Cynthia Dall - Cynthia Dall (1996)

Rare hoes die me doet denken aan 'kimono my house' van The Sparks maar de muziek is fantastisch. Sterk gezongen, beetje duister, in het verlengde van de band 'Smog'.

Dit omdat een tijd Dall deel van smog uitmaakte, ze(of vooral haar viool) is te horen op Burning Kingdom en tourde in die tijd met Bill samen. Later deed ze ook de vrouwelijke stemmen op het prachtige The doctor came at dawn, uit hetzelfde jaar als deze plaat. Ze waren toen nog een koppel en ze ondersteunde Smog vaak live met band of alleen met Bill, er zijn gelukkig daar wat prachtige videos van.

Daarnaast heeft ze veel samen gewerkt met Lisa 'suckdog'' Carter, een andere ex van Bill Callahan. Ze schreef stukken en deed foto reportages voor de zine Rollerderby. Een zine dat lomp maar ook meisjes achtig was met verliefde interviews van Eye van de Boredoms en een van de beste interviews ooit met noise mooi boy/prins Boyd Rice. Deze zijn verzameld in een paperback verzamelaar die je goedkoop kan halen. Gigantisch de moeite waard voor het sfeer beeld, fotos en interviews met veel cult-artiesten uit de jaren 90.

Cynthia Dall's eerste solowerk is een beetje vergeten nu wat extreem jammer is. Ze word op de plaat gebackt door Bill Callahan en JKim O'rourke die meehielpen om deze plaat de verborgen parel in de geweldige back catolgue van Drag City te maken. Muzikaal is het te vergelijken met Smog rond die tijd, onvast instrument gebruik en ritmes die afgebroken worden ondersteund door een nare donkere sfeer.

Maar vooral is de plaat een betoverende verzameling van sketchy liedjes, Dall heeft een stem die in de verte lijkt op Ricky Lee Jones. Licht onvast en rokerig zingt ze over spaarse gitaar en piano backing die varieert van eenzaam piano werk tot het shoegaze achtige geluid van Holland. De liedjes zijn onaf maar zijn prachtig, het doet me ook denken aan Lisa Germano's briljante Geek The Girl.

Een zwaar maar onzettend mooi album vol met een onheilspellende sfeer die extreem bitter is als je weet dat Dall op 41 leeftijd in 2012 is gestorven. De opvolger op deze plaat is ook prachtig maar net wat meer opgepoetst in geluid

Heb de lp al een hele tijd in huis, het heeft inderdaad een naargeestige sfeer.
Vind het niet op Smog lijken al speelt Bill hier op mee en hadden ze een relatie, dat komt natuurlijk ook omdat de stemmen heel afwijkend zijn.
Ik denk niet dat ik deze lp ga houden al is de hoes mooi.

Edith Frost, Shannon Wright, Liz Phair, Cat Power misschien een iets andere straat prefereer ik.

Dit is wel echt zo'n plaat die je gewoon op laat staan ook al besef je dat je je platenspeler eigenlijk 45 rondjes per minuut moet laten draaien.
Maar op de juiste snelheid toch wat geloofwaardiger.