Peter Mergener - Cruisin' (2002)

Wat gelijk aan dit album opvalt is de meer dan schitterende vormgeving van het hoesontwerp. Zo'n beetje alle verhoudingen kloppen en het enige wat ik althans zou willen is de afbeelding op posterformaat om hem dan op een mooi plekje aan de muur te hangen. Kortom een zekere toon is al gezet. En dan even kort wie Peter Mergener is. Hij speelde jaren bij de formatie Software en is liefhebber van de muziek van Pink Floyd en Tangerine Dream.

Dit album begint met mooi lage tonen en klanken die wat kosmisch aandoen. Langzaam kom er leven in de brouwerij en op de achtergrond zijn stemmen te horen die van de NASA afkomstig lijken te zijn. Eenmaal opgang is Check Out een fraaie compositie waarin spanning en ontspannig hand in hand samengaan. Qua muziek zit het duidelijk in de hoek die aan Software doet denken. Prettig in het gehoor liggende electronische muziek. Met spannende tonen begint Mysterious Neighbours, het geeft me een gevoel in een onbekende deel van de ruimte te zijn beland. Als het muziekstuk opgang komt bekruipt me een gevoel van met een verrekijker in de ruimte te turen om er dan vervolgens achter te komen dat achter de dampkring best wel wat te beleven valt. Zweven door een uitgestrekt gebied bijvoorbeeld. Crussin' trekt die lijn fraai door in eerste instantie tot dat er wat tempo in het vehaal komt. Gevoelsmatig doet het mij aan werken denken. Even is er wat rust in de composite waarna het werktempo terug komt. Een heerlijk stuk muziek.

Backspace begint met een duidelijke kosmische tonen die me wat doen denken aan de electronische muziek zoals die in de jaren zeventig van de vorige eeuw werden gemaakt. Als er later tonen zijn te horen van belletjes brengt dit wat leven in de brouwerij, verder is de compositie ingetogen van aard. Muziek om eigenlijk met de ogen dicht te beluisteren. Met een zekere verstilling begint de track Iceland. Het geeft daarmee een gevoel van in een groot gebied met alleen ijs om me heen te zijn terecht gekomen. Gaandeweg komt er heerlijk ontspannen drive in het stuk Door deze factoren vliegt de track zo voorbij. Space Cruise begint met veel laag wat me een gevoel geeft naar een spannende film te kijken. Even lijkt het of ik bij een klassiek concert ben, waarna een heerlijke electronische drive is te horen die me bijna doet zweven. Het is daardoor voorbij voor dat ik er erg in heb.

Met geluiden die me een beetje aan onweer doen denken begint Passing Asteroids waarna een haast statig stuk muziek op volgt. Voor mijn gevoel kom ik een ruimte binnen waar een ernstige ceremonie plaats vindt. Gedurende deze ceremonie wordt de sfeer wat losser, waardoor er een gevoel van warmte ontstaat. Behoorlijk duister is het begin van Cosmic Landscapes en dat blijft gedurende track zo. Het brengt me zo naar het einde van het universum. Even zijn er spannende klanken te horen, maar het is vooral ruimte wat ik hoor. Met klanken die aan kerkklokken doen denken begint Sundial, even is een koor te horen, waarna een heerlijk drive volgt die me een gevoel geeft of ik bezig ben met een reis door de tijd of een achtbaan. Qua muziek doet het me een beetje denken aan Klaus Schulze.

Behind the Clouds begint met geluiden die me doen denken een grootte kerk binnen te gaan. Even wordt ik de kosmos ingetrokken om vervolgens in een bijna klassiek stuk muziek terecht te komen. Door die wisselingen in sferen lijkt het leven als een korte film voorbij te trekken. Daardoor zit ik veel te snel in de laatste track van dit album. Turn a Blue Corner een stuk muziek wat Peter Mergener samen met Ralf Heß componeerde. Een sfeervol stuk muziek wat door de stemmen die er in verwerkt zijn wat aanvoelt als een preek over waarom we hier zijn.

En daarmee komt er op een bijzondere wijze een einde aan een album met mooie buitenaardse sferen die het leven op aarde even doen vergeten. Fraaie muziek dus die een dikke voldoende waard is en de productie is prima in orde.