Rainbow Serpent - Cosmo Vision (1995)

Wat bij dit album al een plus punt is, is de mooie afbeelding van buizen op de hoes. En dan Rainbow Serpent zelf, dat is een muikaal project wat is opgericht is in 1994 door de heren Frank Specht en Gerd Wienekamp ze maakte met elkaar kennis in 1990 bij de astronomie club AVOS (Astronomische Verenigung Oldenburger Sternfreude). Daarnaast zijn ze beide geïntereseerd in de muziek zoals deze wordt gemaakt door de Berlijnse School, Vangelis en Jean Michel Jarre.

Op dit Cosmo Vision, uit 1995, is een selectie te horen van het eerste concert wat de heren gaven. De eerste track, Over the Edge, begint erg zacht. Maar zodra het er is doet het aan de buizen denken die op de hoes staan. Een duister sferisch verhaal dus waar langzaam structuur in komt. Na mijn idee een mooi stukje kosmische muziek. Velvet Earth begint ook wat duister, even zijn er wat zingende glazen te horen waarna een mooie wijdse sfeer de kamer binnenkomt. Het is muziek om heerlijk bij weg te dromen aan iets wat heel ver weg is. Een keer naar de maan gaan op de positieve manier lijkt mij een prima idee. De track Desitantion Moon begint zacht, of het heel vroeg in de morgen is. Heel langzaam komt daar wat bij, zodat er een mooie spanningsboog ontstaat. Het lijk daardoor wel of een ruimtevaartuig aan het warmdraaien is voor de vlucht. Gedurende het stuk neemt de spanning toe, waardoor het lijkt of de maan steeds dichterbij komt. Een stuk muziek wat me doet denken aan de Middeleeuwen van de electronische muziek. Zodra de maan is bereikt wordt de muziek ijler.

Haast klassiek is Tranquility Base, daarnaast roept het bij mij een gevoel van weemoed op. In gedachte krijg ik het gevoel of een overleden dierbare in een kist de aula wordt ingdragen. Je wilde nog zoveel zegen, maar de tijd daarvoor was er niet. Het begin van The Gate doet het voorafgaande snel vergeten. Voor mijn gevoel doe ik een deur open waardoor een mooie sterrenhemel zichtbaar wordt. Wel is het hier jammer te noemen dat er maar op een klein deel wordt ingezoomd, waardoor de grootsheid niet naar voren komt. Een tikje experimenteel is het begin van Fountains of Force, maar zodra er een ritme is te horen wat aan wandelen doet denken, vloeit er best leuke ontspannen muziek de kamer in. Het doet me wat denken aan het werk van Robert Schröder in zijn begin dagen. Dreamtime begint wat met orgelklanken, maar al snel is daar een rustige sfeer te horen. Met mijn ogen dicht krijg ik het idee of ik op een bootje dobber op een groot meer en naar de sterrenhemel kijk.

Stardance begint behoorlijk klassiek even is er een vrouwelijke klassiek geschoolde stem te horen terwijl een man een verhaal aan het vertellen is. In mijn oren een niet zo geslaagde combinatie. Zodra dit achter de rug is volgt er gelukkig nog een prettig stukje muziek. Even komt de opera stem terug, waarna het stuk eindigt. Een vreemd track dus. Departure maakt wat dat betreft veel goed. Het doet me wat denken aan de minder zware composities van Klaus Schulze. Een mooi stuk muziek dus, wat best wat langer had mogen duren. Visionary begint wat zenuwachtig en gaande weg wordt het er niet beter op als er een soort House ritme bijkomt. Het past daardoor niet zo bij de andere stukken op deze cd.

Ondanks het vreemde einde is dit zeker geen slecht album. Het is prima muziek om wat bij te doen of even een paar tellen in een andere wereld te zijn. Muziek dus voor op een vrije dag, niets hoeft alles mag.