Kris Kristofferson - Closer to the Bone (2009)

Prachtig album van de inmiddels 73-jarige Kris Kristofferson. Vanaf het eerste moment doet dit album me denken aan de american-recordings van zijn ouwe buddie Johnny Cash; eenwat broze stem sober begeleidt met alleen een gitaar. Het nummer Good Morning John is voor zover ik het kan beoordelen ook een ode aan Johnny Cash.

Voor de zoveelste keer dit jaar bewijst een bejaarde muzikant relevant te zijn en ik zou iedereen die van de Johnny Cash uit zijn Rick-Rubin jaren houdt dit album eens te beluisteren.

Ik geef voorlopig 4* maar sluit niet uit dat hier nog een schepje bovenop komt.

Zeker een mooi album en kan nog uitgroeien naar 4*, maar Johnny Cash geeft zijn liedjes net even iets meer emotie.

Heb je helemaal gelijk in, maar Cash is er dan ook van een hele speciale categorie.

Deze sluit niet alleen qua geluid, sfeer en setting perfect aan bij voorganger "This Old Road", maar ook qua kwaliteit. Wederom een voltreffer van deze veteraan.

De sobere aanpak (Kristofferson en z'n gitaar, en zo nu en dan een mondorgel en/of accordeon of wat percussie, en zelfs drums op "Good Morning John") werkt perfect, omdat zo, net als bij Cash, de nadruk op de warme stem en de verhalende teksten komt te liggen.

"Starlight And Stone" vind ik het beste nummer, maar ook "Hall Of Angels" is sterk.

Voornamelijk bekend als B-film-acteur in voornamelijk westerns.
Ken hem wat dat betreft alleen uit Convoy en Trouble In Mind.
Verder natuurlijk veel interessantere carriere als singer/songwriter.
Bekendste song: Me And Bobby McGee (Janis Joplin).
In navolging van Johnny Cash en Neil Diamond nu ook gewoon met een kaalgestripte plaat.
En met al even geweldig resultaat.
Goede songs behoeven niet allerlei poes-pas.
Zou zo maar de roots-plaat van 2009 kunnen zijn.

Convoooooyyy....daar ken ik deze oude baardmans van...destijds danig van onder de indruk van al die vrachtwagens achter elkaar...een soort van Smokey and the Bandit...lekker fout.
Blijkt dat hij ook aardig wat naam heeft gemaakt in de country. Zijn bijdrage aan de Highway Men vind ik wel goed te pruimen. Dat vind ik van dit makke album toch wel wat minder. Zijn stem is niet echt veel meer, maar dat hoeft an sich geen probleem te zijn, dat was die van Cash op het eind ook niet meer....ware het niet dat daar nog wel wat vuur in zat. De nummers komen ook niet echt tot leven en weten mij ook niet te betrekken bij het verhaal erachter. Misschien is 'ruwe' country niet voor mij weggelegt, getuige ook mijn beperke waardering voor de klassieker van Willy Nelson o.a.

Meningen verschillen natuurlijk, want ik vind dat Kristofferson op zijn laatste albums juist weer beter klinkt dan in zijn jaren '80/begin jaren '90 periode. De mooie, volle productie speelt hier ook wel een rol in mee, maar ik vind dat Kristofferson op dit album en de voorgaande plaat erg goed zingt. Verder zijn de teksten ook weer erg sterk. Gewoon alle dingen die goed aan hem waren in zijn beginperiode lijken in deze periode weer terug te keren.

Sober album geproduceerd door Don Was (speelt ook bas). Jim Keltner op drums (al heeft ie niet zoveel te doen). Ik ben nooit een fan geweest van Kristoffersons stem, maar de minimale begeleiding werkt wel goed.