Sparks - In Outer Space (1983)

Een zeer aardig synthpop/synthdance album van de heren. Niet zo goed als bv. No 1. in Heaven maar toch zeer verdienstelijk. De beste nummers zijn Popularity en de klassieker All You Ever Think About Is Sex. Cultlied Dance Godammit vind ik dan zelf weer wat minder. Ik heb de remaster met daarop nog een stuk of 5 bonustracks. Twee 12" mixes (van Dance Godammit en All You Ever Think About Is Sex) en b-kantjes (o.a. het geinie Sports).

Stiekem heb ik al best een aardige verzameling, dit is mijn negende album wat ik in de kast heb staan en vervelen doen ze eigenljk nooit. Gezien de behoorlijk catalogus zal er vast nog wel eens wat bijkomen gok ik zo.

Sparks trekt hier voluit de kaart van synthpop. En dan niet op een unieke manier in combinatie met Italiaanse disco, of een typische rocksound aan de basis. Neen, Sparks omarmt hier de typische synthpop-sound waar je in de '80s mee doodgegooid werd. En toch moet ik bij dit album niet zozeer denken aan de voorgaande synth-heavy albums zoals 'No. 1 in Heaven' of 'Terminal Jive', maar is deze plaat eerder een spirituele opvolger van 'Big Beat'.

Zeven jaar na hun subtiele satire over het moreel verval van de '70s rockscene, proberen de Mael broertjes hier hetzelfde truukje te herhalen. Het idee van 'cool' is in die periode echter flink veranderd; in deze '80s mindset is alles veel meer blassé en cynisch. Perfect materiaal om fijn door de Sparks-gehaktmolen gehaald te worden denk je dan, maar eigenlijk moet ik zeggen dat 'In Outer Space' mij toch grotendeels op mijn honger laat zitten.

De grote vraag die dit album mij stelt - en eentje die bij 'Big Beat' eigenlijk nooit in mij is opgekomen - is op welk punt de persiflage precies ophoudt. Pakweg de helft van de tracklist hier is in theorie een satirische blik op de popcultuur van het moment. En er zit ook ergens wel de kiem van een kritisch idee in. Maar in plaats van die kiem uit te werken tot een volwaardig uitgewerkt punt, blijft het vaak een beetje dat aanvankelijke oppervlakkige ideetje. En als de inhoudelijke kritiek zo mager is, is het dan fair dat je je achter dat schild van 'satire' blijft verschuilen? Of ben je uiteindelijk eigenlijk gewoon precies hetzelfde aan het doen als datgene dat je belachelijk probeert te maken, maar dan wel met (op z'n minst een schijn van) zelfbewustzijn?

Het grootste bewijs hiervan is de voornaamste single 'Cool Places'. De lyrics zijn zo oppervlakkig als maar mogelijk is, en dat is natuurlijk het design van de songs hier. Maar er is een reden waarom dit de grootste hit is die de band ooit in de USA heeft gehad. En je kan dan wel zeggen dat dat succes een illustratie is van de onwetendheid van het bredere publiek, maar héél misschien werkt dat nummer gewoon beter als simpel popnummertje dan als bijtende satire?

Maar geen nood, het songmateriaal is wel sterk genoeg dat dat onderbakken ironische randje de boel niet volledig verziekt. In het verlengde van 'Angst in my Pants' is dit vooral een behoorlijk consistente plaat geworden, al ligt het gemiddelde wel aanzienlijk lager. 'Prayin' for a Party' is waarschijnlijk het diepste dat het niveau zakt op de hele plaat. En 'Dance Godammit' is de track waar 'Big Beat'-gewijs het contrast tussen inhoud en vorm het best uit de verf komt, al betekent dat daarom nog niet dat ik er ook graag naar luister. En de duetjes met Jane Wiedlin 'Lucky Me, Lucky You' en de eerdergenoemde hit 'Cool Places' zijn op zich een leuke uitstap voor Sparks (de eerste keer dat ze er een gastartiest bijhalen!).

De prijsnummers staan op dit album echter op zéér eenzame hoogte. 'Popularity' vat precies de leegte van de zoektocht naar 'populariteit' in een heerlijk catchy weemoedig jasje. En 'All You Ever Think About is Sex' heeft een heerlijk tempo, een geweldige oorwurm van een refrein en een paar zeer gevatte lyrics. En uiteindelijk gaat dat nummer ook maar precies over wat de titel zegt. Het moet niet altijd kritiek op de maatschappij zijn, soms is een simpel seksliedje ook wel oké. Al is Sparks waarschijnlijk de laatste band die je dat moet vertellen.

+ 'Popularity', 'All you Ever Think About is Sex'
- 'Prayin' for a Party', A Fun Bunch of Guys from Outer Space', 'Dance Godammit'

Chimpz, mooie analyses schrijf je keer op keer! Hier bijvoorbeeld over de ironie en de al dan niet oppervlakkigheid van de teksten.
Ik zag dat in 2021 de documentaire The Sparks Brothers is verschenen. Hopelijk geeft die antwoord op de vraag of achter alle humor en bonte teksten al dan niet een diepe ernst zit. Dat vermoed ik, maar zeker weten doe ik het niet.

De trailer is hier, maar waar kan ik die docu zien?

Bedankt! Het duurt aan dit tempo nog wel een jaartje eer ik rond ben, maar dat mag de pret niet drukken. Vooral leuk om te zien dat er wat meer mensen zijn die het Sparks oeuvre doorspitten!

In Outer Space is net als de vorige twee albums sterk en gevarieerd, waarbij de gebroeders Mael voor de derde maal worden begeleid door de groep Bates Motel. Soms klinkt gitaarrock, vaker synthesizer-new wave. Een succes in de Verenigde Staten (#88). In Frankrijk voorzien van een extra nummer, Modesty Plays, dat daar als single flopte, ondanks de plezante videoclip met daarin bovendien onze eigen Dave.

Mijn favoriete nummers hebben allemaal de geur van synthwave: het duet met Jane Wiedlin van The Go-Go’s Cool Places dat in de Billboard Hot 100 #49 haalde, het even vlotte Popularity, het van een sluw intro voorziene All You Ever Think About Is Sex en het liedje over mijn persoon I Wish I Looked a Little Better. Soms moet ik denken aan een groep als het Belgische Vive le Fête, waar eveneens ironie en dansbare synthesizerpop samengaan. Misschien ook wel omdat de gebroeders Mael op de binnenhoes voor het Atomium in Brussel poseren.
Geen spoor van de gecompliceerde nummers die de klassieke invloeden van Ron Mael weerspiegelen. Ze hebben plaats heeft gemaakt voor kwaliteitspop/rock, waarbij de stem van Russell Mael lenig is als in het decennium ervoor.

Waar vorige albums geen zwakke nummers kenden, kom ik die hier echter wel tegen: het in vierkante rock gegoten Prayin’ for a Party en Dance Godammit, nummers die gaapopwekkend zijn. De overige nummers zijn wél voldoende, waarbij een tweede duet met Wiedlin, Lucky Me, Lucky You. Een goed album met hoge pieken, maar als geheel niet briljant. En toch blijft elk album van Sparks een verrassing en alleen daarom al is deze reis door hun catalogus een waar plezier!

Sparks - In Outer Space, het 12e album van de originele en veelzijdige groep kwam uit in 1983, een jaar na het bijna briljante Angst In M Pants. Het zou moeilijk zijn om dat album te overtreffen en dat is hier dan ook niet gebeurd.

Het bleek echter wel het meest succesvolle album in de US waar het op nr. 88 piekte in de Billboard album charts, Cool Places de eerste single werd er ook een -bescheiden- hit. Wellicht mede omdat Jane Wiedlin van de toen populaire Go-Go’s meezong op het nummer.

All over mis ik op dit album (meer dan op het voorgaande AIMP) wel de brille van de Meal brothers om met goede tonque in cheek teksten en songtitels aangevuld met geweldige melodielijnen voorzien van refreinen als oorwurmen tevoorschijn te komen.

Naar mijn mening wordt in dit de tijdsgewricht de absolute superklasse van het zeventiger jaren trio (Kimono My House, Propaganda en Indiscreet) bij lange na niet gehaald.

Maar desalniettemin valt er een hoop te genieten want we hebben het hier tenslotte wel over The Sparks!

Cool places: opent met het typische tachtiger jaren synthesizer geluid waar veel acts in die tijd hun muziek mee opsierde of verkrachtte, naar gelang uw smaak.

Popularity: met een fraaie melodielijn

Prayin’ For a party: Lekker vet intro, bijna rappend gezongen met een stuwend refrein

All You Ever Think About Is Sex, -waarvan ik het intro wel wat langgerekt vind- maar verder een lekker muzikaal opgetuigd floorfillertje

Please Baby Please; opent lekker en tenminste niet zo nerveus, mooi gezongen Russell in duet met zichzelf met een lekker refrein, catchy!

Rockin Girls: een Vreemde eend in de bijt, rockend maar ook weer niet..

I Wish I Looked a Little Better: een zenuwennummer met hysterisch orgeltje, not my cup of tea…

Lucky Me Lucky You: altijd al een van mijn favorieten, oorwurm intro en ook hier doet Jane Wiedlin dapper mee om dit tot een van de beste nummers op het album te maken…

A Fun Bunch Of Guys From Outer Space: heeft een beetje een Beatelesque sfeer, door de manier waarop Russell het zingt…vreemd nummer, voor de liefhebber van de soort denk ik maar…

Dance Godammit: een keyboard gedreven nummer waarop Russell de luisteraar vooral op draagt de voetjes van de vloer te krijgen, niet de briljante afsluiter die ze vaak hebben.

Het is zeker een dikke voldoende dit album, behorend bij de grote goede middenmoot van het oeuvre…

Gelukkig komen de broers in de jaren daarna nog met grote muzikale verrassingen maar nu loop ik voor de muziek uit.

Wederom krijgt de hoes weer bonuspunten, het is heel creatief hoe ze iedere keer weer bizarre of opmerkelijke beelden weten te combineren met hun uiterst originele muziek.