Deinonychus - The Weeping of a Thousand Years (1996)

Tja, vol verwachting kocht ik deze release bij de release en nog steeds hink ik op twee gedachten.

Wat ik toejuichte is de beweging in de richting van de doom. Dat ligt Deinonychus goed en dat was daarom ook dat element wat The Silence Of December zo interessant maakte. Waar ik bij vlagen minder blij van wordt is de vreemde mix waarbij al dan niet bewust gekozen is om de slaggitaren maar helemaal weg te mixen en de volstrekt oninteressante leads helemaal naar voren te halen.

Wat wel goed gaat zijn de ronduit wanhopig klinkende vocalen van Marco Kehren die in schril contrast staan met de donkere vertelstem die af en toe wordt opgezet. Onbedoeld zijn de vampierachtige voordrachten wat komisch links en rechts. Ik vind wel dat de dosering wat te wensen overlaat. Dingen als Upon The Highlands I Fought hadden wat meer kleur kunnen krijgen door wat meer afwisselend met de vocalen om te gaan. Het met darkwave-elementen doorspekte Lost Forever is juist weer heel sterk vanwege die uitzinnige zang.

Verder vind ik het album echt een hele lange zit. Alleen als ik even in een diep herfstig dal zit, zit ik het volle uur uit. En dat is zelden.

Dapper geprobeerd, maar helaas onvoldoende uitgewerkt. Maar opnieuw is het de geschetste sfeer die het album naar een voldoende tilt.