24-Carat Black - Gone: The Promises of Yesterday (2009)
mijn stem
26 stemmen
Verenigde Staten
Funk / Soul
Label: Numero
-
The Best of Good Love Gone (5:40)
-
I Want to Make Up (6:39)
-
I Don't Love You (2:17)
-
I'll Never Let You Go (5:11)
-
Gone the Promises of Yesterday (5:57)
-
I Begin to Weep (11:49)
0
geplaatst: 6 september 2009, 17:56 uur
Vervolg van Synopsis One.
Funk Phenomenon: 24-Carat Black - Synopsis Two
Synopsis One had een afgesloten hoofdstuk geweest ware het niet voor twee dingen:
1. De plotse populariteit van Ghetto: Misfortune's Wealth in de Britse nineties rare-groove-scene en het samplen
2. De ontdekking van ongehoord materiaal in de kelder van Warrens protégé Bruce Thompson.
Nadat zo'n driekwart van de groep het was afgestapt, ging Warren gewoon op zoek naar nieuwe recruten voor de live-shows om zo het album toch nog van de ondergang te proberen redden. Tijdens het touren werd de band steeds aangevuld met nieuwe gezichten. Dankzij nog wat Stax-geld konden ze het nog veroorloven rond te trekken en nieuw materiaal in te oefenen. Warren was toen bezig met andere projecten zoals de soundtrack voor The Klansman, waardoor Bruce Thompson meer naar de voorgrond trad tijdens het opnemen van de nieuwe nummers in de Chicago Universal Studios in 1974. Op een paar weken tijd hadden ze reeds een 20-tal verschillende ruwe songs. Stax had de geldkraan toen al een serieus stuk dichtgedraaid, waardoor Warren zelf instond voor deze sessies. Het grootste dieptepunt inzage hun geldtekort was toen de volledige band achter de tralies belandde voor het wegsluipen uit hotelkamers zonder te betalen.
Van die 20 nooit eerder uitgebrachte songs zijn van de best bewaarde tapes 6 nummers geselecteerd. Dit album is dus niet zoals Ghetto: Misfortune's Wealth een vooraf bepaald concept. Al doet de tracklist ook niet vermoeden dat het om een achteraf samengesteld album gaat; dat hebben de mensen van Numero Group dus goed beoordeeld. Ook thematisch gezien is het een heel andere plaat geworden, het gaat namelijk allemaal over de liefde! Niet dat het er vrolijker is op geworden, want het gaat vooral over de downside van het fenomeen liefde. Enkel in I'll Never Let You Go is een positieve noot te bespeuren. Veel van deze tracks zijn nummers die Dale Warren reeds in de jaren 60 had geschreven, maar nu die typische 24-Carat-Funk-sound meekrijgen. Dat komt soms heel bevreemdend over, zoals in het net aangehaalde Never Let You Go of de titeltrack Gone: The Promises Of Yesterday, maar nooit wordt het minder goed. In het eerste nummer The Best Of Good Love Gone horen we ancien Princess Hearn terug, en misschien daarom het meest herinnerend aan de vintage 24-Carat Black, zij het iets jazzier. Dat orgeltje zal er ook wel voor iets tussen zitten. Een nieuw vrouwtje pakt dan weer de lead op I Want To Make Up, waar we ook voor het eerst de nieuwe mannenstem van Robert Dunson te horen krijgen. Roepend en tierend op het einde van de song heeft hij duidelijk geen zin in een make-up... Het is ook deze man die het 12-minuten durende slot-epos voor zijn rekening neemt. In I Begin To Weep mag voor de verandering de man het eens uithuilen tegen een achtergrond van funky blazers, hard-hitting drums en een springende baslijn. Deze uitgave van Numero Group is dus zeker een waardige aanvulling bij het ronduit fantastische Ghetto: Misfortune's Wealth. Een must voor fans van die plaat!
Kort na deze sessies werd de groep trouwens gedropt door Stax, waarna Dale Warren de groep ook de rug toe keerde. Princess Hearn is nog wel een paar jaar aan zijn zijde gebleven, tot Warrens alcoholverslaving ook aan deze relatie midden jaren 80 een einde maakte. Hij bleef tot aan zijn dood in 1994 nog wel actief in de muziek, zowel in soul als in klassieke muziek.
Funk Phenomenon: 24-Carat Black - Synopsis Two
Synopsis One had een afgesloten hoofdstuk geweest ware het niet voor twee dingen:
1. De plotse populariteit van Ghetto: Misfortune's Wealth in de Britse nineties rare-groove-scene en het samplen
2. De ontdekking van ongehoord materiaal in de kelder van Warrens protégé Bruce Thompson.
Nadat zo'n driekwart van de groep het was afgestapt, ging Warren gewoon op zoek naar nieuwe recruten voor de live-shows om zo het album toch nog van de ondergang te proberen redden. Tijdens het touren werd de band steeds aangevuld met nieuwe gezichten. Dankzij nog wat Stax-geld konden ze het nog veroorloven rond te trekken en nieuw materiaal in te oefenen. Warren was toen bezig met andere projecten zoals de soundtrack voor The Klansman, waardoor Bruce Thompson meer naar de voorgrond trad tijdens het opnemen van de nieuwe nummers in de Chicago Universal Studios in 1974. Op een paar weken tijd hadden ze reeds een 20-tal verschillende ruwe songs. Stax had de geldkraan toen al een serieus stuk dichtgedraaid, waardoor Warren zelf instond voor deze sessies. Het grootste dieptepunt inzage hun geldtekort was toen de volledige band achter de tralies belandde voor het wegsluipen uit hotelkamers zonder te betalen.
Van die 20 nooit eerder uitgebrachte songs zijn van de best bewaarde tapes 6 nummers geselecteerd. Dit album is dus niet zoals Ghetto: Misfortune's Wealth een vooraf bepaald concept. Al doet de tracklist ook niet vermoeden dat het om een achteraf samengesteld album gaat; dat hebben de mensen van Numero Group dus goed beoordeeld. Ook thematisch gezien is het een heel andere plaat geworden, het gaat namelijk allemaal over de liefde! Niet dat het er vrolijker is op geworden, want het gaat vooral over de downside van het fenomeen liefde. Enkel in I'll Never Let You Go is een positieve noot te bespeuren. Veel van deze tracks zijn nummers die Dale Warren reeds in de jaren 60 had geschreven, maar nu die typische 24-Carat-Funk-sound meekrijgen. Dat komt soms heel bevreemdend over, zoals in het net aangehaalde Never Let You Go of de titeltrack Gone: The Promises Of Yesterday, maar nooit wordt het minder goed. In het eerste nummer The Best Of Good Love Gone horen we ancien Princess Hearn terug, en misschien daarom het meest herinnerend aan de vintage 24-Carat Black, zij het iets jazzier. Dat orgeltje zal er ook wel voor iets tussen zitten. Een nieuw vrouwtje pakt dan weer de lead op I Want To Make Up, waar we ook voor het eerst de nieuwe mannenstem van Robert Dunson te horen krijgen. Roepend en tierend op het einde van de song heeft hij duidelijk geen zin in een make-up... Het is ook deze man die het 12-minuten durende slot-epos voor zijn rekening neemt. In I Begin To Weep mag voor de verandering de man het eens uithuilen tegen een achtergrond van funky blazers, hard-hitting drums en een springende baslijn. Deze uitgave van Numero Group is dus zeker een waardige aanvulling bij het ronduit fantastische Ghetto: Misfortune's Wealth. Een must voor fans van die plaat!
Kort na deze sessies werd de groep trouwens gedropt door Stax, waarna Dale Warren de groep ook de rug toe keerde. Princess Hearn is nog wel een paar jaar aan zijn zijde gebleven, tot Warrens alcoholverslaving ook aan deze relatie midden jaren 80 een einde maakte. Hij bleef tot aan zijn dood in 1994 nog wel actief in de muziek, zowel in soul als in klassieke muziek.
0
geplaatst: 21 oktober 2009, 12:05 uur
Heerlijk funky album. Het album begint meteen goed met 'the best of good love gone' wat heerlijk spannend blijft. Goede vrouwenstem. Het album blijft heerlijk sterk en haalt bij mij gewoon een 5*. Zou toch wel wat meer promotie mogen krijgen hier op mu.me.!!
0
geplaatst: 25 december 2011, 15:26 uur
Iets minder dan de eerste plaats, maar dat dit zo lang opgeborgen heeft gelegen!? Geweldige muziek! Ik hoop dat ze de overige nummers ooit ook nog kunnen restaureren.
0
geplaatst: 8 februari 2017, 22:41 uur
de mannen en vrouw hebben goed begrepen hoe soul met een dosis funk een meesterplaat wordt.
Meer is hier niet voor nodig. Puur 24 karaats goud, met ruw zwart randje. Klasse plaat
Meer is hier niet voor nodig. Puur 24 karaats goud, met ruw zwart randje. Klasse plaat
* denotes required fields.
* denotes required fields.