Cocktail Slippers - Saint Valentine's Day Massacre (2009)

Nu in de luisterpaal. Werd nieuwsgierig door de tags 'retropop' en 'dames' dus even aangehoord maar dit kan mij niet bekoren. Ik weet niet of het in het genre zo hoort, maar wat een duffe teksten....

"don't ever leave me, don't ever let me go,
I wouldn't know where to go

don't ever leave me, don't break my heart
It would break me in two if we should ever part"

en meer van dit soort ikhouvanjouenblijfjetrouw-gedoe. Muzikaal nog best grappig. Ik hoor een beetje B-52's en misschien wat Shangri-la's. Ook de nodige handclaps en ooooh en aaaah koortjes wat ik normaal wel leuk vind, maar dit is echt niet mijn kopje thee. Daarom ook geen stem.

Noorwegen is weer bezig een flinke lading geweldige acts voor de wereld klaat te stomen. Voordat we ze allemaal behandelen komt als eerste een band met een hoop vrouwelijk schoon aan bod. Ook al zijn de lieftallige dames van Cocktail Slippers al een tijdje bezig; (sinds 2001) ze lijken nu definitief voet op het Europese vaste land te gaan zetten. Steven van Zandt is mede verantwoordelijk voor de productie en het uitbrengen van de plaat via zijn eigen Wicked Cool label. De dames maken zeer aanstelijke rock muziek met een randje punk en een vleugje garage; maar voornamelijk stoelend op de jaren zestig meidenpopgroepen. Vooral opener Sentenced to Love, Love Me Back en het titelnummer bekoren. Maar het derde album van de dames met zijn Farfisa-orgeltjes, fijne refreintjes en nostaligische hooks overtuigd over de gehele lengte. Fris, fruitig en optimaal geschikt warme zomeravonden.

Heerlijk album voor liefhebbers van 60s girlgroups en andere daardoor geïnspireerde bands.
Dit doet niks onder voor The Pipettes en weinig voor The Like.