Grand Slam - The Studio Sessions (2002)

De eerste twee nummers zijn gelijk het hoogtepunt, een slechte productie zorgt ervoor dat de nummers heel slecht uit de verf komen.
Grand Slam was de band van Phil Lynott aan het eind van zijn carriere.

Inderdaad, ná de eerste twee nummers zakt de geluidskwaliteit erg naar beneden, wat het luisterplezier niet ten goede komt.

Grand Slam kwam maar niet van de grond en Lynott was bezig met een derde solo plaat toen helaas de dood een einde maakte aan zijn plannen.

Helaas hebben Trebremmit en Von Helsing geheel gelijk.
De zwanenzang van een ooit grote rocker gaat in feite uit als een slap en miezerig vlammetje. En dat doet pijn wat mij betreft.

Crime Rate doet nog enigzins denken aan the good old days. Mooi gezongen. Nineteen is niet echt geweldig. Ooit nog uitgebracht als solo singel incluisief clip. Phil op de backseat van een motor. Meschien wel tekenend!?
De covers zijn echt vreselijk. De rest is zwaar matig helaas.

Er zijn inmiddels remixen gemaakt van de meeste nummers. Allen niet van Gay Boys en She Cries. te beluisteren op het verzamelalbum Slam Anthems.