Bernie Marsden - And About Time, Too! (1979)

Fijne plaat van good old Bernie. Iets beter dan de opvolger uit 1980. Nummer 11 is interessant want daar horen we David Coverdale even flink van leer gaan. Marsden heeft een wat lievere, meer breekbare stem, maar het bevalt mij zeer zeker.

Wat een zalig plaatje is dit zeg, typisch 70'er jaren op sommige punten... waar de ritme-sectie nog daadwerkelijk een eigen inbreng kon en mocht hebben, lekker jazzy hier en daar. Kan me ook voorstellen dat een nummer als "Sad Clown" live zalig blijft door jammen. Lekker vrouwelijke backing-vocalen, zoals ook bij Coverdale solo nog wel eens gebeurde en bij de latere Rainbow. Af en toe een Trouble vibe ook hier en daar.
Hier is werkelijk helemaal niets mis mee., dit plaatje gaat wel vaker aan...

Ambachtelijk gemaakte poprock anno 1979 met de popflair van een Leo Sayer en een interessante gitaarlaag, vergelijkbaar met iemand als Phil Keaggy. Bernie Marsdens lichte zang is vrij licht, vandaar dat ik aan Sayer moest denken. Geschikt voor radio van rond 1980, ik fantaseer de knusse presentatiestem van radio-dj Tom Mulder erbij...

Ik kom bij And About Time Too al lezende in de autobiografie van de dit jaar overleden Marsden, getiteld Where's My Guitar? (2020). Ten tijde van de opnamen was hij lid van Whitesnake, dat nog maar kort bezig was aan zijn langzame opmars naar de (hard)rocktop. Het album ontstond rond dezelfde periode als hun Lovehunter.
Verwacht juist daarom géén heavy rock: die reserveerde Marsden voor David Coverdale. Hij groeide op met merseybeat en The Hollies om later de blues te ontdekken. Hier is het vooral zijn popkant die hij tentoonspreidt.

Behalve zingen en gitaarspelen kon de man ook liedjes schrijven. Hij had ze evengoed kunnen leveren aan grote popzangers uit die periode, van Rod Stewart tot Cliff Richard. Ze staan vooral op de eerste helft: opener You're the One met zijn funk en warme koortjes, Love Made a Fool of Me met huppelende baslijn van Neil Murray en pakkend hoog refrein en Here We Go Again (een heel ander nummer dan Whitesnakes Here I Go Again). Melancholie is er in Still the Same, met een openingsakkoord waarbij ik aan de Cure denk en een prachtige gitaarsolo; de laatste edelpop klinkt in het ietwat rockende Sad Clown, dat de B-kant opent.

Soms laat Marsden de gitarist in zich los. Hierbij geen snarenracerij, waar hij sowieso niet van was. Het instrumentale Song for Fran, geschreven voor zijn vrouw heeft een pakkende gitaarmelodie, met het eveneens zangloze Brief Encounter verruilt hij pop voor lichte blues, waarbij ik aan Thin Lizzy en Gary Moore moet denken.
Via Are You Ready volgt het stevigste nummer tot dan toe. De boogierock met een dominante rol voor het koortje van Doreen en Irene Chanter neigt naar de twee soloalbums die David Coverdale vóór Whitesnake maakte.
Head the Ball sluit de originele elpee af en is het derde instrumentale nummer. Nu klinkt stevige fusion alsof we bij Colosseum II zijn beland. Een buitenbeentje op de plaat en toch logisch: bij de schrijfcredits staat naast Marsden toetsenist Don Airey vermeld, ex-lid van die groep.

Met die gastrol moeten ook de namen van de gastmusici worden genoemd. Drummers Ian Paice, Cozy Powell en Simon Phillips; op bas Neil Murray en Marsdens jeugdheld Jack Bruce; op toetsen naast Airey ook Jon Lord. Vaak afkomstig uit de kringen van (ex-)Deep Purple hadden ze er hoorbaar plezier in. Het album verscheen echter bij Parlophone en niet bij Purple Records. De productie werd gedaan door Martin Birch.

Bij de schrijfcredits kom je op sommige edities de naam Bobby Dazzler tegen. Marsden vertelt dat dit David Coverdale is. Deze nummers (track 1 en 3 - 5) werden geschreven voor Whitesnakes Lovehunter maar haalden dat album niet.
In 2000 verscheen de plaat voor het eerst op cd, alsnog bij Purple. Hierop staat als bonustrack het door Marsden geleverde en gezongen You and Me, al in '79 op Lovehunter te vinden als You 'n' Me. Op die editie ook livebonussen Who's Fooling Who met Coverdale als tweede zanger en Shakey Ground.

And About Time Too miste net als al zijn andere soloplaten de albumlijsten. Totdat er de week vóór Kerstmis '23 wel enig albumsucces voor Marsden kwam met het postuum uitgebrachte Working Man. Een album dat steviger is dan And About Time Too, al laat Marsden op dit solodebuut richting het einde iets meer de teugels los. De muziek is als zijn stem: niet opzienbarend, wel aangenaam.