Randy Miller - Hellraiser 3: Hell on Earth (1992)

Hellraiser 3: Hell on Earth de score wordt, hoe slecht de film ook is, door scoreliefhebbers over het algemeen beschouwd als een ondergewaardeerde score. Gezien ik nooit eerder iets gehoord heb van Randy Miller, en ik hem ook beschouw als een onbekende componist, heb ik mij zonder enige voorverwachtingen in de score gestort, met vooral een nieuwsgierigheid naar hoe Miller in het voetspoor zou treden van de geweldige prestaties van Christopher Young.

En zoals ik mij in de score stortte, zo stortte de score over mij heen: denderend, groots en snel, als de score voor een actiefilm. Terwijl Young erg gericht was op een lugubere sfeer, gooit Miller het over een hele andere boeg. Snelle snaarinstrumenten geven vooral een gehaastte indruk en veel actie aan. Hoewel dit zeker indrukwekkend en leuk klinkt, zou je haast niet zeggen dat dit voor een horrorfilm geschreven is. Miller doet erg zijn best er door het snelle orkestwerk een spanning in te krijgen, maar hij probeert het te duidelijk. Het is erg geforceerd waardoor er uiteindelijk niets echt spannends aan deze score is.

De score opent met een "bang" en tussen al dit snaargeweld komt er af en toe een hint van het Hel-thema van Young om de hoek kijken, maar voor de rest gebruikt Miller nauwelijks herkenbare melodieen of thema's. Pas na een kwartier krijgen we een volledige versie van dit bekende Hel-thema te horen, waarna ik pas het gevoel had dat we de intro voorbij waren en de score nu pas echt begon. Helaas is dit ene thema ook het enige thema wat duidelijk naar voren komt. Hiernaast voegt Miller niets herkenbaars of memorabels toe aan de score. Daar komt nog eens bij dat dit hergebruikte thema van Young wanneer in zijn volledigheid uitgevoert eigenlijk klinkt als bekende-muziek-die-door-een-nieuw-orkest-opnieuw-wordt-uitgevoert; je merkt de imperfecties, en hebt meer zin om hierna de oorspronkelijke score van Hellbound weer eens aan te zetten.

Toch klinkt het snaargeweld in de actiescore vaak mooi, zijn het bovengemiddelde composities en is het best een leuke score om naar te luisteren, waarbij op de goede momenten de actie afgewisseld wordt met mooi gevoelig snaarwerk en zelfs indrukwekkende cello-stukken met een mooi koor. Een ander positief punt zijn af en toe het gehis en gehijg dat Miller door een enkele track heeft verwerkt: dit geeft toch even een beetje onbehaaglijk gevoel wat je wat meer het idee geeft dat je toch wel naar een Hellraiser score zit te luisteren.

Hoewel een duidelijke stap naar beneden ten overstaan van Youngs prestaties, en vaak totaal niet in de oude Hellraiser sfeer, toch een bovengemiddelde score die voor de fans van de eerdere muziek toch leuk is om te luisteren. 3.5*

Ken Miller buiten deze van Heaven & Earth en de twee Darkman vervolgen. Hij doet precies hetzelfde met Darkman als hij doet met Hellraiser III. Echter met als verschil dat hij bij deel 2 van Darkman Elfman's thema volledig herkenbaar mee nam en zijn eigen composities herhalend inzette bij de 3e.