Nils Økland - Monograph (2009)

bezig met mijn allereerste luisterbeurt en dit is echt betoverend mooi. Hoe zelden zie je dat een artiest het aandurft om op het eerste gezicht zulke eenvoudige muziek op een plaat te zetten en niet allerlei fratsen erbij te willen verzinnen om te laten zien dat ie toch wat werk heeft verzet. In dat opzicht zou je dit de viool tegenhanger van mijn huidige nummer één the malady of elegance kunnen noemen, die bij mij een vergelijkbaar soort sereniteit weet op te wekken, alleen dan op de piano.

Het moet wel gek lopen wil ook dit niet een vijfsterren plaat worden.

Hey een nieuwe Nils Økland, ik dacht dat hij (net als collega Arve Henriksen) op Rune Grammofon uitbracht maar toch de overstap maakt naar grote broer ECM. Anyway een nieuwe.

Ik heb alleen Straum en dat is een mooie, gevarieerde vioolplaat waar tig genres voorbij komen. Wat ik in jsterkenburgs' reply lees, is dit een stuk minimaler. Dat ga ik eens met mijn eigen oren beluisteren.