Charles Mingus - The Clown (1957)

'Black Saint and the Sinner Lady' beviel niet, 'Mingus Ah Um' beviel me wel, dus dan maar een derde cd van Mingus een kans te geven. Dat is deze geworden omdat deze vrij makkelijk te vinden was. Opvallend dat hier nog geen berichten staan.
Mingus heeft er een aardig interessante plaat van gemaakt die ik zelf net wat minder vind als 'Ah Um', maar zeker beter als Black Saint. Dat komt dan logischerwijs uit op 3 sterren.

Het verschil is dat je deze maar 1 keer hoeft te horen om hem te laten bevallen en The Black Saint minstens 5 keer, omdat het gewoon zwaarder spul is. Deze plaat is overigens wel heel fijn.

Ik hoop dat je in je literaire schrijfsels wel "beter dan" en "minder dan" gebruikt

Ik vind het taalgebruik van Paap dan ook in dit geval beter dan dat van Reijersen...

Ik ook!

De eerste track vind ik erg leuk, leuk basslijntje en wanneer de blazers hun entree maken wordt je echt van je sokken geblazen, the Clown vind ik ook een boeiend nummer om na te luisteren, leuk verhaaltje dat er bij wordt verteld, erg origineel. Track 2 en 3 vind ik zelf minder interessant, maar zeker prettig om naar te luisteren. 4*

We schrijven 1957, de Grote Charles Mingus, toen nog kleine Charlie, zal de wereld van de Jazz definitief laten weten van zijn bestaan.

'Haitian Fight Song' heeft alles in zich van een JAZZ-klassieker:
- Virtuositeit
- Prachtige opbouw en structuur (kop en staart)
- Samenhang
- Pure emotie

Kortom, mensen luistert dit & huivert!

Voor mij uitgegroeid tot mijn favoriete Mingus album, van wat ik beluisterd heb tot nog toe dan . Niets meer en niets minder dan 5*.

Haitian Fight Song is echt een prachtig nummer een van de beste van charles mingus die ik tot nu toe heb mogen beluisteren. Dit album in totaal is in ieder geval een dikke 4.5!

Toch van mening veranderd, Black saint is mooier, bah wat moeilijk dit ook altijd .

Mijn favoriete plaat van Mingus zal dit wel nooit worden, maar er staan toch maar mooi één klassieker (de opener) en een bijzonder vermakelijk (de afsluiter) nummer op. Op vier songs is dat toch goed, zou ik zeggen.

Begin ik het dan toch te leren? Zou ik zo langzamerhand vertrouwd raken met jazz?

Want dit staat nu voor de eerste keer op en het klinkt verdorie uitstekend. En dat terwijl ik tot nu toe in de veronderstelling was dit ik jazzalbums altijd minstens tien keer moet draaien voor ik er echt wat mee kon. Klinkt erg goed dit! En niet alleen de opener en de afsluiter, ook Reincarnation of a Lovebird is fantastisch.

Misschien liggen de composities van Mingus je gewoon? Ik vind het trouwens geregeld buiten de lijntjes van de jazzmuziek kleuren. Nu niet per se deze plaat, maar zijn meest bekende (die jij trouwens ook erg goed vond, is het niet) toch duidelijk wel. Nog eventjes, en je gaat reviews van jazzplaten schrijven. Ik voel het.

Ik ken tot nu toe pas twee albums van Mingus, deze niet meegeteld, (heb nu dus een hele box gekocht waar deze ook bij zit, van voorlopig even voort ) maar ik heb inderdaad het idee dat Mingus mij erg goed ligt. Hierboven merkt Paap ook al op dat hij deze na één keer luisteren al kon waarderen. Toch zou dit een paar maanden geleden voor mij niet gegolden hebben, daar ben ik van overtuigd. Want jazz in het algemeen begint me meer en meer te bevallen, daar waar ik het nog niet al te lang geleden zelden beter kon vinden dan 'aardig, maar het doet me niets'. Jippie

Nu is er geen weg meer terug Niels

Had de box gezien die je had aangeschaft in het betreffende topic. Zitten een aantal fijne platen bij, en enkele die ik zelfs nog niet ken. Veel plezier!

The Clown is natuurlijk wel gewoon een van zijn meest toegankelijke cd's. Ik denk dat Haitian Fight Song voor mijzelf dan weer het nummer was dat de poorten naar de jazz openzette.

Die jazzboxen zijn ontzettend tof. Zo heb ik al zo'n box van Sonny Rollins gezien (mét Saxophone Colossus), van Bill Evans (mét Waltz For Debby), maar ook iets soortgelijks van Chuck Berry (met Chuck Berry is On Top, al is dat geen jazz). Je hebt dan wel niet alle hoesjes en boekjes, maar wel de muziek. En voor de prijs van tien euro is mijn keuze snel gemaakt...

Ik ga hier zeker veel plezier aan beleven. Ik kan ook wel even voort wat betreft Charles Mingus.

Dit is trouwens inderdaad een relatief toegankelijk album van Mingus, al helemaal vergeleken met Pithecanthropus Erectus e.d. Lijkt mij een uitstekende instapper.

Tien Euro

Zou ik in dit geval ook doen, in de boekjes staan vaak alleen maar wat liner notes waarin een jazzjournalist de kont van het album likt (meestal niet meer dan 'redelijk interessant) en de gegevens over waar en wanneer het is opgenomen en wie er meespeelde op welk instrument. Dat laatste is wel leuk om te weten als je je wat meer in jazz gaat verdiepen maar die info is ook vrij makkelijk online te vinden.

"De clown is dood, de clown blijft dood, en wij hebben hem gedood", dacht de dolvermaakte toeschouwer alvorens in een laatste grote lachbui te barsten, want was het tenslotte niet allemaal een deel van het komische vertoon? Hij zou wel daadwerkelijk gek moeten zijn om zo'n grote opoffering te maken voor zo'n futiel doeleind. Dit is een muzikale middelvinger van het grootste formaat, getekend: de clown. Op een dag komt dat beeld van clown Mingus als wandtekening in mijn woonkamer.

"Mingus, uw muziek swingt niet genoeg". Waren er dan werkelijk geen andere problemen van grotere prioriteit op dat moment? Hardnekkig geïnstitutionaliseerde discriminatie om maar een voorbeeld te noemen... Mingus stond al klaar met zijn antwoord in de huiveringwekkende vorm van Haitian Fight Song. Dat is de nobele bijdrage van de clown: het brengen van een sprankeltje licht en hernieuwe motivatie. Het onophoudelijk maken van een broodnodige statement. We leven nu eenmaal in een ellendige wereld, sta me toe dat leed tijdelijk te verzachten. Deze clown zou echter herrijzen, de rest van het verhaal kent u inmiddels.

My solo in it is a deeply concentrated one. I can't play it right unless I'm thinking about prejudice and hate and persecution, and how unfair it is. There's sadness and cries in it, but also determination.

Passions of a Woman Loved en Tonight at Noon haalden de oorspronkelijke selectie van The Clown niet, maar verschenen uiteindelijk wel op het album Tonight at Noon uit 1964. In 2000 werden ze echter alsnog als deluxeversie aan The Clown toegevoegd. Daardoor geeft het album nu wel een totaalbeeld van de opnamesessie van 13 maart 1957, al zal het voornamelijk een trucje van platenmaatschappij Rhino geweest zijn om er extra inkomsten uit te halen. Aangezien beide tracks in 1964 al officieel uitgebracht waren ook vrij overbodig wat mij betreft.
Echter op Spotify staat Passions of a Man als vijfde track, die in 1962 ook al op Oh Yeah verscheen. Wellicht een vergissing bij het invoeren op Spotify, al roept het wel vragen op.

Door wat speurwerk heb ik The Clown nu gelukkig wel beluisterd zoals Mingus het voor ogen had, dus zonder de bonustracks. Normaal gesproken neem ik bonustracks mee in mijn beoordeling, maar aangezien ik Mingus' oeuvre in chronologische volgorde beluister zou ik het ook jammer vinden om straks bij het Tonight at Noon-album te beseffen dat ik tracks dubbelop aan het ontdekken ben.