Wie in My bloody valentine geinteresseerd is geraakt na het beluisteren van Loveless doet er goed aan dit debuutalbum te mijden, want er staat niets op dat wijst op het geniale niveau dat MBV 5 jaar later zou halen. 1,5*.
haha de muziek valt soms nog wel mee ( al klinkt het een beetje als een slechte punkband ), maar de stem Dat is toch zeker niet Kevin Shields? De zanger klinkt als iemand die heeeeel hard Iggy pop wil zijn
Haha, kom op jongens! Zo heeeeeeeeeeeel slecht is dit nu toch ook weer niet? Ik heb de cd in het geheel nog niet beluisterd, maar een paar losse nummers vind ik nog wel OK klinken!
Mja, dit album was mijn eerste kennismaking met My Bloody Valentine, en het maakt niet echt indruk. Saaie nummers, met hillarisch ongepaste achtergrondzang. Af en toe wel eens een goed moment, maar het pakt me niet echt. Volgens velen zijn de daaropvolgende albums echt meesterlijk goed, dus ik ga deze ook eens beluisteren dan. Deze krijgt van mij een 1.
Waar heeft iedereen het over, toch best leuke nummertjes,(Homelovin' Guy, Tiger In My Tank, Inferno, the Last Supper) zo erg is het nou ook weer niet hoor! Lijkt wel wat op de Stone Roses! debuutplaat(wat betreft de jaren 60 klinkende gitaren hier en daar. Al met al prima plaatje dacht ik zo(voor een debuut). (3,5*)
Ik zou durven spreken van een negatieve hype. Zeer zeker is er plaats voor (veel) progressie (en die zou er ook komen). Desondanks vind ik dit eerder een sympathieke debuut-ep...
Waarom wordt dit overigens niet meer als album maar als ep beschouwd? Kan me herinneren dat hij altijd bij de albums stond, ook op Rate Your Music, Lastfm etc. Ken bijna alle losse ep's en die zijn ieder maar net tien minuten...
Totaal anders dan alles wat hier na zou gaan komen. Je hoort hier een band die echt zoekende is naar een geluid, maar wat dat precies gaat zijn is nog niet bekend. Je hoort voornamelijk wat toen hip was, punk en wave. Gruizige gitaren zoals ze afentoe op Isn't Anything te horen zijn komen hier ook afentoe langs, maar een geluid zoals Loveless ga je hier niet horen.
Inderdaad zweeft dit ook wel op de geest van Iggy en zijn Stooges, maar het doet bijvoorbeeld ook wel wat Joy Divisiaans aan. Wat minder gecontroleerd en wat ruiger welliswaar. Ook komen er invloeden uit de verloren jaren 60 langs en krijgt vooral kant B een psychedelisch sausje mee waar afentoe in wordt gedipt. The Sound (zoals op Jeopardy) is ook nooit echt ver weg.
Interessant, niet essentieel. Goed op zijn eigen manier, niks vergeleken bij wat zou gaan komen.