OZ - Fire in the Brain (1983)

In de jaren tachtig ben ik een "tapetrader" geweest, met vrienden namen we de gekochte albums op en deelden we de tape onder elkaar, zo ook met deze Fire in the Brain, de tweede worp van de Finse groep Oz. Navolger III Warning vond ik alles behalve sterk en na het toevoegen van de voorgaande twee albums kan ik hierover mijn gedacht zeggen.
Fire in the Brain is geen wereldschokkend album, daarvoor zijn de zanger en de productie verantwoordelijk, maar er staan hier wel verdomd goede songs op die in het collectief geheugen zouden moeten zitten van de zichzelf respecterende hardrocker: opener Search Lights en nummer 5 Gambler. Black Candles is een episch nummer over zwarte magie, rrrr. Hoewel dit een Finse groep is, ademt dit de sfeer uit van de NWOBHM. Fortune en Megalomaniac vind ik maar zus en zo. Wel een ultrakort album met zijn acht nummers en 28 minuten, de dag van vandaag noemen ze dit een EP.

en ja, waar kunnen we die nog eens op de kop tikken...

staat me inderdaad bij als een erg lekker plaatje.

hmm dat gaat snel.. maar liefst 63 seeders voor dit toch vrij obscure plaatje.

Goed anderhalf later heb ik dit album, nu in het bezit op den peecee maar dit album staat op mijn wenslijst, nog maar eens bovengehaald. Ik ervaar een felle verbetering ten opzichte van het debuut, een dip tijdens Fortune en Megalomaniac en een sterk vervolg. Beste nummers blijven nog altijd Search Lights en Gambler, met een felle strijd tussen Black Candles en Stop Believin' voor de bronzen plak. Soms meen ik tijdens Black Candles de invloed en sfeer van een Mercyful Fate te horen. Net niet genoeg voor mijn beruchte vier maar dit album schurkt er dicht tegenaan.

Dit is eigenlijk de enige plaat die ik van de band ken, maar het is best een lekker plaatje. Heerlijke heavy metal. Er staan een aantal erg lekkere nummers op, zoals Fortune en Fire in the Brain. Leuke plaat!

Ik vind dit album wat minder dan het debuut.

Oz en Trance (breakout) zijn van die bands die je waarschijnlijk mee moet hebben gemaakt om te waarderen. Dit album draait minder dan een half uur maar daarbij zit ik wel op het puntje van mijn stoel, eerlijkheidshalve moet ik er bij vermelden dat ik van de Hanneke Kappen ( Denemarken Finland en Zweden zijn de toekomst van de hardrock) generatie ben.