People Under the Stairs - Carried Away (2009)

Erg onorigineel om gewoon een '7' op je cover te zetten omdat het het zevende album is. Hopelijk is de inhoud wel terug origineel en creatief.

Gelukkig is de titel niet '7'. En de afbeelding van de zeven is nog redelijk creatief gedaan door een foto op de achtergrond te zetten.
Ik verwacht geen orgineel album, maar dat zei ik ook bij het vorige album.

Zou dit hun laatste album zijn? Op "Stepfather" was het tweede nummer "Step In", op "Fun DMC" was het tweede nummer dan weer "Step Bacc" en nu is het eerste nummer "Step Off"?

Hopelijk is dit iets bloedstollender dan "Fun DMC", dat een erg leuk, doch weinig écht interessant album werd....

mmm toch wel weer benieuwd...
Ik ga nog niks verder over melden tot ik wat gehoord heb

Ik ben benieuwd. Hun albums zijn stuk voor stuk goed en eigenlijk zijn zij ook wel één van de betere hiphop acts die er op dit moment zijn.

Ik ga het zo luisteren

Ongewild heeft Raff mij kennis laten maken met PUTS!
Luister dit album nu en damn dit klinkt fijn...
Heb OST in bestelling en die hoop ik deze week te ontvangen...

Mjah vind dit toch niet een heel bijzonder album van People Under the Stairs. Het is zeker niet slecht en de muziek is lekker relaxt, maar ik heb nou niet echt het idee dat ze hier ook maar enige moeite voor hoeven te doen. De automatische piloot is ingeschakeld, het duo doet waar ze goed in zijn. Dat maakt het allemaal wat voorspelbaar, ik zou zelfs bijna de term gezapig in de mond willen nemen. DQMOT is trouwens wel een sterk nummer.

Dat heb ik wel vaker met PUTS. Ze maken wel luchtige Hip-Hop (weet niet of dat ook opgaat voor dit album, maar het lijkt me wel) wat op momenten echt geweldig is, maar die platen duren altijd zo verdomd lang waardoor de nummers aan kracht moeten inboeten.

Ze hebben al een paar dagen geleden een nieuwe videoclip uitgebracht van Trippin' At The Disco.

YouTube - Trippin' at the Disco - Official Video!!! PUTS

Zoals altijd weer een goed album van PUTS. Weer funky, jazzy etc. De beats zijn altijd goed. Ze maken vrolijke muziek wat in alle albums van PUTS voorkomt.. Geen dalende of een stijgende lijn in hun manier van muziek maken. Natuurlijk is O.S.T beter dan Carried Away, maar dit is zeker geen slecht album.

Ik begin met een 4, wat niet lager zal worden maar misschien nog een 4,5.

Dit is inderdaad niet een bijzonder album van PUTS maar die gasten maken heerlijke oldskool Hip Hop.Step Off is echt een heerlijke binnenkomer,die productie kon zomaar van een Tribe Called Quest album afkomen.Thes One en Double K doen gewoon hun ding en de producties van Thes One doen het weer.Dit album wordt heerlijk afgesloten met Carried Away en is samen met Step Off mijn favorieten nummers.

3,5

1 van de beste hiphop albums of beter gezegd het beste hiphop album van 2009.

Vette producties en dope mc's met leuke verschillende onderwerpen.

Altijd weer zo'n dope ode track aan LA hun hometown.

Dit is nou typisch een hiphop album zoals hiphop hoort te zijn.

Daar heb je groot gelijk in. Bijna niemand meer maakt hiphop zoals hiphop hoort te zijn.

Wie bepaalt hoe Hip-Hop hoort te zijn? Zie het juist als een pluspunt dat iedereen er zijn eigen draai aan kan geven.

In 1998 zag People Under the Stairs - het duo bestaande uit Thes One en Double K - het levenslicht. Inmiddels heeft ze een vaste fanschare, maken ze videoclips (iets wat ze tot vorig jaar nooit deden) en brengen ze alweer hun zevende studioalbum uit: Carried Away. Wederom staan er geen gastartiesten op de plaat en heeft het duo er voor gekozen om alles zelf te produceren.

Ondanks dat de heren van People Under the Stairs regelmatig een album releasen, boekten ze hun laatste muzikale succes in 2002, toen O.S.T. op de markt kwam. Zo was het vorig jaar uitgebrachte Fun DMC op haar beurt weliswaar niet slecht, maar te weinig vernieuwend en verrassend; Thes One en Double K schijnen namelijk weinig behoefte te hebben aan verandering. Veel van hun albums lijken sterk op elkaar, hetgeen voorspelbaar wordt en soms zelfs gezapig. En als er al snel blijkt dat ze op Carried Away wederom dezelfde formule hebben toegepast, weet je al als luisteraar dat je weinig bijzonderheden hoeft kunt verwachten.

Dat weinig bijzondere is overigens zo slecht nog niet, want voor een groep als People Under the Stairs houdt dat relaxte, lekker in het gehoor liggende muziek in. Daarnaast staat het tweetal er om bekend dat ze de muziek in een oldschooljasje steekt; aangezien ze alles graag bij het oude laten is dat op Carried Away andermaal niet anders. Qua instrumentaties is de drang om terug naar de oldschool te gaan het duidelijkst te horen; vaak wordt er voor een eenvoudige sample gekozen, die vervolgens wordt opgeleukt met de nodige scratches. Ook wordt er met regelmaat gekozen voor standaard drumpatronen (enkele kicks met een snare als afsluiting). Het is leuk om de oldschoolklanken te horen in moderne muziek, maar het is nu ook weer niet dat de hoogtijdagen van de Golden Age herleven.

Qua raps is het luchtig en sluit het aan op de ouderwetse, weinig poespas producties. Beide heren vullen elkaar goed aan ondanks het verschil in stijl. Double K heeft een zware, diepe stem en rapt een tempo lager dan de enthousiast klinkende Thes One, die op zijn beurt juist een hoog stemgeluid produceert. Door deze grote verschillen is er voldoende variatie en zijn er eigenlijk ook geen gastartiesten nodig.

Inhoudelijk is Carried Away geen hoogvlieger, hoewel het zo nu en dan wel vermakelijk wordt. Zo neemt de single Trippin at the Disco de luisteraar mee naar de discoperiode van de jaren 70, mede door de geslaagde clip - waar beide heren in ouderwetse kleren een live performance voeren - blijft het opgewekte nummer hangen. Verder is DQMOT ook nog één van de amusantste tracks. De originele manier van rappen (zowat elk woord wordt door beide heren gespeld) valt dit keer wél vernieuwend te noemen. Nummers over drank (Beer) en drugs (Come on, Let’s Get High) zijn dat niet, temeer omdat dergelijke tracks al eerder en beter uitgevoerd zijn (door bijvoorbeeld Snoop Dogg en Warren G).

Carried Away is alleraardigst, niet meer en niet minder. People Under the Stairs houdt eens te meer vast aan de formule die haar eerder succes opleverde (met name op Question in the Form of an Answer en O.S.T.). Het resultaat is nog altijd relaxte muziek met een ouderwetse tint, die prima wordt uitgevoerd door Double K en Thes One. Maar na elf jaar is het misschien tijd om de boeg om te gooien.

Ben je misschien niet iets te gefixeerd op vernieuwing, R&P?



En wat bedoel je precies met dat woord?

Saai.

Maar nee, iets hoeft van mij niet zo zeer vernieuwend te zijn, maar dit is nu al het zoveelste album van PUtS dat precies het zelfde klinkt. Het is echt te voorspelbaar, maar de muziek vind ik niet eens slecht hoor.

Fair enough.

Wat heb jij weer een veelbelovende rescencie geschreven maar wel vaker blijkt dat dit iets is waar je vrij matig in bent.

Zo deed je dat al met het album van Jay Are en nu dit.
Typisch het IQ van een visstick

Als jij deze plaat niet anders vind dan de vorige heb je niet zo vaak naar PUTS geluisterd. Het tempo ligt op dit album een stuk hoger.

De wel befaamde disco track is met een vette knipoog gedaan maar als je dat niet ziet zegt dat toch genoeg.

Diegenen die Hip-Hop maken en het hoog proberen te houden.

Ik stel voor dat je mijn recensie leest Raffael voordat je onzin uit gaat kramen. Niet alleen naar het cijfer kijken, maar naar de inhoud van de review. Wel vaker blijkt namelijk dat jij vrij matig bent in het lezen en vervolgens het geven van een mening. Zo vind ik de disco track namelijk wel erg leuk, zoals je waarschijnlijk NIET hebt gelezen. En ik blijf er bij dat PUtS al jaren een zelfde soort muziek maakt, ik heb voorgaande albums allen aandachtig beluisterd.

Die bepalen het niet, die dragen alleen bij aan hoe het zich ontwikkeld.

ik vraag me alleen af, als je sound nice is moet het dan vernieuwend zijn op een volgend album om meer respect te krijgen.
Ik vind PUTS altijd als PUTS klinken, geen verrassingen en naar mijn mening is dat alleen maar goed.

Helemaal met je eens en ik denk ook dat als je je sound veranderd het ook minder gaat.

Daarnaast hebben vrijwel alle hiphop artiesten dezelfde sound of stijl en houden zich hier ook voornamelijk mee bezig.

Als je kijkt naar Atmosphere of bijvoorbeeld Brother Ali, dan zie je dat deze twee acts elke keer weer met een ander soort album komen, terwijl ze toch dicht bij zichzelf blijven. Dat is bij PUtS momenteel niet het geval, dan ga ik van gemakzucht uit. Verder zeg ik nergens dat de muziek niet mooi is, op een enkele mindere track na. Ik wil wel eens dat de heren wat meer pit in hun muziek stoppen, het mag wat enthousiaster/spontaner.

Ben net begonnen met dit te luisteren. Much Too Much

Ik vind dit een goed album... Vandaar mijn cijfer. Vond het zelfs zo goed dat ik hem gekocht heb.

Ik wil toch even terug komen op de aanval die geopend werd op Rob.
Ik lees zijn recensies met veel plezier. En vind dat hij het vanuit zijn perspectief goed verwoord. Neemt niet weg dat ik het niet met hem eens ben, net als bij het album van Jay Are. Maar goed het is zijn mening en zijn verhaal over dit album. Als je het anders wil zalk je zelf moeten schrijven. Dus van mijn kant uit hulde aan de recensie van Rob, alleen ben het niet altijd met je eens maar dat geeft niets.

Eeb aanval wil ik het niet noemen Rene, het is gewoon de totaal ongenuanceerde mening van Raffael, maar wat verwacht je anders van Raf? Bovendien is het wat mij betreft ook een kwestie van 'de beste stuurlui staan aan wal' ik heb namelijk nog nooit een interessant stuk/review gelezen van Raffael.

Maar bedankt voor je compliment. Blij dat ook iemand die het niet met me eens is wel van de recensie kan genieten.

Zo is het man! We hoeven het niet altijd eens te zijn. Gelukkig zijn we het ook vaak wel.!

Na het zwakke Fun DMC hebben Double K en Thes One gelukkig de weg omhoog weer gevonden. En dat had ik eigenlijk niet meer verwacht. Op deze manier mogen ze van mij nog veel albums droppen, ook al is het niet vernieuwend.
Het nummer Listen (sample van Public Enemy) vind ik echt top en misschien wel het beste nummer van PUTS ooit! Ook Carried Away, Step Off en Come On, Let's Get High mogen er ook wezen!
Nummers als Teeth, Beer en Chicken Kebab hoeven van mij niet echt. Het is leuk bedoeld, maar haalt de kwaliteit toch teveel naar beneden. Ook vind ik Much Too Much en DQMOT erg zwak. Vandaar dat ik blijf steken op 3,5*.