Robby Valentine - The Magic Infinity (1993)

Het nummer Mega-man vond ik destijds geweldig. Tegenwoordig... nuja, op dat kinderkoor na is-ie nog steeds fijn. Het album is me bij vlagen wat te christelijk en een buitengewoon originele sound heeft het ook niet. Niettemin een aantal aardige nummers, zoals het titelnummer, het akoestische Angel of my heart en het andere hitje No turning back. 3*

Fantastisch album van Nederlandse bodem. Robby Valentine is een geniale muzikant en dit is z'n beste album. Vooral de prachtige powerballad 'Only Your Love' klinkt magisch zoals alleen Valentine dat kan.

Favoriete tracks: Only Your Love, No Turning Back, Wild Child, I Need Your Love, Mega-Man

4,5*

Hij had alleen in 1985 uit moeten komen,toen al een beetje passeee muzek...

whaaaaaaaaa
deze kerel had je ook nog jaaaaaa
een grote grap........dit gaat niemand voor z'n plezier opzetten.

bedankt voor het omhooghalen mensen, ik zie dat ik nog geen favorieten aangevinkt had

Heet track 11 niet Megaman ipv Man zoals hierboven staat?
Heb de cd-single nog van dit nummer. Nogsteeds erg tof. Maar de " Queen-tribute" (toch?) " Valentine's Overture Part 1" van 11 minuten als b-kant is n'og beter en staat nogsteeds als een huis.

Dat nummer heet inderdaad Megaman. Verder vond ik dit indertijd geweldig, maar kan ik er nu toch niet zo heel goed meer naar luisteren (maar goed, mijn cd bevat dan ook niet de Overture ).

Dit album is een stuk beter dan het eerste van Robby Valentine.
Vooral mooi gedaan is dat na eerder op het album ook veel sombere teksten gehoord te hebben, het album wordt afgesloten met een mooi nummer met een positieve boodschap.

De correctie van track 11 is bij deze dan toch maar eens ingestuurd.

Vond ik vroeger ook een erg fijn album, met name Megamen en de Overture maar tegenwoordig mag dit niet meer van de tandarts.

Hierna is het helaas toch wel een beetje bergafwaarts gegaan met Robby, als je tegenwoordig al eens een keer een interview met hem tegenkomt dan klinkt hij toch behoorlijk zuur, net als zijn occasionele muzikaal partner Valensia overigens.

Robby Valentine schreef en arrangeerde alle nummers en produceerde mee.
Zong uiteraard en nam alle toetsenpartijen voor zijn rekening.
Queen-fan Robby gooide alle bombast die er al in Queen zat bij elkaar, verdubbelde die nog eens en gooide er nog wat Asia-bombast bij.
Resultaat is deze super geglazuurde hardrockslagroomtaart met mee te zingen songs met dikwijls veel piano, gierende gitaarsoloos, koortjes en andere over elkaar gestapelde geluidjes.
Mega-Man werd hier nog een hitje van.
Ik mag hem nog wel horen deze.
Binnenkort weer eens wat uitgebreider naar gaan luisteren

Goed vervolg op het debuut album. De singles deden het niet zo goed in de hitparade (volgens mij geen enkele notering), maar de nummers zijn redelijk goed in elkaar geschroefd.

Mega-Man kwam rond Kerst nog tot de middenmoot van de Mega Top 50 en No Turning Back (uitgebracht in het kielzog van Valentines optreden op de Mega Music Rock Experience) tot de onderste regionen van diezelfde hitlijst.

Zit lekker in elkaar. Beetje over de top, maar dat mag ik wel. Het is alleen Valentines stem waar ik hard van ga hollen. Zo tergend kwelerig zingt zelfs Justin Bieber nog niet eens.

Bij herbeluistering toch wat beter dan in mijn herinnering. Tekstueel is het soms wel erg naïef allemaal en ik kan me wel vinden in bovenstaande opmerking over de zang, die is wel erg zeurderig, maar er staan al met al toch best behoorlijk wat fijne nummers op.

Het probleem met Robby is dat het misschien teveel hardrockerig is voor de pop liefhebber en te weinig heavy is voor de hardrocker. Vlles noch vis in de volksmond. Het blijft wel een onderkend muzikaal talent. Hij verdient wat mij betreft wel wat meer erkenning.

Dankzij enkele berichten bij zijn debuutalbum besefte ik me dat ik dit album nog ergens moest hebben liggen. Bleek te kloppen dus maar weer eens gedraaid. Ik was lichtelijk verbaasd hoe goed het album is eerlijk gezegd. Megaman wist ik me nog te herinneren van de radio destijds. Al was het vaag. Maar ook de rest van het album mag absoluut gehoord worden! Ik blijf me alleen afvragen of hij een band kan dragen. Zoals Edwynn hierboven ook al zegt is zijn zang op den duur te iel om te blijven boeien. Robbie stapte destijds uit de band Zinatra om op eigen benen verder te gaan. Die keuze snap ik wel omdat hij geen echt 'band mens' is. Hij weet wat hij wil en hoe hij dat wil. Bovendien is hij buitengewoon creatief en al die eigenschappen werken vaak slecht als je in een band zit. Daar wordt toch vaak een vorm van democratie gehanteerd als het op beslissingen nemen aan komt. Beetje hetzelfde gevoel heb ik bij Arjen Lucassen.

Lucassen kent zichzelf wel beter getuige de rolverdelingen die hij toepast op zijn projecten.

Ik vind het op zich leuk wat ie deed/doet. Valentine dan. Hjj heeft altijd schijt gehad aan trends of aan dat de bladen vonden dat hij teveel Queen deed. Maar op The Great Escape deed hij al een duetje met Jos Mennen. Ja, daar werd het verschil wel pijnlijk duidelijk. Maar daar heeft Valentine dus ook gewoon schijt aan.
Later deed hij dingen op de planken met één of andere zangeres. Misschien dat dat beter is. Neemt niet weg dat het een vermakelijke alleskunner is die op The Magic Infinity ook gewoon vrolijk uit allerlei vaatjes tapt die in die tijd vrij rap uit de mode aan het raken waren. Met een echte zanger zou het in mijn beleving pas echt geknald hebben.

Is de zang zo'n zwakke plek? Ik kon dit indertijd een beetje in hetzelfde mandje leggen als Bon Jovi en wat je daar verder ook van vindt, dat kan er vocaal toch ook redelijk mee door.

Ik vermoed eerder dat de muzikale excessen Valentine uiteindelijk definitief tot de underground veroordeeld hebben. De eerste drie albums worden hier alledrie door hetzelfde jeugdsentimentele strijklicht beschenen, maar waar hij op de eerste twee albums nog enigszins door zijn vaste band (die later nog min of meer de begeleidingsband van Marco Borsato zouden worden, jawel, die heeft keurige broodmuzikanten in dienst) in toom gehouden lijkt te worden, vliegt het op de derde plaat daadwerkelijk alle kanten op. Het terughoren van dat album (ook alweer even geleden) riep een nee-dit-kon-toch-echt-niet-gevoel op, waar ik die eerste twee met mate nog wel eens op kan leggen.

Hij had inderdaad de tijdsgeest ook niet mee. Was hij een jaar of 6 eerder geweest dan had het er dik ingezeten dat meer bekendheid hem ten deel was gevallen.

Ik zie zelfs John Ewbank op de hoesfoto staan Die kan en weet het dus wél

Ja, die stond ook op het podium met de band. Bijrolletje. Dat wel.

Op de eerste plaat ook al hoor, beetje de onderliggende toetspartijen spelen waaroverheen dan Robby zijn ding kon doen. Toen was Valentine vooral nog met toetsen bezig later is dat ook meer gitaar geworden.

Door de discussies gister en vandaag wel zojuist dit album besteld voor maar liefst 2 hele euro's

Kijk, dat is zaken doen.

Netjes!

Opvallend is dat toch eigenlijk wel, hij staat op de foto en wordt precies 1 keer in het boekje genoemd namelijk bij Robby Valentine are...

Maar hij speelt geen noot op t album, mag in tegenstelling tot de andere geen bedankje plaatsen en wordt zelf ook nergens bedankt. Hij spookt een beetje rond zeg maar

Geen idee of dat hier het geval is: maar soms staan muzikanten onder contract van een bepaalde maatschappij en mogen ze niet zomaar opduiken op releases van andere platenmaatschappijen. Ewbank stond in ieder geval op het podium met de band, misschien hebben ze zo een maas in de wet gevonden. Of John Ewbank bleef gewoon goed plakken op de foto

Ik denk t laatste, het was zijn zeg maar 1ste echte klusje en hij behoorde tot de live band en Robby gunde het hem waarschijnlijk.