White Hotel - First Water (2000)

Dit relatief korte werkje van White Hotel is er eentje waar ik nog niet helemaal uit ben van wat ik er van vind. Het draagt een nogal kwellende sfeer uit. Het begint bij Hurt en zo naar Killin' time, Rotten en Drown eindigt het met een ware cliffhanger Hangin'' Tree. Nee soberheid troef hiero, wat uiteindelijk voldoende is voor het ruime half uur dat het duurt. Hurt zet de toon; Home is where the hurt is en neemt me mee naar de sfeer van Twin Peaks en diens aparte personages.
Sommige nummers komen m.i niet geheel van de grond, maar is ws. ook niet de bedoeling. Songs als Killin' time/Half a story en Dying flame zijn soms te inwisselbaar wat sfeer en zang betreft.
Gedachtes aan tony Joe White en Robbie Robertson dringen zich op.
Daar waar het meer los komt in Shame/Rotten en Drown, is er een goede combi van sfeer, inbreng van een zangeres en niet een overmaat aan dissonante geluiden.
Het laatste nummer heeft de meeste vaart met een vlotte zang, wat quasi stoicijnse vergelijkingen maakt met een hangin'tree. Desolaat, Sober en Rauw maken deze First Water een maaltijd waar de azijn goed in vertegenwoordigt is.

Ik geef je nog eens een plaatje.

Deze verlaten woestijnplaat die zich net zo goed thuisvoelt in natte, verradelijke moerassen waar dood en verderf hoogtijdagen vieren is het debuut van de band van Ken Low. Vergezelt van Jean Marc Butty, ex drummer uit het team van PJ Harvey ten tijde van To Bring You my Love uit 1995 en bassiste Colleen Brown die onder andere gespeeld heeft bij The Warm Jets nam hij in Juni 1999 dit album live op in Winchester. De plaat ademt een sombere, verbitterde atmosfeer uit, alsof niets er nog toe doet. Alles klopt aan dit album, de sound, de tekst en de manier waarop de instrumenten bespeeld worden. Fokking Briljant met een hoofdletter hoe dit drietal deze desolate sfeer over heel het album vast weten te houden. Ik vind het qua grote gelijk aan of zelfs beter dan platen van hun collega artiesten die in ongeveer hetzelfde genre vertoeven. Het is helaas al heel lang stil rond dit trio, ik zou het prima vinden als er nog een album zou verschijnen met deze setting. Van de andere kant, zo'n alleenstaand album past helemaal bij de inhoud van het schijfje.

Dat is dan ook wat ik bedoelde met soberheid troef. Ws. is mijn gevoel dat sommige nummers niet van de grond zouden komen, dan ook meer gerelateerd aan de gehele sfeer dat het album uitademt. In ieder geval voor nu een 3. Waarbij ik dit schijfje nog een keer (tekstueel) op me af zal laten komen. Mijn dochtertje vond het in ieder geval wel leuk om het via de koptelefoon te horen.

Begrijpen doe ik wat je bedoelt, ik geloof dat dat ook precies de bedoeling was van Low, het moest zo zijn dat de luisteraar eigenlijk maar de helft van de nummers zou horen en de rest er zelf bij zou verzinnen. Geniaal nietwaar, je zet gewoon de helft van de muziek op een schijfje met de tekst 'zoek de rest zelf maar uit'. ....