WHY? - Eskimo Snow (2009)

Gelekt! Dit heeft net als het vorige album uit 2008 weinig met hip-hop te maken. Onzinnige genre-omschrijving, maar goed.

Oh, wat baalde ik ervan dat ik het concert van Why? begin deze maand in de Tivoli door omstandigheden moest missen. Het optreden dat ik vorig jaar van de band in de bovenzaal van Paradiso zag, is namelijk misschien wel het beste concert dat ik ooit gezien heb. Daarnaast was Alopecia mijn favoriete album van 2008. Dat album was mijn kennismaking met de band uit Californië, maar met terugwerkende kracht leerde ik ook de eerdere LP's Oaklandazulasylum en Elephant Eyelash kennen. En nu is er dus alweer een nieuw album, getiteld Eskimo Snow. Why? is een band naar mijn hart, vanwege de muziek die tegelijk bevreemdend en catchy is en de teksten van de immer verveeld en verkouden klinkende rapper/zanger 'Yoni' die ziekelijk, obsessief, gestoord, komisch, surrealistisch, duister en ergens heel erg romantisch kunnen worden genoemd.

Yoni beschreef Eskimo Snow in een interview als 'the least hip-hop out of anything I've ever been involved with'. Inderdaad klinkt het album behoorlijk anders dan voorganger Alopecia. Dat album was heel erg rauw, direct en in-your-face. Eskimo Snow werkt subtieler, onderhuidser, is moeilijker te vangen. De indie-hiphop heeft grotendeels plaatsgemaakt voor folk, psychedelica en pure pop. De liedjes intrigeren doordat ze enerzijds kort en fragmentarisch klinken, maar door briljante melodieuze wendingen vaak een epische richting in gestuwd worden. Yoni's teksten behandelen nog steeds de onderwerpen seksueel verlangen, eenzaamheid en de dood, maar zijn meer bespiegelend en minder anekdotisch dan voorheen. De vocalen staan minder op de voorgrond dan op Elephant Eyelash en Alopecia en daardoor kost het soms meer moeite de teksten te volgen. Maar bij de albums van Why? is het altijd zo dat hoe vaker je ze hoort, hoe meer frases blijven hangen en hoe vaker je die frases hoort, hoe meer betekenis ze krijgen.

Hier een aantal citaten van het nieuwe album die indruk op mij maakten bij de eerste paar luisterbeurten:

''and when i'm really buried i'll be buried in cleaveland,
with a new pair of skis and someone's old set of keys to their car,
and bottom floor apartment door and health club locker,
throw the scent of my true purpose from god and grave robbers''
(Even The Good Wood Gone)

''a man should die gaunt,
and not bloated and overdone,
there should be new words hidden,
in the shadows on his face,
and like a wine glass, in a perfect pitch, he breaks''
(One Rose)

''I wanna speak at an intimate decibel
with the precision of an infinite decimal,
to listen up and send back a true echo
of something forever felt but never heard.
I want that sharpened steel of truth in every word''
(This Blackest Purse)

Deze constante zoektocht naar 'sharpened steel' is wat Yoni een van de allergrootste tekstschrijvers in de huidige popmuziek maakt en Why? meer, zóveel meer, dan het zoveelste 'leuke bandje van het moment'. Op Eskimo Snow klinkt hij tegelijk breekbaarder en strijdvaardiger dan voorheen. Dit album is een fascinerend grillig schetsboek uit de krochten van een unieke creatieve geest en zijn avontuurlijke mede-muzikanten.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Nou, Alopecia heeft anders behoorlijk wat met hiphop te maken. Misschien niet de reguliere commerciele hiphop, maar toch zeker wel de indie-variant daarvan. Op Eskimo Snow is dat inderdaad veel minder het geval, hier is dat genre nog maar nauwelijks terug te horen. Maar toch vind ik wel dat deze band wel zeker in die hoek geplaatst mag worden, het toen tenminste iets spannends en vernieuwends met het genre. Niet zozeer op deze plaat, maar meer in het algemeen.

Mee eens en sterke review.

Ik moet 'm nog vaker luisteren voor een beoordeling, want dit is werk dat groeit naarmate je er dichter op zit. Wel merk ik al dat het wat qua instrumentarium wat natuurlijker/vloeiender klinkt dan Alopecia, minder rauw inderdaad. Dit zegt verder niet van te voren al iets over wat ik beter vind.

Heb 'm nu één keer geluisterd maar het kon me zelden echt meeslepen en bij momenten leek het zelf irritant.
Maar na één luisterbeurt kan je geen goed oordeel over een album geven, en al zeker niet bij Why?. Hun vorige plaat was een groeier eersteklas gebleken en dat had alles te maken met, zoals John Doe hierboven zegt, "er dichter op zitten". Of er gewoon in zitten.

Muzikale begeleiding begint me mee te slepen nu. Zit toch veel gevoel ingestopt. Op de lange termijn zal ik pas echt (op m'n eigen manier) wat van de teksten kunnen volgen. Maar dit gaat er weer één worden om te houden denk ik, en ik wil Why? zeker ook live meemaken.

Hoe kan het in godesnaam nou weer dat ik tot nog toe de enige ben die ik op deze plaat gestemd heeft? Voor mij toch echt een van dé platen van het jaar!

Met hiphop heeft dit niks te maken? In ieder geval niet op dit album.

Maar ik moet zeggen dat het allemaal wel erg lekker klinkt. Bevalt me prima naar een paar keer luisteren.

Nog wel iets beter dan het vorige album vind ik. Deze plaat klinkt ook best live eigenlijk (maar dan wel heel clean opgenomen). Voordeel hiervan is dat het extra menselijk klinkt en dat voegt wel aan het algehele gevoel toe. De muzikale vrienden van Why? mogen er zeker wezen als bandondersteuning. Een erg melancholische, maar gepassioneerde plaat hebben ze gemaakt, die eigenlijk in vele 2009 jaarlijstjes verdient voor te komen, lijkt me. Waarom dat niet het geval zal zijn? Echte kunstenaars worden wel vaker onderschat in hun tijd.

Mooi boekje met teksten en illustraties zit bij de cd trouwens.

Een prima opvolger van Alopecia.

This Blackest Purse.. Man, dat refrein! Altijd kippenvel bij dat nummer.