The Big Pink - A Brief History of Love (2009)

Ah mooi! Wie weet pik je 'm toch weer op.

Dit plaatje weet me na 2 luisterbeurten toch best wel te boeien. Een aantal heerlijke meezingers en eigenlijk wel makkelijk in het gehoor liggende songs. Des al niet te min ook een aparte donkere sound. Zo nu en dan een lekkere gitaarmuur die wordt opgetrokken vind ik ook wel fijn.
Vanochtend in de regen op de fiets deed ie het ook erg goed.
Ik weet niet of ik hem echt vaak ga draaien, maar voorlopig een dikke voldoende. "dominos" is een super lekkker nummer.
3,5*

Ik vind dat juist een geweldig nummer.

Hier worden ze elke keer overgeslagen. (Dominos en Giel)

Tja Giel sowieso

lekkere plaat, k heb hem nu een stuk of 5 keer gedraaid. Wordt echt steeds beter!

Vanavond is hun concert in de kleine zaal van Paradiso. Het is natuurlijk de tour van dit debuutalbum. Hiermee hebben ze al de NME prijs voor beste nieuwkomer gewonnen. De band is live uitgebreid met een aantal muzikanten die hun sporen hebben verdiend. Als je dan ook nog eens, zoals ik, vrijwel alle tracks op dit album goed tot steengoed vindt, dan heb ik dus echt zin in vanavond.

Vergis je niet in de waardering hier op Musicmeter: 3,6 sterren is echt te laag voor dit fraaie electro/wall of sound/shoegaze rock album. Kijk bijvoorbeeld eens naar deze treffende beschrijving van de website van Paradiso over hun muziek:

"Psychedelische shoegaze van buitenaardse schoonheid met wijdse gitaarpartijen, beukende drums en galmende zang."

Inderdaad zeg: beukende drums, knalharde (wijdse) gitaarpartijen, knetterharde ijzersterk synthesizerwerk en uitstekende zang. Een stuk harder gespeeld dan op de cd, maar werkelijk prima gedaan. Een top optreden van The Big Pink in de kleine zaal van Paradiso zojuist.
Is er nog iemand geweest?

Ik sta er nog steeds achter dat dit niet de shoegaze revival is waar ik op hoopte, maar het stempel leuk plaatje gaat niet meer op.
Shame on me...geweldige plaat!

Dominos niet, Giel zeer zeker wel!!

Leuke cd tot dusver, zit nu bij #4.

Goede plaat. Vooral de noise bevalt me wel, het is zeer goed geïntegreerd. Typisch een plaat om kei -en keihard te beluisteren!

Na een aantal draaibeurten bevalt ie steeds beter; d'r zijn dit jaar minder albums gemaakt die meer gehypt zijn. Deze houden we even in de draai.

Wat een lekkere plaat! Het komt bij mij zelden voor dat ik een nieuwe cd zo vaak opleg als deze.

De noise en feedback zit zo lekker in de popliedjes verweven dat het niet zo uitputtend is om te luisteren als een My Bloody Valentine of A Place to Bury Strangers.

De manier van elektronica gecombineerd met de soms wat verveelde zang doet me bij vlagen, naast alle eerder aangehaalde voorbeelden, ook wel wat aan Primal Scream denken.

Op deze plek roep ik er nog wat aardigs over.

Och, wat werd Dominos destijds toch kapot gehyped. Wel leuk, dacht ik destijds, hopend dat Dominos een soort opwarmertje was op het album. Niets was minder waar - dit album is een schoolvoorbeeld van middelmatigheid. Ja, het klinkt wel lief en aardig, maar het blijft gewoon nergens hangen. Het is zo safe en vlak, dat hij na het beluisteren al meteen in de vergetelheid geraakt is. Op het vervelend aanstekelijke 'These girls fall like dominos" na dan, maar helaas was dat meer vervelend.

Niet slecht, maar verre van goed. 2,5*

Volgens mij heb jij alleen maar korte fragmenten geluisterd? Of misschien 1x de cd gedraaid? Of heb je alleen de single Dominos gehoord?

Want als dit album iets niet is dan is het: lief en aardig. Scherpe gitaren, shoegaze gitaarwallen, rake drums en stevige rocksongs hebben niets met lief en aardig te maken. En als één beschrijving niet van toepassing is op dit album, dan is het vlak.
Als je naar het concert was geweest, dan had je deze termen niet eens durven opschrijven. Waar heb je het vandaan gehaald?

In vergelijking met andere Shoegaze acts vind ik dit ook best 'aardig en lief'. Maar wat een debuut! We worden terug gekatapulteerd naar de Madchester Scene van twintig jaar geleden.
Het drieluik Love In Vain - At War With The Sun - Velvet is het hoogtepunt, al zijn de erotisch getinte opener en de titeltrack tevens een schot in de roos. Hoewel ik weinig raakvlakken vind haal ik Primary Colours van The Horrors voor de geest, evenals A Place To Bury Strangers (al is dit gelukkig een softere versie). Top 10 materiaal voor mijn eindejaarslijstje. Gemiddelde mag wat omhoog, als dit album uit 1989 stamt gaat ie vlotjes tegen de 4* aan.

Ik heb ik in mijn toptien van 2009 gezet, ik meen op 3. En ik was aangenaam verrast bij Jools te zien dat een dame de (drum)potten roert: pittige tante met haar manier van drummen: een echte power-drumster.

Dominos vind ik een topper.

Ja zeg Mjuman: ga je 'm nu ook nog in je top 10 zetten?!

Ik doe mee.

Ik hoor er ook iets van britpop als Oasis, Cooper Temple Clause of Hurrican #1. Want dat was voor mij de eerste herkenning.

@UrbanOetang
Lief en aardig??? Ik heb hierover toch een ander idee. En 't blijft mij wel hangen. Vooral de eerste helft van het album.

Een heerlijk album, wat mij betreft kunnen we het wel Shoegaze noemen. Dat prachtige geruis op de gitaren vind ik ook prima bij de stem van de zanger passen. Ook vind ik de combinatie van die gitaren en de drumbeats passen. Op bijvoorbeeld Velvet gebruiken ze een drumpad of een electrisch drumtoestel. Mijn favorieten zijn Crystal Visions en Count Backward From Ten waarvan ik het begin erg op Where is My Mind van The Pixies vind lijken. Op bijna elk nummer gaan ze op het einde of tijdens het refrijn plots knallen.
Heerlijk!

Dat middenstuk is verbluffend.
At War with The Sun - Velvet - Dolden Pendulum.

Velvet ontwikkelt zich als een openbloeiende roos en de opeenvolging van hoogtepunten in Pendulum is puur goud.

Gevoel voor melodie hebben deze jongens, en dit album wordt belachelijk onderschat. Goed, zoals overal is er wel wat 'jatwark', zo is de intro van At War een BP (I Still Remember) copy en de intro van het laatste nummer is 'beïnvloed' door Chemistry van Interpol (of zoals Nanne zegt Where Is My Mind van The Pixies).

The Big Pink is moeilijk te plaatsen. De muziek roept inderdaad het sensuele sfeertje van de shoegaze op en dan denk je al snel aan My Bloody Valentine. De zang past hier niet altijd bij, hier hoor je meer het macho en non chalante van britpop bands als Oasis en Arctic Monkeys. Love In Vain (mooi nummer alleen jammer van de wat flauwe tekst) had zo op de laatste Monkeys plaat kunnen staan, desnoods voor of na Cornerstone.
En alsof dat alles nog niet genoeg is heb ik de indruk dat The Big Pink zich nog het liefst profileert in het hippiesfeertje en als zware Hendrix-adepten.

Ik hoop dat The Big Pink in eigen land op meer bijval mag rekenen dan dat dit in Nederland of België het geval is.

Het mooie van dit album vind ik het gepriegel en geklooi met het geluid en het geven van een vorm van 'soundscape' aan elk nummer, zonder dat het al teveel een brij word.
Dat geeft het geheel toch wel een eigen 'uniek' geluid, waardoor ik wel getriggerd word om te blijven luisteren. De zang vind ik daarentegen wat matig in verhouding tot de muur van geluid.
Bij Dominos moet ik denken aan een bekende band die nou een aantal grote hits heeft...maar kan even niet op de naam komen. Love in Vain heeft een The Verve sausje over zich, maar dat kan ook komen door dat Pachebel achtige riedeltje in het begin.
Als geheel een prima plaat.

Enkele nummers zijn 4 waard zoals At War with the Sun, maar ook duidelijk mindere nummers hier zoals bijvoorbeeld Tonight, dat is echt een slecht nummer.

daarom kan dit niet meer krijgen dan een 3,5, echt een album waar ik de beste nummers uithaal en dan op de schijfje zet, of I-pod.

Na een aantal herluisteringen toch een half punt verhoogt. Met name in het begin staan er namelijk een paar parels op, alleen naar het einde toe zwakt dit helaas af.

Op dit moment weer eens aan het luisteren. Verrassend lekker toch wel.

Gave shoegaze plaat!!!