Tracy Bonham - The Burdens of Being Upright (1996)

Grootse kleine artiest. Na het zien van haar concert in 1998/99 was ik smoor. Uitstraling, die je ook op de plaat terughoort in mooie songs.

Wat is er van haar geworden??

Een enorm geflopte opvolger en op straat gegooid door haar platenmaatschappij. Dat is het laatste wat ik weet.

En gescheiden van de Soulwax gitarist...

Die heeft nu toch iets met de zangeres van LCD Soundsystem? Zingt ook mee op NY Excuse... Arme Tracy, ze had best een leuke plaat gemaakt.

Ja idd. Die tweede van haar was toch niet zoooo slecht, toch?

O, lees net dat ze met een nieuwe komt op 10 mei. Vijf jaar na de laatste...ben eens benieuwd.

Lekker plaatje uit het staartje van het Grunge tijdperk, stevige strot en een grote bek, en vooral erg sterke nummers. 4*

Gespierde muziek, gelukkig heel wat anders dan haar tobberige tijd/sexe genoten (Tanita Tikaram, Tory Amos)

Indertijd gekocht omwille van het knappe Mother Mother, de rest kon me echter veel minder bekoren. Na jaren stof vergaren, uiteindelijk zelfs van de hand gedaan.

Mother Mother is een geweldig in elkaar gezet stukje muziek! Ook The One en Sharks Can't Sleep zijn erg goed!

Idem

Mother mother. Alleen daarom al.

mooie plaat.

Een paar uitstekende stevige rocknummers, en een paar uitstekende softe acoustische nummers.
Uitstekende CD dus...

Vind dit toch -in tegenstelling tot de algemene tendens hier- best behoorlijk hoor! Idd ook gekocht vanwege #1 maar de rest is zeker niet slecht!

Toegegeven, er zit een groot deel jeugdsentiment bij, maar toch is het voor af en toe een lekker plaatje. 4*

Een van de vele enigszins angry women waarvan er veel opkwamen halverwege de jaren 90.
Goed album met veel dynamiek in zich. Duurt wat te kort zelfs.
Het bekende Mother Mother haalde de Top 40 in oktober 1996 en kan nog steeds niet kapot.
Ook Navy Bean, The One, Sharks Can't Sleep en Bulldog mogen er zijn.
Deze draait momenteel weer af en toe zijn rondjes in mijn CD-speler.

Absoluut geen verkeerd album dit.

Prima album, ligt duidelijk op dezelfde lijn van Alanis Morissette - Jagged Little Pill (1995).

Echter is Mother Mother beter dan alle nummers op JLP bij elkaar

Mee eens, maar wanneer ik ze nog eens allebei beluister, dan hoor ik eigenlijk wel twee verschillende genres; Morissette is poppy popmuziek, Bonham is stevige gitaarrock...

Kwam hier onlangs terecht bij het grasduinen door mijn (digitale) muziekmappen. Een aangenaam weerzien (-horen) en het bleef ook nog es in m'n kop hangen, dus nu weer opgezet. Die Tracy kon wel liedjes schrijven hoor. En een lekkere, powervolle stem heeft ze ook. Een beetje een vergeten grunge klassiekertje is dit toch wel... of niet? Is het wel gruns? Die typische Nirvana dynamiek hoor ik hier wel veel terug (en het drumgeluid komt soms best in de buurt van 'In Utero'^). Hoe dan ook: lekker, lekker, lekker. En niet alleen 'Mother Mother'! Echter, 'One Hit Wonder', 'Bulldog' en 'Every Breath', hoewel echt prima nummers, vind ik wel wat minder dan de rest. Vijf sterren zit er dan ook helaas niet in, enkel voor de niet genoemde tracks en het voornoemde 'Mother...'.

Dik vier sterren, zou ik die uitdelen. En aan te raden! Jammer dat het verder niet van de grond kwam voor dit pittige wijf.

^ Even opgezocht wie hier zo lekker drumt, trouwens: ene Josh Freese -edit- en Eric Paul - geen idee wie welk nummer inspeelde, maar ik hoor geen verschil... Goeie band heeft ze hier bij elkaar, dat in elk geval!