Minoru Niihara - One (1989)

Een bos poedelhaar met een gezicht erin.
Opgenomen in L.A in 1989 met veelal Amerikaanse sessiemuzikanten, dit is het solodebuut van ex Loudness zanger Minoru Niihara.
Hij had die band net verlaten en binnen no-time was dit album gereed.

Het openingsnummer zet meteen de toon, luchtige rock met een stevig gitaarsausje.
Komt allen tezamen is de vrolijke boodschap en er mag meegezongen worden, Minoru doet het zijn toehoorders in de studio al voor.
Pretentieloze up-tempo in "Stand Up to the Danger", koortjes in het refrein en wat klinkt het lallemaal lekker.
Alsof hij een Heart cover zingt, zo klinkt "Come over Me" want op de Japanse zang na klinkt het superamerikaans je hoort het zo uit de autospeakers schallen terwijl je een mooie kustweg afrijdt in Californie.
Te overdreven zangaccenten in het radiovriendelijke "I Can't Wait" maar wel een heerlijke ruige gitaarsolo hierin.

Solo albums voegen alleen maar iets toe als de artiest ook daadwerkelijk iets anders doet als in zijn vaste band.
Een mooi voorbeeld hiervan is "Dynamite", eerst een minuut gepiel tussen zang en acoustische gitaar om daarna band en smaakvolle saxofoon te laten invallen.
Een heerlijk popnummer dit, bij Loudness zou hij dit nooit erdoor hebben gekregen.
Dat geldt ook voor "You Can Do It", meer sfeer als song welke bestaat uit mooie zanglijnen met ingetogen begeleiding.
Wat opvalt is dat de instrumenten ondergeschikt zijn aan de zang, natuurlijk zijn er gitaarsolos maar die leidden de aandacht niet af van het geheel.
"Bluest Sky" is unplugged, wat minder overdreven zang hierop had geen kwaad gekunt.

"Stayin' Alive" komt nog het meest in de buurt van de latere commerciele Loudness stijl en melige blazers in het luie bluesy "Fool for You", je moet ervoor in de stemming zijn.
Pure pop in "Too Long Away to Reach" welke heerlijk voortkabbelt met zangeressen te horen in de refreinen.
Wat meer inhoud en bombast in het ballad-achtige "I'll Never Hide My Love Again", slepend en dromerig met mooie lange gitaarsolos op het eind.

Eigenlijk is "One" beter te doen als de wat logge Loudness albums hiervoor, afwisselend en luistert lekker weg.
Minoru kan het ook alleen, een verdienstelijk solo-debuut dit !