The Gentleman Losers - Dustland (2009)

Avant garde is het eigenlijk niet, eerder ambient/post-rock, echt heel boeiend is het niet een beetje saai en kabbbelend.
Beste nummer is Wind in Black Trees.

Als er al labeltjes moeten worden geplakt zoude ik post-rock, alt-country, folktronica and ambient americana opteren, althans dat zeggen ze toch zelf. Ik hoor hier niks van post-rock in (en nu heb ik die term hier al twee maal gebruikt wat natuurlijk een verkeerd beeld geeft van dit magnifiek album )
Om even op je verwijzingen terug te komen.
Boeiend is het natuurlijk wel. Het is een beetje zoals de nevel* waar in den beginne natuurlijk ook alles niet boeiend lijkt.
Een whisky die je in een teug leeg giet in je lichaam of zachtjes kabbelend laat klotsen in je gehemelte.
Saai is het dus niet om dezelfde redenen.
Kabbelend jazeker.
Zou je een hele dag kunnen vertoeven bij een kabbelend riviertje?
Als je het niet meezit, slechte dag op 't werk, je voelt je eenzaam in deze lege wereld, je vriendje belt je zo weinig op, etc, etc...
Is je drank op, je hebt geen geld voor de hoeren, je wietje is verwelkt...
Geen nood
There is always:
THE GENTLEMAN LOSERS



imaginary friends

Lijkt het een beetje op de vorige?

Ja vind ik wel.

Persoonlijk vind ik deze iets beter ook.
Neem er je tijd voor, maar dat weet je vast.

Ik volg je steeds meer in deze Unmudded, na de eerste luisterbeurten vond ik het meer een b-sides van hun debuut album.

Merk dat ik deze steeds meer ga waarderen, zo'n nummer als "Farandole" daar krijg je me echt helemaal mee om.

Het soort muziek dat je in een bepaald "slachtofferpositie" brengt een hoog gehalte "ohwatbenikzieligvandaag" maar die je aan het einde van de rit zo veel hoop en moed geeft dat het aanvoelt als dat warme gevoel dat je in je buik hebt als je je meisje weer ziet.