Tokyo Blade - Warrior of the Rising Sun (1985)
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: Raw Power
-
Madam Guillotine (4:43)
-
Fever (3:27)
-
Night of the Blade (4:02)
-
Breakout (3:45)
-
Unleash the Beast (4:30)
-
Attack Attack (3:37)
-
Lightning Strikes [Extended Version] (4:30)
-
Warrior of the Rising Sun (5:22)
-
Someone to Love (3:39)
-
Mean Streak (4:47)
-
Hellbound *
-
Urban Warrior *
-
It Don't Matter to Me *
-
If Heaven Is Hell [Extended Version] (6:03)
-
Break the Chains (5:06)
-
Dead of the Night (3:55)
-
Powergame (4:13)
-
Highway Passion (4:27)
-
Midnight Rendezvous (3:21)
-
Sunrise in Tokyo (5:45)
-
Killer City (5:44)
-
Liar (5:32)
-
Death on Main Street (3:35)
-
Black Hole *
-
Winner Take All *
-
Killer *
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur:
1:30:03
0
geplaatst: 26 augustus 2014, 08:39 uur
Dit album heb ik op LP in de kast staan, vooral gekocht omdat ik op zoek was naar Tokyo Blade’s debuutalbum maar dat aanvankelijk niet kon vinden. Toen ik het debuut eenmaal gekocht had, heb ik deze verzamelaar eigenlijk nauwelijks meer beluisterd.
Dit album is uit 1985, Tokyo Blade’s debuutalbum is uit 1983. In tussentijd was er nog een LP uitgekomen met een andere zanger (en een heruitgave van het debuutalbum als Midnight Rendezvous voor de Amerikaanse markt), alsmede een paar EPs.
Als mijn inventarisatie klopt, staan er op dit album zes van de negen nummers van Tokyo Blade, zes van de acht van opvolger Night of the Blade, twee van de drie nummers van Lightning Strikes. De EPs Midnight Rendezvous en Madame Guillotine zijn respectievelijk met drie en twee (van de vier) nummers vertegenwoordigd. Death on Main Street tenslotte, is een nieuw nummer.
De anderhalf uur muziek op deze LP is dus meer een overzichtsalbum dan een best-of. Ik vind de NWOBHM van Tokyo Blade eigenlijk niet spannend genoeg om me vier LP-helften te kunnen boeien. Uiteraard staat er een aantal sterke nummers op deze LP (met If Heaven is Hell als topper, maar ook een nummer als Attack Attack mag er zijn), en een aantal zwakke: Lightning Strikes (die teveel ‘extended’ is om te kunnen boeien), het gladde Someone to Love en Midnight Rendezvous. Die uitschieters daargelaten, vind ik de zang te middelmatig en de riffs net niet memorabel genoeg. Maar goed, de meeste metalliefhebber anno 2014 zullen Tokyo Blade ook niet herinneren als dé NWOBHM-band uit de jaren ’80.
Bovendien geef ik de voorkeur aan hele albums in plaats van verzamelaars, omdat ik reguliere albums vaak wat consistenter en beter opgebouwd vind.
Deze LP geeft een mooi overzicht van wat Tokyo Blade in het midden van de jaren ’80 uitspookte, wat wellicht interessant is voor mensen die snel wat van de band willen leren kennen. Zelf houd ik het bij hun debuutalbum, en misschien dat ik me ooit nog eens aan Night of the Blade waag (ik vind Vic Wright’s zang beter klinken dan die van Alan Marsh op de debuutplaat).
3.0*
Dit album is uit 1985, Tokyo Blade’s debuutalbum is uit 1983. In tussentijd was er nog een LP uitgekomen met een andere zanger (en een heruitgave van het debuutalbum als Midnight Rendezvous voor de Amerikaanse markt), alsmede een paar EPs.
Als mijn inventarisatie klopt, staan er op dit album zes van de negen nummers van Tokyo Blade, zes van de acht van opvolger Night of the Blade, twee van de drie nummers van Lightning Strikes. De EPs Midnight Rendezvous en Madame Guillotine zijn respectievelijk met drie en twee (van de vier) nummers vertegenwoordigd. Death on Main Street tenslotte, is een nieuw nummer.
De anderhalf uur muziek op deze LP is dus meer een overzichtsalbum dan een best-of. Ik vind de NWOBHM van Tokyo Blade eigenlijk niet spannend genoeg om me vier LP-helften te kunnen boeien. Uiteraard staat er een aantal sterke nummers op deze LP (met If Heaven is Hell als topper, maar ook een nummer als Attack Attack mag er zijn), en een aantal zwakke: Lightning Strikes (die teveel ‘extended’ is om te kunnen boeien), het gladde Someone to Love en Midnight Rendezvous. Die uitschieters daargelaten, vind ik de zang te middelmatig en de riffs net niet memorabel genoeg. Maar goed, de meeste metalliefhebber anno 2014 zullen Tokyo Blade ook niet herinneren als dé NWOBHM-band uit de jaren ’80.
Bovendien geef ik de voorkeur aan hele albums in plaats van verzamelaars, omdat ik reguliere albums vaak wat consistenter en beter opgebouwd vind.
Deze LP geeft een mooi overzicht van wat Tokyo Blade in het midden van de jaren ’80 uitspookte, wat wellicht interessant is voor mensen die snel wat van de band willen leren kennen. Zelf houd ik het bij hun debuutalbum, en misschien dat ik me ooit nog eens aan Night of the Blade waag (ik vind Vic Wright’s zang beter klinken dan die van Alan Marsh op de debuutplaat).
3.0*
* denotes required fields.
* denotes required fields.