Peter Mergener - Wet Places (2001)

Zonder water geen leven op aarde, maar zonder water ook geen vreemde plekken op het plafond van een emmer die een etage hoger omviel. En soms kun je van water behoorlijk balen als bijvoorbeeld de regen met bakken uit de lucht komt en je met de fiets van A naar B moet. Kortom; waar zouden we zijn zonder water om ons heen is welicht de gedachte achter dit zevende album van Peter Mergener. De componist en uitvoerder die van muziek houdt zoals deze door onder andere Pink Floyd en Tangerine wordt gemaakt.

Met geluiden die aan het strand doen denken begint Aquasonic Spirit. Verder krijg ik het gevoel of de dag net begint. De zon verschijnt aan de kim. Verder zijn er stemmen te horen van mensen die kijken naar aangespoelde waar. De muziek daaronder is erg rustig van aard. Wet Places begint een tikje experimenteel. Als er later ritme in het stuk komt doet het wat denken aan Tangerine Dream van begin jaren negentig van de vorige eeuw. Zodra de muziek wijdser wordt krijg ik het gevoel of ik naar een landschap zit te kijken waar het nodige plaat vindt. Wel is hier jammer dat er even stemmetjes zijn te horen van Wuppies, dat had niet gehoeven. Het einde van deze track is om door een ringetje te halen. Fraaie statige klanken vullen de ruimte. Fountainhead begint met dromerige klanken uit een harp. Daardoor lijkt het of ik in een sprookje ben beland. Gedurende deze track blijf die sfeer hangen. Terwijl de fontein zijn werk doet vinden er subtiele zaken plaats. Insecten lopen door het gras.

Met geluiden uit een Afrikaans blaasinstrument begint Waterblister, in het Nederlands een waterbel. Langzaam maar zeker lijkt het of deze waterbel steeds hoger begint te vliegen. De muziek illustreert die mooi door softe rock-klanken, die toe te schijven zijn aan het gitaarspel van Achim Elsen. In een sfeer of een sprookjeboek wordt opengeslagen begint Cloudburst. Rustgevende geluiden uit gitaren vullen de kamer op een bed van keyboards. Later groeit deze compositie uit tot iets wat me aan Pink Floyd doet denken. Aan het einde komt er een vleugje Tangerine Dream voorbij.

Een plons water luidt het begin van Oceanic Sundown in. Na even zoeken volgt er een heerlijk stuk electronische muziek met een prettige drive. Het roept bij mij althans een feel good gevoel op van niets moet en alles mag. Door het voorgaande is deze track voorbij voordat ik er erg in heb. In een spannende sfeer begint Whispering Cave. Het geeft me een gevoel van in een bootje te zitten dat door een onbekende grot vaart. Druppels vallend water versterken deze sfeer nog eens. Gaande deze composite heb ik het gevoel dat de maatschappij ver weg is. Diep in de grot is er veel moois te zien. Zodra daar de gitaar er is Achim Elsen rockt het aan alle kanten.

En wat is dat jammer dat daar dan ineens de laatst track er is van dit prima album. Foam begint met subtiele rock-klanken, waarna het ruisen van de zee is te horen. Wit schuimig water spoelt aan, waarna het langzaam stil wordt. Ja, en dan kan ik slechts tot één conlusie komen, Peter Mergener had voor mij nog gerust een half uur door mogen gaan met dergelijke muziek. Mooie ontspannen electronische muziek die je haast de tijd doet vergeten. Een mooi album dus en de productie is dik in orde.