Dystopia - The Second Dawn (1998)

Door de jaren heen zijn er nogal wat platen uitgekomen die gaan over een aanval met nucleaire wapens en de gevolgen daarvan. Eén van die termen die daarbij worden gebruikt is "the second dawn." Vrij vertaald de tweede morgen. Het moment dus wanneer voor het eerst duidelijk wordt wat de schade is die is aangericht. Daarover gaat dit album van de heren Pertti Gröhholm en Ismo Virta die samen het Noorse Dystopia vormen.

Met behoorlijk desolate tonen begint dit album, het doet wat denken aan een dore vlakte waar niet meer overeind staat. Mannen in speciale pakken zoeken de omgeving af of er nog leven is. De tonen van Core Melt laten me op de een of andere manier horen dat er een ernomre krater is geslagen in het aadoppervlak. Aan het einde van de track lijkt het wel of de bom nog een keer inslaat. De muziek doet bombastisch aan. Op The Chamber is te horen dat degene die nog in leven zijn zich staande houden in speciale cilinders. Breaking News is een kort fragment van een nieuwuitzending. Hierna lijkt het of er een storm los barst op When te Wind Blows die het getroffen gebied nog verder naar de vernieling helpt.

De track Technocracy begint met een soort preek, waarop donkere muziek volgt die mij een idee geeft over machtsspelltjes binnen politieke systemen. In gedachte zie ik voertuigen voorbij rijden met zwaar oorlogsmaterieel, terwijl er donkere wolken aan het firmanent verschijnen. Aan het einde nog iemand die vertelt hoe mooi technologie is. Op The Dice zijn geluiden te horen die aan communcatie doen denken. Het zou zo uit een spannende film kunnen zijn geknipt. De track Shelters voelt aan als een lege vlakte waar niet meer wil leven. Three Seconds is een track met erg veel laag erin waardoor het aanvoelt als een dreiging. Gevoelsmatig kan het leven zo voorbij zijn, wat het geluid van een inslag laat horen.

Sands of Sinai begint erg desolaat. Na mijn idee proberen twee mensen contact met elkaar te zoeken wat niet lukt. Niet veel later in het stuk lijkt het wel of men op een zware expeditie is in de woestijn waar geen einde aan lijkt te komen. Het geeft daarmee goed aan dat alles met de grond gelijk is gemaakt. Aan het einde nog een kleine opleving, maar dat is van korte duur. De expeditie gaat door in het bare gebied. De korte track Dark Ages is niets anders dan een stem die niet iets vrolijks heeft te melden.

The Unforeseen is een stuk klankkunst bestaande uit heel veel laag wat de desolate sfeer van dit album nog eens versterkt.. Voor mijn gevoel er bijna geen leven meer. Into the Deep begint erg zacht, heel in de verte lijkt het wel of een huilende wind over het land gaat Af en toe lijkt het wel of er niets meer is. Daarnaast bekruipt me het idee dat er nog radioactieve straling bezig is om wat er nog leeft te doden. The Second Dawn begint met geluiden die doen denken of ze uit de ruimte komen. Vlug hierna zijn stemmen te horen, er is dus nog leven. Verder roept het een beeld op van mannen die gekleed zijn in speciale ruimtepakken die onderzoek verrichten of er nog te leven valt en wat er over is van het getroffen gebied. Niet veel....

Daarmee komt er een eind aan een album met een behoorlijk zwaar thema. Het is haast donkerder als zwart te noemen en is zeker geen album om te draaien om vrolijk van te worden, edoch wel om in een bijzonder verhaal terecht te komen. Hierdoor een zeer dikke voldoende waard.