Zbigniew Preisner - The Last September (1999)

Preisner wilde geen typische Ierse score, de studio gelukkig ook niet. The Last September componeerde hij in een periode van tijd die zijn echte Britse genoemd mag worden. Zoals duidelijk mag zijn laat hij een film als deze niet ten onder gaan met het meest duidelijke en zijn scheiding tussen solo instrumenten en aandikking van zijn altijd intiem viool deel (het gevoel van het Britse arocratische van de jaren 20) tegen een meer onder het oppervlak werkend geluid. Het gepluk van gitaren, de vele solo instrumenten, de intimiteit, het kenmerkt Preisner als meester. 5 sterren

En ook zit er iets in deze score wat ik van weinige zal accepteren (en hierdoor ook vaak iets als geheel niet goed zal vinden); geluiden die mij lichtelijk irriteren. Maar het meestwerk blijft het. De soms tegen het randje van piepende, wanklanken blijven net aan de goede kant en weten toch steeds weer aangrijpend te klinken. Daarna vaak weer de snelle, languitgerekte piano tonen, waarna vaak ook op die Secret Garden magistrale manier de cello opzwelt uit het niets.