Lita Ford - Wicked Wonderland (2009)

Tja. Of artiesten er wel of niet mee zouden moeten ophouden vind ik altijd aan henzelf. Maar in het geval van Lita Ford zou Dangerous Curves toch het beste einde geweest zijn, lijkt mij.

Op Lita en Stiletto had ze een redelijk eigen geluid ontwikkeld dat niet altijd even sterk naar voren kwam, maar het was er zeker. Op bovengenoemd album ging het allemaal teveel richting stadionrock a la Bon Jovi uit. En het album Black was er helemaal teveel aan. De hardrock was zowat dood en zich dan maar een niet passende grunge-stijl aanmeten was verloren moeite.

En dan, na al die jaren, Wicked Wonderland. Wat de bedoeling hierachter is is mij een raadsel, maar misschien wil mama Lita indruk maken op haar zoontjes, laten zien hoe cool, stoer en heavy de mama nog steeds is?

De muziek klinkt, hoewel technisch prima in orde, nogal geforceerd en ik voel er weinig echte emotie in. Een volwassen publiek kan ik me er niet bij voorstellen. En dat het jonge plebs hier op zou zitten wachten lijkt me ook sterk. Blijft over enkele fans van het eerste uur die samen met Lita ook zijn blijven steken in een puberaal imago.

Voor de nostalgie grijp ik dan liever terug op de periode '84 - '90, toen ze haar beste werk heeft afgeleverd. Beter zal het nooit meer worden.

Het is uit tussen Lita en die Nitro zanger (Jimmie Gilette?) die hier helaas ook op meedoet. Dat zou op een eventueel toekomstig album een pluspuntje kunnen zijn, hoe triest ook voor Lita. En weer melodie graag! Of, als ze op deze toer wil blijven, een "Kill fuck Die"

Maar natuurlijk zou ik graag ongelijk hebben. En zo ziet het er naar uit. Want haar nieuwste, Living Like a Runaway, klinkt veelbelovend. Bij de aanschaf van dat album deze ook maar in een keer meegenomen, want 3 euro kon er nog wel af en met een beetje goede wil is de muziek toch het aanhoren waard.

O, ik dacht dat Living Like A Runaway de comeback was. Maar er was dus al eerder een nieuw album. Gauw eens proberen want de nieuwe bevalt me best aardig.

Goed dat ze weer terug is. Op youtube zag ik ook alweer leuke live momentjes van haar. Zoals Close My EyesForever met Geoff Tate in plaats van de Madman.

Dit album komt wat geforceerd over vind ik. Niet alleen muzikaal maar ook wat artwork betreft; aan Lita is veels te veel digitaal bijgeplamuurd. De foto's in het boekje van haar nieuwste zien er veel beter uit en laten haar wat meer naturel op de leeftijd zien die ze heeft. 53 intussen. En als de muziek dan ook nog goed is vind ik het helemaal geweldig dat ook een vrouw gewoon verder blijft rocken als ze daar zin in heeft. Maar krampachtig jong doen daar knap ik op af.

Nu ik dit na al die jaren nog eens beluister blijkt het toch mee te vallen. Iets helemaal anders dan we van Lita gewend zijn. Een stijl van 'moderne rock/metal' die me niet helemaal ligt maar muzikaal is het wel in orde. Zeker niet slecht. Een volle punt erbij dan maar.

hahahahahahahahahahahahahahaha