijn zet een zoekende sfeer. Daarna begint het nummer te rocken. Deze opener vindt een perfecte balans tussen een genietbaar meezinggehalte en een sterke compositie. Het slaagt erin me een idyllisch landschapsbeeld erbij te denken - wat tot voor kort enkel Tim van Wim De Craene kon. De interesse is gewekt, de toon is gezet...
Bloed En Rozen blijft maar vaagjes. Ik mis wat karakter.
Brandhout Voor De Hel ligt meer in de lijnen van de opener. Een snel, rockend nummer met een toegankelijke melodie - voor de hand liggende single.
Hilversum staat alweer een trede hoger. De zin 'Dit is de liefde', ondersteund door een sporadisch terugkerende riff, ligt zeer warm in het gehoor. Die éne zin brengt je in een soort melancholische roes. Een meer sfeervol nummer, voor aan de haard in een beschermend (t)huis. 'Tussen dromenland en morgen is er bitter weinig tijd. En voor z'n ogen danst de vrouw die hij hier mist'; zo af en toe schudden ze verbijsterend mooie teksten uit hun mouw.
Het absurde karakter van Bloedmooie Zuster kan ik wel appreciëren.
Helden is me net iets te kort door de bocht.
De klanken van deel één drijven verder weg, en de tweede etappe van het album wordt ingezet met de hemelse noten van de Ouverture.
Die monden uit in één van de betere nummers op het album, genaamd Hannah.
Hannah. De gitaarlijnen die het nummer inzetten beloven je mee te nemen naar een locatie van een navrant gebeuren. De lyrics geven blijk van een feest voor de geboorte van een kind, maar er is iets meer aan de hand. De teksten als: 'De reden om te vieren leeft en draagt zijn naam, ligt naakt en ongeschonden op een boogscheut hier vandaan' worden een vreemde connotatie bijgezet door overtuigend musiceerwerk. Waarschijnlijk zal Hannah haar vader niet meer zien, aangezien de man 'met de dorst van wie nooit moe wordt' nog naar huis terug moet keren.
Hemelgeest is me alweer van een te laag niveau. Zonder enige bijblijvende factor luistert het gewoon weg.
Antwoord '96: zelfde verhaal.
Licht In De Kamer is alweer een stuk interessanter, al is het maar door z'n simplistisch gehalte. Los van de hier en daar toonverhoging, veranderd het nummer amper van ritme en melodie. Toch weet het op de één of andere manier steeds te boeien. Less is more, in dit geval. Deze song slaagt erin iedere luisterbeurt een rustgevend karakter uit te stralen.
Ook De Laatste Man is een toppertje. De vitaliteit van het refrein is overheersend.
Bierkraai
Soms is Wikipedia dan toch 'es handig voor de interpretatie van nummers:
*
De bierkaai was de kaai waar de vaten met bier aankwamen. Hier werkten sjouwers die de zware vaten met bier laadden en losten.
Het spreekwoordelijke 'Vechten tegen de bierkaai' betekent een gevecht aangaan dat je in principe al bij voorbaat verloren hebt. Omdat de mannen die op de bierkaai werkten zo sterk en gespierd waren door het gesjouw met biervaten, was hiertegen vechten een onbegonnen zaak.
Deze uitdrukking is ontstaan in Amsterdam. De bewoners van de Bierkade (een deel van de Oudezijds Voorburgwal, gelegen bij de Oude Kerk) stonden bekend als echte vechtersbazen. Wie het tegen hen wilde opnemen, kon er bij voorbaat zeker van zijn de strijd te verliezen.
*
Deze afsluiter is een vreemde eend in de bijt, op een positieve manier.
Veel melodieuzer, afwisselender en teder dan de vorige nummers.
Allereerst bevat het prachtig pianowerk, en de sleur van het leven wordt hier zo pijnlijk herkenbaar weergegeven. Alweer een prachtig stukje tekst, die het album afsluit:
'Al kost het bloed en tranen. Geld en tonnen moed. Onderweg van Niks naar Nergens, maken vrienden zoveel goed'
Vreemde constatering: van de mindere songs valt duidelijk op dat, buiten het refrein dat meestal maar een zin lang is, niet veel bijblijft; zelfs na een 4e luisterbeurt kan ik me bij de mindere nummers niet meer voorstellen hoe het ritme en de melodie van de strofen gaan.
In tegenstelling tot de hoogtepunten van het album, die een wat verslavend karakter hebben en met de luisterbeurt een ander gezicht aannemen.
En behoorlijk album, met enkele mooie composities en teksten - maar vooral nog wat ongeïnspireerde uitgevoerd. De ideeën zijn er... Maar een andere Poperingse band, The Pritty Boyz, kan naar m'n mening op een interessantere, meer experimentele en betoverende manier pareltjes afleveren.
Beste nummers: Tussen Het Onkruid, Hilversum, De Laatste Man en Bierkaai.
Deze nu op een rijtje zien moet ik toegeven dat het album zeker z'n troeven heeft, toch:
3*
* denotes required fields.
* denotes required fields.