Peter Mergener - Lounge Control (2004)

Qua titel doet het wat vreemd aan. Bij het zien van de woorden Lounge Control ontstaat bij mij al snel het idee van iemand die in diredelig grijs de wacht houdt in bijvoorbeeld een casino om te zien of alles wel ordentelijk verloopt. En zo zit er al een heel verhaal in het hoofd voordat er nog maar één noot heeft geklonken. Dan maar even kort wie Peter Mergener is. Hij speelde jaren in de band Software en is fan van onder andere Pink Floyd, Klaus Schulze en Tangerine Dream.

Electronic Lounge begint erg rustig wat een gevoel oproep van een onbekend gebouw in te lopen. Rustig kijk je rond waardoor je erachter komt dat iederen rustig bezig is. De muziek daaronder is op wandeltempo en luistert daardoor lekker ontspannen weg. Aan het eind nog wat spanning, waarna de rustige sfeer terugkomt. Die rust wordt in eerste instanite doorgetrokken op de track Lounge Countol. Op je gemak de omgeving verkennen. Midden in het stuk wordt de spanning even opgevoerd, maar wel stelt het niet voor. Daarna gaat het leven in een rustig tempo door. Alles onder controle. Electronic Billard Cafe begint met geluiden of je een kroeg in de ruimte binnenloopt, waarna een ontspannen sfeer je tegemoet komt. Heerlijk zweven rond de biljarttafel lijkt het wel, terwijl het ene naar het andere punt wordt gescoord.

Sky Lounge begint met het geluid of een straaljager door de geluidsbarrière gaat. Hierna heb ik echt het idee of ik los van de grond ben. Fraaie wijdse electronische muziek komt de kamer in en stukje bij beetje wordt de spanning opgevoerd. Al het goede ritme is gevonden krijg ik het gevoel of ik in een prettige kermisattractie zit. Heerlijke loopings en noem maar op. Aan het einde nog wat spanning maar het was vooral genieten geblazen. Met geluiden ver in het universum terecht te zijn gekomen begint Slowmotion Lounge. Voor mijn gevoel kijk ik naar een film waarin uitgestorven dieren zijn te zien. Een tikje desolaat wel, maar gaande de compositie wordt het wel wat vrolijker. Heel in de verte doet het mij wat aan House denken. Al bij al een prettig stuk muziek om naar te luisteren. En de stemmen aan het einde zijn erg mooi.

In een lome sfeer begint Casino Lounge, even is daar het geluid te horen van wat er in het casino is te horen, zoals het draaiende balletje in de roulette cilinder. Daarna komt er langzaam wat spanning in het stuk. Zware bassen verbeelden de hartslagen van de deelnemers aan het spel. Fiches komen en gaan op de speeltafel terwijl men probeert de rust te bewaren. Aan het eind nog wat stress, waarna de rust wederkeert. Orient Expresse Lounge begint met geluiden die aan per spoor reizen denken. Eenmaal opgang lijkt het wel of ik een fantastische wereld in wordt getrokken waarin alles lijkt te kunnen. Na buiten kijkend zie ik een wonderlijke wereld. Erg prettig dus en als aan het einde de remmen los lijken te gaan is het echt genieten geblazen.

En wat is zo'n uurtje toch kort waarin boeiende muziek voorbij komt. City Lounge begint erg rustig. Het lijkt wel of ik 's ochtends het casino uitloop terwijl andere mensen dan net naar het werk gaan. Het felle zonlicht doet nog wat pijn aan de ogen, maar de buit is binnen dus verder niet klagen. Hiermee komt dan op een prima wijze een einde aan een album met een ietwat vreemde titel. Geen meesterwerk, edoch prima muziek om iets bij te doen of om even de fantasie aan het werk te zetten.