Earlimart - Everyone Down Here (2003)

Wat een godsgruwelijk mooi album is dit toch. Nog een plaatsje omhoog in mijn top-10 naar plek zes.
Het nieuwe album Treble & Tremble komt er binnenkort aan. Ik kan niet wachten.

Kan je de muziek een beetje omschrijven?

Ik denk: het album dat Grandaddy & Sparklehorse vergaten te maken. M.a.w.: Yak - ik vraag een hulplijn

Ik denk inderdaad dat liefhebbers van de muziek van Sparklehorse en Grandaddy wel eens erg vrolijk zouden kunnen worden van deze band. En hetzelfde wat voor die twee bands geldt, geldt eigenlijk ook voor Earlimart: de muziek is nauwelijks goed onder woorden te brengen. 'Everyone Down Here' bezit dezelfde curieuze kwaliteiten als bijvoorbeeld 'Good Morning Spider', elk nummer lijkt weer een volkomen andere invalshoek te hebben dan het vorige - en toch voelt het volstrekt natuurlijk aan hoe bijvoorbeeld het doodkalme The Movies overvloeit in het als een krankzinnige voortjagende Lost At Sea. De nummers op deze plaat zijn stuk voor stuk zó geweldig goed, en de plaat als geheel is zó fantastisch en uitgebalanceerd geproduceerd. De plaat verschiet constant van kleur zonder incoherent te worden. Was je het ene moment nog door de kamer aan het stuiteren op Burning The Cow, het volgende moment lig je op je rug naar het plafond te staren op de klanken van het meer dan prachtige Lazy Feet. Als er al platen bestaan die speciaal voor mij gemaakt lijken te zijn, dan is dit er één van.

Een mooiere beschrijving kan ik me niet wensen. Ik ben erg nieuwsgierig geworden.

"Everyone Down Here" is het derde studioalbum van de Amerikaanse indie rockband Earlimart. Helaas zijn de eerste twee albums niet in de streamingsdiensten beschikbaar, maar volgens de bronnen is het een steviger en experimenteler geluid dan op deze twee voorgangers. De band combineert gruizige gitaren, subtiele elektronica en dromerige zanglijnen, wat zorgt voor een aangename sfeer.

Het album opent met "We’re So Happy (We Left the Piano in the Truck)", een nummer met een ingetogen start en veel emotie. De zang van Aaron Espinoza trekt meteen de aandacht. We Drink on the Job heeft een aanstekelijke melodie en een vrolijke uitstraling.

"The Movies" heeft een ingetogen melodie. De tekst lijkt te gaan over het verlangen om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur. De wat filmische sfeer van het nummer past goed bij de titel. Vervolgens "Lost at Sea". Dit nummer heeft een hoog tempo en een krachtige uitstraling. Het is erg kort maar maakt wel indruk. Untitled duurt maar 26 seconden en laat wat vreemde effecten horen.

"Burning the Cow".is een meeswinger met een opzwepend ritme en fijne simpele melodie. De gruizige achtergrond doet de rest. Hospital komt wat ‘lijzig’ uit de verf. Een ingetogen nummer met aan laagt tempo en vervormde stem. Het gaat bijna ongemerkt over in Lazy Feet 23. Eveneens een rustig nummer dat wat minder opvalt.

Big Ol’ Black heeft een mooie opbouw. Het begint erg kalm en introvert maar wordt naar het einde toe wat grimmiger. Dreaming Of… is prachtig aangekleed met het strijkje. De langzame melodie is betoverend. Mijn favoriet van dit album.

Untitled 2 is het korte vervolg van Untitled. Heeft niet veel om het lijf. Afsluiter Night, Nite start met een mooie melodie op piano met passende zang. Een dromerig slot.

"Everyone Down Here" laat de groei van Earlimart als band zien maak ik op uit de recensies. Het album kreeg positieve waardering vanwege de combinatie van alternatieve rock en experimentele elementen. Het is een aanrader voor liefhebbers van indie rock die houden van zowel melodie als energie.

Waardering: 6,9