Lamb - A Sign of Change (1970)

Heerlukke plaat waar helaas niet of nauweluks aan te komen is .......... Af en toe laat ik maar weer eens op JoepTjoep voorbij komen .......

Ondanks dat deze plaat in '70 uitgegeven werd ademt-ie de sfeer van de 60s.

Barbara Mauritz zingt als een onderkoelde jazz zangeres die in de lagere registers bijna even imponerend is als Odetta en in de hogere een zelfde soort staal in haar stem heeft als Grace Slick. Overall ( nou we toch lekker aan het vergelijken zijn ) doet ze me nog het meest aan Julie Driscoll denken.

De band zit in de jazz hoek maar ze hebben wel duidelijk folk invloeden opgedaan en de songs klinken als live-in-studio opgenomen folk-psych. Alles met hoofdzakelijk akoestiese gitaren en bas ( zowel geplukt als gestreken ), behalve Where I'm Bound.

Die laatste is gelijk het zwakste nummer wat mij betreft. Het is een jazzy blues bedoelt als showcase voor Madame. Op haar prestatie is niets aan te merken, als ik zo'n opvoering live over me heen zou krijgen had ik waarschijnlijk een kwartiertje nodig om bij te komen, maar de begeleiding bestaat voornamelijk uit piano. Die is zo belabberd opgenomen ( met de galm van een lege zaal za'k maar zeggen ) dat het bijna zeer gaat doen aan de oren en het een opgaaf wordt om de volle 7 minuten te halen.