The Raveonettes - In and Out of Control (2009)

Hier ben ik wel benieuwd naar, de vorige EP's waren immers goed te pruimen. Albumopener Bang! klinkt in ieder geval een stuk meer poppy dan dat ik de laatste tijd van ze gewend ben, een erg aanstekelijk nummer .

Ja, de hele plaat is poppy en melodieus maar met een donker randje.

Beter had de titel van het eerste nummer niet kunnen zijn. Totaal verbijsterd keek ik meteen of de verkeerde Cd gestart zou hebben.Want dit zijn toch the Raveonettes ? Ja toch wel, maar het klinkt alseen jaren negentig girlsrockband. Huppelrock waarbij een catchy melodie gesuggereerd wordt die er niet is Misschien om mij in de gordijnen te jagen (dat is ze wel toevertrouwd) waarna er 10 nummers lang toch lekker op los geragd wordt ? Niets van dat alles. Meer rock stampwerk, in de slechte betekenis van het woord, volgt. Alleen de inkzwarte teksten zijn gebleven. En soms is er die lekker vette metalige gitaar die mij in het spoor houdt. Pas bij Break the Girls gaat de noisekraan open. Maar zonder richting en zonder idee. Nummer 6 en 9 houden de boel nog een beetje overeind, Blijkbaar moest er voor het platencontract nog een album gemaakt worden Ik snap ook wel dat je niet alleen platen kan vullen met sixtys noise, maar dit heeft bijna niets meer te maken met de Raveonetes van de eerste 4 platen

The Raveonettes hebben inmiddels wel de kenmerk gekregen dat ze elk album een nieuwe stijl hebben. Bij Whip it on was het echte rock n roll met flinke noise eronder, of erbovenop zou je bijna eerder zeggen. Chain Gang of Love was echte pure rock n roll in de stijl van buddy holly maar dan met een duistere kant en vooral meer upbeat en eigentijds maar riffs en voor vocaal deed erg denken aan die goede oude rock n roll tijd.

Pretty in Black was een partijtje soetsappig, mij ook iets te maar kende wel een paar heerlijke nummers als sleepwalking en mijn favoriet 'somewhere in texas'. Dit album stond ook bol van het buddy holly gehalte maar miste toch echt de rock n roll, het was vooral erg vredelievend.

Lust Lust Lust was vooral anders vanwege de line up, ineens waren het hun 2 alleen met een simpele drumset waar verschillende artiesten de eer op kregen. Het album klinkt erg goed en was ook weer de herintroductie van de noise die een beetje was weg gevallen bij pretty in black. Voor mij was dit album het eerste The Raveonettes album die in hun eigen eigentijdse stijl is gemaakt, weinig verwijzingen naar vroegere albums. Kortom een eerste eigentijdse plaat met vooral een eigen nieuwe stijl.

In and out of control borduurt daar goed op verder maar mist voor mij de echte power die the Raveonettes soms te weinig laten zien naar mijn mening. Ik ben al sinds hun start een groot fan van deze Deense band en vind elk album minimaal goed maar deze plaat haalt het niet bij albums als whip it on, chain gang of love en lust lust lust. Het klinkt mij iets te pop achtig wat er ook duidelijk van afstraalt dat dit ook de intentie is geweest van de band. Gone Forever en Break up Girls zijn mijn favoriete nummers omdat deze power hebben en lekker gitaar riffs. De rest is vooral erg aanstekelijk en catchy, ik beluister hem dan ook erg graag maar ondanks de absolute diversiteit en creativiteit van deze geweldige band mis ik toch wel waarmee het allemaal begon. Noise, Noise en ow ja.....Noise!

Voila, ook mijn gedachte, wat een deceptie was dit. Op zich vind ik wat afwisseling van een band niet zo erg, ook niet als ze besluiten een rustigere plaat te maken, maar dan hoef je het toch niet zo slecht te doen.

Dit luisterd een stuk beter weg dan hun vorige platen! Niet meer alleen maar herrie

zeker lekker dit.

Eerste album wat ik van ze hoor. Ik ben dus kennelijk niet erfelijk belast. Klinkt op het eerste gehoor niet verkeerd. Soms wel kauwgomballen gehalte, maar da's voor de verandering ook wel eens leuk!

Weer een heerlijk album dit en woensdag live te bewonderen in de Melkweg en ja ik ga!!!

Berichten over optreden in de Melkweg verplaatst naar The Raveonettes

Dit vind ik echt een hele lekkere plaat
Ik had voordien nog nooit van de Raveonettes gehoord.
Ik vind hun oudere platen dan ook niet zo fantastisch als deze, alhoewel ik zeker ook van donkerdere rock hou, maar ik vind hun echte rock platen nogal chaotisch en storend om er echt naar te luisteren (misschien beter als "achtergrond-muziek").

"Last Dance" is voor mij het nummer dat ik later nog het vaakst zal afspelen!

Verschrikkelijk wat is dit geweldig.
Ik kende alleen Death Sound maar deze is geweldig poppy, shoegaze en indie op 1 schijfje.
Vooralsnog een 4,5 maar dit kan nog hoger worden !!