Charles Mingus - Charles Mingus Presents Charles Mingus (1961)

Een sterk album van mingus weer. Prachtig en sterk samenspel. Waarin elk van de 4 heren de sterren van de hemel spelen.

Dolphy's vrije spel is prachtig. Curson spel is prima en beide blazers wisselen elkaar mooi af. Mingus heeft zichzelf een aantal zeer sterke solo's gegeven op deze composities. Maar ze pakken allen ook zeer mooi uit. Dannie Richmonds speelt natuurlijk ook op dit album de drums. Hij weet in zijn spel zelfs mee te gaan in dolphy's improvisaties.

All The Things You Are is hier wel behoorlijk aangepakt zeg
Alleen de titel al

"Good evening ladies and gentlemen, we would like to remind you that..." - Alleen al de toon waarmee dit album wordt ingezet doet je al vermoeden dat het een unieke luisterervaring zal worden.

Sinds ik Charles Mingus leerde kennen via The Black Saint and the Sinner Lady blijft de vraag: over welk album heeft hij het in die bekende quote wanneer we al zijn andere albums, op misschien één na, mogen weggooien? Kort hiervoor had hij zijn naam nogmaals doen gelden met grote klassiekers als Mingus Ah Um en Blues & Roots en een onuitwisbare stempel gedrukt op de muziekgeschiedenis, maar voor mij is deze ironische herintroductie hét op een na favoriete werk bij uitstek.

Op het onafhankelijke label van Nat Hentoff kreeg Mingus eveneens een carte blanche, al leidde dit toen tot een compleet ander album dan zijn mangum opus: het absurde maar grappig bedoelde toespreken van het fictieve publiek om zo de sfeer te hercreëren die ze hadden tijdens hun optredens op The Showplace waar deze stukken uitgevoerd werden, 'What Love' dat voorheen vanwege het excentrieke karakter enkel gespeeld werd met minder publiek, als "special treat" een existentiële Freudiaans geïnspireerde hypothese die toegepast werd op een klassieke standard om die zo op de spits te drijven tot een nog verregaanderer stuk welke door de overcomplexificatie onnavolgbaar is geworden - "it means nothing", het ongegeneerd vloeken op het fantastische 'Original Faubes Fables' - "oh Lord, don't let them shoot us, oh Lord don't let them stab us,...", met die clowenske melodie als contrasterend effect waarbij dit blijkbaar nog meevalt in vergelijking met de grimmige sfeer van de live-uitvoeringen... - waar alle reden toe voor was maar voor een commercieel label als Columbia uit den boze bleek; het mocht hier gelukkig allemaal.

Wat we hier voorgeschoteld krijgen is Mingus in een van zijn meest intieme groepsbezettingen waar hij naast als bandleider ook als solist zich van zijn beste kant laat horen. Bijgestaan door zijn rechterhand Dannie Richmond die hem als geen ander begreep, Eric Dolphy en Ted Curson allebei in absolute bloedvorm met een huiveringwekkende, onderlinge chemie die enkel gesterkt wordt door de muzikale vrijheid die ze genoten. Of zoals Hentoff het stelde: "For once, in these sessions, everyone in a Mingus unit reached—and maintained—that level of daring and that power to make their instruments become extensions of themselves".

"Thank you again for not applauding" - Die kenmerkende humor met een vleugje zelfspot, het tomeloze verzet tegen het heersend onrecht, de onbegrensde muzikale creativiteit - hoe kan je daar niet van houden? Zelfs die prachtige hoesafbeelding waar Mingus om een onbekende reden aan het klavier zit die nergens op dit album te horen is, het zit allemaal zo geweldig imperfect in elkaar op dit album.

Op de eindeloze weg naar perfectionering zijn er die sporadische momenten waarin je jezelf overstijgt, dit is er zo één.