Wil Malone - Wil Malone (1970)

Ah, hier heb ik in Record Collector over gelezen. Hele zeldzame barokke psych-plaat. De zang doet me denken aan een vermoeide Peter Gabriel. De toon is lieflijk, maar ook wat somber. De begeleiding wordt gevormd door akoestisch spel en daarachter hele mooie strijkers en af en toe piano. De plaat is onder andere geheel te vinden op youtube (user retrospecta2010) en op een blog die 'Faintly Blowing' heet.

Op het moment dat hij begint te "zingen" is al meteen duidelijk dat hij daar in ieder geval niet in uitblinkt, maar hij komt er mee weg door de over het algemeen goede composities en de rijke barokarrangementen. Een plaat die wat mij betreft door kan gaan als het jongere broertje van Dreams and Images van Arthur: zodra je gewend bent aan de stem en je op de muziek kan focussen blijkt er genoeg te genieten te zijn en is de conclusie dat het een album is dat er mag zijn.

Vind dit toch wel behoorlijk anders dan Arthur lee harper, vooral omdat hier een heel orkest bij zit. En ik vind uiteindelijk dat de hoes er wel bijpast vanwege 't soms mij net iets te veel effecten die enerzijds wel grappig zijn maar ook gaan irriteren. Maargoed al met al best mooi en net weer een tikkie anders dan de rest. Ben gelijk benieuwd naar voorganger postuum uitgebrachte plaat "until the end" en horrorfilm ost "death line in '72. Vandaar de link naar zijn producties richting de wieg van de metal. Zo heeft hij als producer met o.a. Black Sabbath, Iron Maiden, Todd Rundgren, The Verve and Massive Attack gewerkt.

de bonus tracks van dit album is het onuitgebrachte meesterwerk "Until the end" uit 1970. En voor mij vele male beter dan zijn debuut album. Wie besloot die plaat destijds niet uit te brengen mag van mij alsnog tegen de muur want die plaat is echt meesterlijk goed. Er had nog best een carriere voor Wil erin gezeten maar helaas heeft hij voor het pad van de producer gekozen.
Nummers als het cirkus-achtige Madame le Mar en Jake and the Wife die allemaal stuk voor stuk fantastisch klinken en veel afwisselender zijn als gelijk getiteld album(en betere teksten). Waarvan ik overigens de psychedelische effecten nu wel kan waarderen.

Dus Wil Malone krijgt een 4 waardering
en Until the End een dikke verdiende 5
samen een 4,5

Beetje Bill Fay-achtig ook. Malone is inderdaad niet gezegend met een mooie stem, maar als arrangeur is ie top. Verzorgde vele jaren later ook de strijkers-arrangementen van Massive Attack's "Unfinished Sympathy" en hielp The Verve met "Bittersweet Symphony", zoals muziekobsessie al opmerkte.

Het onuitgebrachte album moet ik ook maar eens gaan opsnorren.